De Appalachen, West Virgininia
Dinsdag 15 augustus 2006, 19:23 uur
Toen de Garou de vergaderkamer verlieten stuurde Marshall de soldaten weg. De dokter bleef achter en leek ineens erg klein in vergelijking met de enorme tafel. De NSA agent begeleide de groep door enkele gangen waar hier en daar bewakers stonden, die hij met een kort gebaar groette. Zelfs de Garou in hun menselijke gedaante merkten de angst op bij de soldaten, al had het niets met reukzin te maken. Hun nerveuze standvastige houding liet te veel doorschijnen. Ze deden te hard hun best om onverschrokken te lijken.
Ze liepen door enkele zwakverlichte gangen die stonken naar het verleden. De muffe geur van rottend hout, beschimmeld linoleum en een herinnering naar ontsmettingsmiddelen uit een kort verleden wogen haast ontmoedigend op de adem. Ze hadden dit gebouw trachten op te lappen, maar deze plaats was te bedorven geweest door een kanker, alvorens er intrek genomen was. Het had uiteindelijk de perfecte locatie gebleken voor hetgeen er zich had afgespeeld.
De zelfverzekerde negroïde man, die hun begeleider was geworden, liep met een gerichte tred door het doolhof van gangen die dit complex rijk was en keek zo nu en dan om naar hen of zij nog volgden. In dit deel van het gebouw waren zij alleen. Marshall’s medewerkers waren in geen velden of wegen te bekennen. Het mocht duidelijk zijn dat zij niet langer gevangenen waren.
Ze liepen aan het einde van een gang een stevige metalen trap op. Op het moment dat zij naar boven liepen was er een luid geruis te horen in het trappengat. Eenieder die enigszins kennis had van moderne vervoersmiddelen trok al snel de juiste conclusie; een helikopter startte haar motoren.
Eenmaal boven zwaaide Keith Marshall een deur open en een daverend geluid, gevolgd door een enorme luchtverplaatsing, kwam hen tegemoet. Temidden van een zee aan kiezelstenen was een groot betonnen platform te zien waarop een helikopter stond. De NSA agent gaf hen de aanwijzing om te bukken en liep zelf voor hen uit, enigszins door zijn rug gebogen, terwijl hij zijn lange overjas vasthield.
Het was een groot zwart voertuig. Een van de piloten hielp hen aan boord langs een smal uitvouwbaar trapje, zodat zij allen plaats konden nemen in de ruimte wat het middenstel genoemd werd. Voordat zij het voertuig in klommen kregen zij ieder een set lichtgevend gele oordopjes.
