Vincent zat achter zijn computer. Zijn gezicht werd verlicht door de bleekblauwe gloed van de monitor. Voor zijn ogen danste de cursor op en neer, wachtend op meer lettertekens om te laten verschijnen. Maar Vincent typte niets meer. Hij liet de spellingscorrector nog één keer door de tekst gaan, maar die vond geen fouten meer. Langzaam liet Vincent het pijltje van de muis naar de diskette-icoontje glijden. De tekstverwerker vroeg een bestandsnaam en Vincents stroeve vingers typten DD_RAP_030626LAVILLE. Toen klikte hij op het icoontje van de printer. Naast hem klonk een droge klik en met een zacht gezoem werden twaalf bladzijden tekst afgedrukt. Vincent schakelde de computer en printer uit en wreef in zijn vermoeide ogen. Van lang naar een scherm kijken begonnen zijn ogen altijd te prikken.
Met een vermoeide zucht begon hij aan zijn laatste opdracht en typte een plechtige brief.
"Montreal, 26.06.03
Uwe Excellentie,
Zeer geachte mevrouw Valez,
Hierbij zend ik U ex officio het rapport van de Deadly Dockers over hun missie met betrekking tot de infernalist Gabriël La Ville. Het meeste zal U wellicht inmiddels wel mondeling vernomen hebben. Maar om te verzekeren dat U geen details ontsnappen en dat U via onvermoede kanalen geen details toegefluisterd krijgt die niet volledig stroken met de feiten zoals ze door de ooggetuigen geregistreerd zijn, heeft U bij deze een officiële versie van de feiten.
Ik ken de status van het rapport voor U niet; het is veiligheidshalve ‘vertrouwelijk’ getiteld. Gezien de gebeurtenissen waarbij ook Les Misérables en en 25:17 betrokken werden, lijkt het me niet onmogelijk dat U een versie van de feiten zal moeten vrijgeven. Mogelijk zal die versie de volledige waarheid zijn. Bijgevoegd rapport is althans voor de Deadly Dockers niet noodzakelijk geheim en kan wat hen betreft probleemloos worden vrijgegeven, mocht U daartoe willen overgaan. Misschien acht U het noodzakelijk om het rapport ook aan uw opvolger te bezorgen. Ook daar hebben Deadly Dockers, vanzelfsprekend, geen enkel bezwaar tegen.
Het rapport is relatief kort wat betreft het relaas van de gebeurtenissen, omdat het precieze hoe in het perspectief van het resultaat van ondergeschikt belang is. Een aantal markante details zijn speciaal vermeld en extra toegelicht. Het besluit daarintegen is zeer uitvoerig. De conclusie is vrijwel identiek aan degene die de meesten al zullen hebben gemaakt op de nacht van 24 juni, maar het leek me belangrijk voor die intuïtieve conclusie ook een onderbouwde argumentatie voorhanden te hebben. Bij de analyse van de gebeurtenissen bleek dat de intuïtieve gedachten in grote lijnen klopten. Slechts enkele nevenaspecten bleken toch anders te liggen dan oorspronkelijk gedacht.
Ik twijfel er niet aan dat U uit de noodlottige gebeurtenissen de juiste conclusies zal trekken en daar consequent naar zal handelen. Ik hoop dat dit rapport U daarin zal kunnen bijstaan.
Met de grootste hoogachting,
Vincent Rafter,
Ductus van de Deadly Dockers"
Vincent bewaarde de file (DD_RAP_030626brief) en liet het document uit de printer rollen. Toen trok de bokser een lade van het bureau open en haalde een grote enveloppe van dik bruin papier tevoorschijn. Uit de lade eronder haalde hij een aansteker, een briefopener en een staafje zegellak. Hij telde de twaalf bladzijden na, niette ze samen en liet ze in de enveloppe glijden die hij plechtig voor zich legde, met de omgeslagen rand die hij dicht moest plakken naar boven.
Met de briefopener haalde hij in een flitsende beweging zijn rechteronderarm open. Als er iemand was bijgeweest die ook vijf dagen eerder bij Vincent was geweest en een heel goed geheugen voor details had, had die iemand kunnen zien dat Vincent precies op dezelfde plaats een snee maakte als toen hij voor de eerste keer de Vaulderie deelde met de Deadly Dockers en Ductus werd. Met zijn wijsvinger smeerde Vincent zijn bloed in een lange dikke streep op de lijmzijde van de flap en kleefde de enveloppe toe.
Daarop nam hij het staafje zegellak en liet de vlam uit de aansteker eronder spelen. In dikke, vette druppels verzegelde de lak de enveloppe. Vincent glimlachte. Het echte zegel was natuurlijk zijn bloed, maar je moest altijd voor een afleidingsmaneuver zorgen. Hij liet de lak uitharden en draaide de enveloppe om. Met een zwarte markeerstift schreef hij in stugge hoofdletters C. VALEZ – VERTROUWELIJK 26/06/03
Hij borg het materiaal terug op. Er was zo goed als geen risico dat iemand anders het rapport in handen zou krijgen. Vincent ging het persoonlijk afgeven aan Valez. Maar Vincent was niet iemand die risico’s nam als ze vermeden konden worden.. Hij schoof zijn stoel achteruit en stond recht. De enveloppe ging in een harde kaft, die op haar beurt in een kleine sportieve rugzak ging. Van de kapstok in de hoek nam hij een zwarte cap van de Montreal Alouettes die hij stevig over zijn hoofd drukte. Na alle lichten te hebben gedoofd deed hij de deur zorgvuldig op slot en stapte even later de droge zomernachtlucht van Montreal in. Vincent snoerde de rugzak stevig tegen zijn brede rug aan om er geen last van te hebben tijdens het lopen. Hij haalde diep kunstmatig adem en begon met een stevige snelheid te lopen over de brede stoep.
De nacht ervoor had hij in één ruk het rapport geschreven. Na het zelf een paar keer herlezen en erg vaak herstructureerd te hebben, belde hij Gharston, Edward en Sellers. Edward had af en toe schreef gegrijnsd bij de wel erg stijve en ingewikkelde formuleringen van zijn Zoon. Ten slotte had hij het document tot een nog steeds droog maar wel leesbaar rapport verwerkt. Vincent had ook Sellers en Gharston het rapport laten nalezen, maar zij hadden weinig opmerkingen gemaakt. Ze waren het ook eens met zijn besluit, al vonden ze het te voorzichtig geformuleerd. Vincent liet het staan. Hij was verantwoordelijk voor het rapport, uiteindelijk. Ten slotte had hij zich tot de scherpschutter gewend.
“Wil je de vermelding van je gedrag door The Rose en ons gevecht er in, Gharston? Het maakt voor de afloop van het verhaal geen barst uit. Niemand weet er ooit van als ik het niet rapporteer.”
Gharston had even gezwegen en hem toen ernstig aangekeken.
“Ik waardeer het gebaar van vriendschap, maar iedere ondode met een tattoo van The Rose is een potentieel gevaar nu. Het behoort in het rapport.”
Vincent had geknikt en een paragraaf toegevoegd.
Deze avond had Vincent de laatste details van het rapport afgewerkt. Hij was op weg naar zijn afspraak met Valez. Ze was dan wel geen Aartsbisschop meer, ze bleef wel hun opdrachtgever. Als hij haar het rapport overhandigde, zou zijn opdracht volledig achter de rug zijn. Dan konden de Deadly Dockers afvaren.
