De Cearn of the Howling Wind
22:15 uur
De Garou lieten de doodse kampeerplek achter zich en liepen behoedzaam de nachtelijke bossen in. Enkel met behulp van het kunstmatige licht dat ze bij zich droegen konden ze de vele verraderlijke takken en boomwortels ontwijken. Het kabbelende water van de stroom, een glinsterend lint dat zij de gehele weg hadden gevolgd, was nergens meer te bekennen. Het dichte bladerdak verdrukte het ijzige licht van Luna.
Overal vonden zij tekenen dat het creatuur waarop zij joegen hen was voorgegaan. Het had met zijn enorme lichaam een spoor van gebroken takken en vertrapte aarde achtergelaten en had duidelijk niet de moeite genomen om zijn pad te camoufleren.
Allen volgden zij de wolf het woud in.
De tocht was moeizaam en het koste hen veel inspanning. Enkele malen zwiepten de buigzame takken, weggedrukt door een voorganger, een ander in het gelaat. Nergens hoorden of zagen zij tekenen van leven. Het leek wel of alle creaties van Gaia zwegen, op de huilende wind na. De gehele weg, vanaf dat de helikopter hen had afgezet, had het vreemde en klagelijke huilen van de wind hen gezelschap gehouden. Nu klonk het echter harder en spookachtiger dan ooit.
Nadat zij ruim een half uur door het woud hadden gelopen kwam de roedel uit op een grote open plek en zagen zij de bron van het huilende geluid. Allen voelden zij Gaia’s kracht in hun bonzende harten branden. Dit was een oude en heilige plaats. Een plek die niet lichtvoetig betreden mocht worden.
In het midden van een reusachtige kring van afgeronde stenen, geen enkele hoger dan een halve meter, stond in een maagdelijke cirkel van droog gras, een grote boom. De boom was oud en scheefgegroeid, maar toch reikte hij als een krachtige hand richting de met fonkelende sterren bezaaide hemel. De wind had hier vrijspel en geselde de vele holten en kieren in het droge hout, waardoor het een vreemde fluitsymfonie veroorzaakte. Een geluid dat in een groot gedeelte van het nationale park te horen moest zijn.
