Epiloog : De Stoelendans

Edward wankelde helemaal achteraan het statige huis binnen. Toen Valez haar hand op zijn schouder legde, wendde hij snel zijn blik af en haastte zijn stramme benen achter de anderen aan. De majestueuze kleedkamer maakte slechts weinig indruk op hem. Met trillende handen en leunend tegen de wand van het dressoir zocht Edward zich een gepaste outfit uit. Met een klein glimlachje herkende hij enkele exclusieve merken die ook in zijn eigen verzameling niet ontbraken en het duurde dan ook niet lang eer hij een zwarte zijden broek en een dito glimmend vest met opstaande Aziatische kraag vond. Een keurig wit hemd, ondergoed, een paar gelakte schoenen en sokken maakten de set compleet.
In de badkamer trok Edward bevend de resten van zijn hemd en broek uit. Het vochtige textiel haperde onaangenaam achter zijn schouders en ellebogen, zodat de hele operatie hem redelijk wat moeite kostte. Even keek hij hulpeloos om zich heen of er geen aantrekkelijke kleedster klaarstond om hem van dienst te zijn, maar de ruimte was enkel chique en niet overladen met zinloos personeel. Edward vulde een lavabo in een hoek van de badkamer en nam een schone handdoek van het verwarmde rek. Terwijl op de achtergrond muurtegels kraakten onder het mediterend geweld van zijn Zoon, sopte de oude man een hoek van de doek in het lauwe water. Toen hij zag hoe erg zijn hand beefde, nam hij die met de andere hand stevig vast en depte voorzichtig zijn gezicht af. Met nietsziende ogen staarde hij door de spiegel die hem niet zien kon en sopte en depte langzaam het vuil van zijn lichaam. De badkamermuur had al de gelegenheid gekregen te herademen eer Edward klaar was en enkele dure flessen aftershave uitkoos, waarvan hij zich een groteske wolk bediende.

Toen hij weer in de kleedruimte kwam, waren Gharston en Sellers al klaar met hun toilet. Edward trok afwezig zijn kostuum aan en ging zitten om zijn veters te strikken. Daarna bleef hij op de rode zetel zitten en staarde weerom futloos voor zich uit.
Hij had zich al beter gevoeld, bijna elk ander moment uit zijn lange geschiedenis zelfs, maar dit moment zou vast nog even duren. Als het ooit zou ophouden...

Edward wist wat hem dwarszat, wat hem weerhield om weer zijn oude zelf te zijn: ongenaakbaar, onkreukbaar en onuitstaanbaar. Die nacht waren maskers afgevallen van mensen wiens masker een mensenkenner als hij nooit gezien had. De ontmaskering van the Rose was voor velen wellicht een bevestiging geweest dat de masochistische levensstijl van the Widows een demonische onderstroom had gehad. Voor min of meer gelijkgezinden was het misschien een jammerlijke ontluistering geweest, het verlies van een icoon of de desacralisatie van een corifee. Voor Edward ging geen van die twee verhalen op. Voor Edward was Alison een onheilige weg ingeslagen in haar zoektocht naar genot en uitdrukkingsvermogen. Voor Edward had ze het summum van artistieke vrijheid bereikt. Voor Edward had de mooiste Bisschop van Montreal een ultieme en ongeoorloofde kunstvorm aangesproken, en was gebleken dat die kunstvorm ook haar had gekozen. Edward zweefde langzaam in de verboden richting van de jaloezie...

Edward was opvallend stil gebleven tijdens Vincents verslag. Toen de hoge Sabbatpieten de kamer waren binnengekomen, was hij even teruggedeinsd bij het zien van Vykos. Hij had al veel over haar gehoord, maar had haar nog nooit echt gezien, laat staan ontmoet. Innerlijk verafschuwde hij het schepsel, omdat het zo overduidelijk verteerd was door de ziekte die de Tzimizce een kunst noemen. De mate waarin Vykos' lichaam bijgewerkt was, leek haast pervers en even flikkerde er wat in Edwards doffe ogen, maar hij sloeg die snel neer toen het monster zijn blik opmerkte. Terwijl hij voelde hoe de blik van Tzimicze langzaam over hem heen schoof, merkte hij dat diep in zijn binnenste voorzichtig terug een oud vuur begon te smeulen. De oude man, keek naar zijn handen en zag dat ze opgehouden waren met trillen en dat hij zijn vingers weer doeltreffend kon bewegen zoals hij zelf wilde. Hij werd zich met grote opluchting gewaar dat zijn kwetsbare apathie voorzichtig plaats maakte voor een koel zelfvertrouwen, gevoed door een opflakkerende haat tegen de onterecht kunstzinnige pretentie van de vleeskneders. En ergens, heel diep vanbinnen, kende Edward wat hij dacht dat een nog ultiemere kunstvorm zou zijn, een erg moeilijke en weinig bekende. En eentje waarop de doodstraf stond.

Toen het relaas van de Ductus ten einde was, viel een ongemakkelijke stilte. Een stilte waarin Edward stuurs voor zich uit zat te kijken. Langs de ene kant hadden ze heel wat te vrezen van de machthebbers aan de andere kant van de tafel, maar langs de andere kant kon hij zich voorstellen dat ze er niet zo comfortabel hadden gezeten als de Dockers het niet gehaald hadden. Stel immers dat ze waren overmeesterd door de demonenaanbidders en stel dat ze hen hadden uitgehoord over de hele operatie. Zoiets had op zijn minst Valez aardig in diskrediet kunnen brengen bij de rest van de Sabbat in Montreal. Iets wat zonder twijfel was uitgebuit kunnen worden door Alison, van wie de ware identiteit verborgen zou gebleven zijn. Terwijl zijn Zoon de stilte weer doorbrak met een eerder twijfelachtige conclusie over het al dan niet geslaagd zijn van hun opdracht, wond Edward zich innerlijk op over de brutaliteit van hun opdrachtgevers. Een arrogantie die hen fataal had kunnen worden, hadden ze niet voor het volstrekt professionele Dockers-team gekozen!
Edward wilde dat graag even duidelijk stellen aan hun overburen en keerde zich van de Zoon waar hij trots op was, naar de machthebbers aan de overkant van de tafel, waar zijn ogen recht in die van Valez bleven steken. In een flits voelde hij zijn keel weer openscheuren en de duisternis in het rond spatten, zoals die andere keer dat hij de Heerseres van Montreal niet met voldoende respect had behandeld. Het oplaaiend vuur van rebellie in zijn binnenste werd plots getemperd en in plaats van een scherpe sneer, klonk Edwards vaste stem beleefd en afstandelijk: "Ik onderschrijf volmondig het relaas van onze Ductus en wilde ook graag onze dankbaarheid uitdrukken voor het zenden van een ontzettingsteam. Zonder de vluchtroute die Ezekiël en de zijnen ons aanreikten, hadden we u hier nu wellicht niet kunnen briefen over onze missie en had u waarschijnlijk nog in een ongemakkelijk duister getast over de ware identiteit van de demonenaanbidding in deze stad." Edward schonk Ezekiël nog een erkentelijk knikje en ging dan weer achterover leunen in zijn stoel, oprecht benieuwd naar de mening van hun opdrachtgevers.

Edwards roes van zelfwaardering loste langzaam op toen hem duidelijk was dat ze niet noodzakelijk vanuit zijn geliefde Montréal zouden opereren. De fascinaties voor de duistere activiteiten waarover hij had zitten dagdromen hadden hem verleid om snel in te stemmen met het eervolle aanbod, maar steeds meer werd hij er zich van bewust dat het geschenk even giftig als de aanbieders waren. Giftig, in de zin dat hij alles zou moeten achterlaten wat hem dierbaar was: de reputatie, het entourage en de hele wereld die hij de afgelopen decennia had opgebouwd. Enkel zijn Zoon zou hij houden...

Ondertussen hoorde de oude man hoe het Slangekind dat hen de uitgang van de Pendleton had gewezen (iets wat hen onmogelijk zelf gelukt zou zijn, gromde Edward cynisch), tot Aartsbisschop van zijn geliefde thuishaven benoemd werd. Of de machtige Cainiet de stad met evenveel krachtdadige en dodelijke charme kon besturen als Valez, wist hij niet. Edward had zich nooit erg ingelaten met de ondode politiek van Montréal en kon de wreedaardig uitziende zoon van Sanguinis moeilijk inschatten. Krachtdadig zou hij vast wel zijn, maar Edward vreesde in stilte dat veel vrijheid en creatieve onlevenswandel het zou moeten afleggen tegen een kwasi-militaire discipline die hij van Ezekiël verwachtte. Edward twijfelde er niet aan dat zijn Montréal nooit meer hetzelfde zou zijn.

"Sta me toe u te feliciteren met uw promotie, Aartsbisschop" De criticaster klonk nonchalant, maar slechts een weinig arrogant. "Ik hoop dat u evenveel flair en subtiele tactiek aan de dag kan leggen als uw gewaardeerde voorgangster, maar ik ben ervan overtuigd dat u de diversiteit en de creativiteit die het onleven in deze stad kleur geeft, zal stimuleren, zodat het Altaar van de Sabbat ook onder uw beleid bekend zal staan als een bloeiend centrum van ondode cultuur en gemeenschap." Een kort moment walgde hij van zijn eigen kleffe uitspraken, maar niet eens zo diep vanbinnen meende hij er elk woord van. Montréal zou nooit meer hetzelfde zijn. En bovendien zou het Edward vaker moeten kunnen missen, gezien zijn nieuwe functie...