Scène 7: Roestige Doornen

Dat klopte niet. Vincent had in de meer dan 50 jaar dat hij in Montreal leefde en onleefde nooit geweten dat daar een scheepswrak boven water kwam. Er kon daar helemaal geen wrak liggen zelfs, volgens hem, want het zou daar de drukke scheepvaart hebben gehinderd. Hoe kwam dat ding daar in godsnaam terecht…!?

Vincent draaide zich om en zag Duncan Sellers roeiriemen van onder de banken halen. 100 meter roeien was in ieder geval beter dan 100 meter zwemmen, dacht hij. Maar als ze daar waren zouden de problemen pas beginnen. Want het schip lag daar niet zomaar, dat was duidelijk. Het had gasten aan boord. Le Ville had geweten dat het schip er lag en waar het lag. Hij was er rechtstreeks naartoe gevaren en ging aan boord. Blijkbaar dacht hij daar in veiligheid te zijn. Dat was niet vanzelfsprekend op een roestige boot. Als hij het volk aan boord niet kende, zou het een val geweest zijn waar hij niet kon ontsnappen Dus kende degenen die aan boord waren. En zij kenden hem en zijn ware aard. Zo waren er vast niet zo gek veel in Montreal. Vincent kreeg plots een heel onbehaaglijk gevoel. Gingen ze recht op de beschermheer van La Ville af? Eén van de drie bisschoppen van Montreal wellicht? Dat waren geen mietjes, geen van de drie. En de Dockers waren intussen ernstig gehandycapt geraakt. Erg fraai zag het er niet uit.


Plots herinnerde hij zich een belachelijk klein en schijnbaar onbelangrijk voorval eerder op de avond, maar één dat een belangrijke aanwijzing kon zijn…




“Jullie weten allemaal meer van het openbare nachtelijke onleven in Montreal dan ik. Hoe waarschijnlijk of onwaarschijnlijk is het dat The Rose de chef van La Ville is…?”

Het eten was koud en te weinig, de service was onbestaande, het water stonk en er zat bloed op het tafelkleed. Veel romantisch was er niet aan dit diner sur mer. Edward had zich van tijd tot tijd in restaurants voorgedaan als michelin-keurder, waar hij dan met veel bravoure en geste een rijk menu bestelde, om op gezette tijden even in de WC (of als het niet naar zijn zin was gewoon aan tafel) de boel er weer uit te kotsen. Pittig detail: hij stuurde ook effectief zijn rapporten naar de michelin-redactie. Maar koud of niet, het hielp om zijn wonden wat te verzachten en een moment vergat hij zelfs de snertsituatie waar ze in zaten. Tot die motor sputterde natuurlijk.

"Putain merde !" Edward gaf uiting aan zijn frustratie door zijn avondmaal een flinke mep te verkopen. Er kraakte iets in de nek van het kadaver. Zijn probleem. "VIJF minuten geef je dat roer aan een gehandicapte flik en op die tijd slaagt hij er al in om de motor naar de haaien te sturen" Terwijl hij het tegen zichzelf siste, keek hij over zijn schouder naar zijn packmaat, die over de motor gebogen stond. Zijn blik bleef rusten op de walgelijke vleesstomp aan diens rechterhand, en de oude filmcriticus kreeg al spijt van wat hij zonet dacht. Spijt, een van de gevoelens waar hij het meest mee smaalde. Fuck it, niemand zag of hoorde hem.

Terwijl de boot stuurloos verder dobberde, hoorde hij aan de voorplecht dat er wat te beleven viel. Ook hij zag nu hoe als uit het niets (maar toch uit de mist eigenlijk) een oud scheepswrak opdoemde. Het leek alsof de boeg door een rotspartij half uit het water was gelicht, en vaag zag hij een vreemd soort boomwortels die de boel op zijn plaats leken te houden. Roest en mist waren de saus op dit pièce de résistance, en dat in een portie die hen zwaar op de maag zou gaan liggen. Het had, weeral, iets onwaarschijnlijk filmisch en Edward vloekte binnensmonds dat Valez hem niet de camera had gegeven waar hij om gevraagd had.


Langs de oevers van het vreemde eilandje dobberden een tiental kleine jachten en plezierbootjes. Het had een exclusief restaurant kunnen zijn, maar iets zei hem dat die kans klein was. Hij was er immers nog nooit geweest en had er nooit eerder van gehoord. Terwijl hij probeerde het mysterieuze beeld in zich op te nemen, hoorde hij hoe zijn Zoon en de agent een paar klassieke misdaadscenario's overliepen.

"Dit is no fucking way een uitgaansparadijs, anders kwam ik hier elke dag." Er klonk ontzag uit Edwards stem. "ça déchire, vraiment.." De oude man keerde zich naar de tempelier. "He Gharston makker, wat weten ze bij jou thuis van deze prachtige badkuip?"


De tempelier keek wat verslagen voor zich uit... "Als Carolina hiervan weet zou ik het ook weten..."


Edward kon een brede grijns niet onderdrukken. "Dat denk jij.."


"Er komen talloze vrachtschepen door dit water iedere dag,.. ik kan je verzekeren dat dit geval niet aanwezig was eerder deze avond"


"Dus we zitten hier wat jou betreft met een 'apparition mystérieux', om je even samen te vatten. Mooi. Als ik het goed zie, liggen daar tien, elf bootjes aangemeerd. Aangezien de kans dat die daar toevallig zijn aangespoeld kleiner is dan de kans dat je plots, ik zeg maar wat, uit een ontploffende auto ontsnapt, horen daar eigenaars bij, matroosjes zeg maar. Als ik dan even verder denk zijn er twee opties. Ofwel zijn die matrozen levend, en dan zijn het egoïstische fuckers dat ze mij nooit verteld hebben over deze prachtige stek. In het andere geval zijn het er zoals wij, en dan zijn het waarschijnlijk geen watjes omdat juf Valez er niets van wist of zei te weten. Aangezien ik geen ruk geloof van optie 1, zitten we in een hoop stront en beginnen we maar vast aan de kung-fu opwarmingen van weleer...


Trouwens, zien jullie die soort boomwortels waar het schip op rust ? Doet jullie dat niet denken aan die history van Grigory..."

Edward viel stil en slikte even. Hij sloot zijn ogen en zuchtte diep. Met beide handen nam hij het hoofd van het bleke lijk onder zich vast en keek in de glazige ogen. Die had duidelijk ook weinig kansen gekregen om zich te verdedigen tegen het speelgoed van Gharston. Als hijzelf zo als een knorrend everzwijn neergelegd zou worden, zou hij zich vervloeken dat hij niet met meer schwung aan zijn eind was gekomen. In zo'n geval zou hij een tweede kans wel kunnen smaken. Een tweede kans, waarin je je lekker laat gelden, en niets op je pad heel laat. Een hongerig everzwijn dat snakt naar wraak en alles op zijn pad aanvalt, zonder denken. Enkel honger...




Dat gevoel kende hij. Van lang geleden. En dat gevoel kon hij de bloedloze lijken helaas niet meer geven...

Het metaal rond het gat waar Edward en Gharston stonden, was duidelijk naar binnen gebogen.. Iets had zich met grote kracht in de romp van het schip geboord. Binnen waren enkele slaapruimtes te zien waar vieze gerafelde gordijntje voorhangen.. Het natte stof gaf een muffe geur.. Alles was beslagen met algen en overal bedekten kokkels de metalen wanden. De gang liep schuin naar beneden,.. en daar waren in het halfduister enkele 'sluisdeuren' te zien.
Gharston zette een voet binnen binnen,.. De duistere ruimte in.. Zijn ogen gloeiden rood op, wat een raar zwak licht op de metalen wanden wierp..
"Zie jij meer dan een kleffe pizza zeevruchten van een jaar of twee ?" Edward snoof diep. Hij had verwacht dat het soort volk waar ze nu achter aan zaten wel wat betere smaak had. Hij controleerde de lader van zijn pistool nog eens en keek waar zijn Zoon en de agent waren. Hij zag hoe Sellers net met moeite de luxe speedboat opklauterde, waar Vincent aan het knutselen was.. "Nou, onze packmakkers hebben blijkbaar nog hoop op een behouden thuiskomst." Edward was zelf duidelijk een andere mening toegedaan. "Zie je nou al wat meer of mag ik me opmaken voor een gezellig potje handen-en-voeten-gekruip?"
"Ik zie niets abnormaals,.. voor zover dit normaal is.."
"Ook nergens een romantisch tafeltje voor twee bij kaarslicht, dan kunnen we het nog gezellig maken. Ruimte zat voor verbetering wat dat betreft." Edward was bloednerveus. Ze waren al vaker dicht bij leuweholen geweest, maar dit rook naar een climax, en eentje die boven hen uit zou torenen, voor de verandering. "Kom op man, is er echt _niets_ speciaals aan dit hol ? Geen visseluchtje, geen druppelende regenpijp en geen halfverborgen schatkaartgeglinster ? Waarvoor heb je anders dat hondenzicht aangezet ?"
"Wat verwacht je, mon ami? Een leger aan vismannen met speren wat ons staat op te wachten?.. Ik zie niets behalve een spoor door het slijk wat naar die deur daar gaat. "
"Da's al beter, chérie. En met onze goede vrienden de vissen heb ik geen problemen. Kan je zien of er meerdere sporen zijn, en of hij haast of moeite had om binnen te komen ? Een slepend voetje of zo. In elke slechte cowboyfilm kan dat. En _HOOR_ je niets speciaals ? Ik word gek van dat vredig watergekabbel."
"Het is hier druk geweest,.. de vloer is zo goed als schoon geveegd... er lopen hier veel personen rond met vieze schoenen..... en ze waren niet te paard.. Ik heb genoeg van je nerveuze gegrap.. laten we eens verder gaan." Gharston hield zich vast aan de muur en liep voorzichtig de gang in,.. schuin naar beneden.
"He man, zouden we niet wachten op meer passagiers ? Volgens mij zijn er nog wel twee klanten die graag mee de wandeling maken. En ik blijf hier niet in mijn eentje staan wachten om te wijzen waar jij heen bent gestruind..."
Gharston leunde tegen een grote buis en bleef staan.. "Zeg ze dan om te komen,.. mijn praatijzer heeft wat waterschade opgelopen toen ik van de pier dook."

"Bedankt om dat voor mij even te beslissen." Hij negeerde de geërgerde blikken van zijn packmates. Inwendig was hij blij dat hij niet meteen die poel in moest. Het zàg er niet enkel walgelijk uit, het zou het vast ook zijn, en hij had al genoeg plekken op zijn hemd.
Edward ontspande zich enigszins en gebaarde naar de wortels in de machinekamer. "Zal ik ondertussen hout sprokkelen voor een gezellig kampvuur ? Ik wil die wortels wel eens van wat dichter bezien."

Vanuit de machine kamer hoorde Evans de radio: ”Pssst, Sellers hier. Onze collega’s zijn terug.” Edward zuchtte alsof er een last van zijn schouders viel. Er was iets knap onheilspellends aan dit hele schip en die poel deed daar geen goed aan. Hij schoof voorzichtig met de gereedschapskist naar beneden. Met een vloek bleef zijn linnen hemd haken achter een scherf van de turbinemantel. De scheur was groot genoeg om in de supermarkt hele familiepakken corn flakes te stelen, bovenop de schabouwlijke donkerbruine plekken opgedroogd onbloed. "Jaja, de cavalerie komt eraan" mompelde Edward gefrustreerd, terwijl hij nog voorzichtiger en trager afdaalde richting Sellers...

Aangekomen in de ruimte waar Sellers zich bevond hoorde hij spartelende geluiden. Sellers lag op zijn rug en deed alle moeite om zich vast te grijpen om niet onderwater gesleurd te worden. Drie tentakels hadden zich om zijn lichaam gedraaid. De tentakels waren niets meer dan boomwortels die beslagen waren met algen en kokkels. Met wanhoop in zijn ogen trachtte Sellers een Uzi te grijpen die net buiten zijn bereik lag.
Edward focuste. Dat er een boom met een identiteitscrisis uit het water kroop en Sellers naar beneden trok, betekende waarschijnlijk weinig goeds voor hun strijdmakkers daar beneden. En dat betekende dan weer dat het er voor hen ook niet fraai uitzag. Edwards snelle conclusie was dat hij niet mocht falen en zonder twijfelen schoof hij met een snowboard-slide richting Sellers uzi, waarbij hij bloed door zijn aderen pompte om sneller te kunnen reageren. Een fractie van een seconde later lag Edward op zijn rug naast Sellers met het koude staal in zijn handen en koud water om zijn benen. Zijn voeten vonden in de donkere poel een uitstekende rand om zich tegen af te zetten en in één beweging ging Edward half rechtop zitten en ratelde een salvo het water in, tussen hem en de agent in.
Het salvo leek een hevige regenbui die het wateroppervlak raakte,..het water spetterde in het rond de waas aan spetters werkte bijna verblindend. Twee van de wortels sloegen zich los van het lichaam van Sellers en verdwenen terug het water in... Toen de mist van water verdwenen was krabbelde Sellers deels uit het water en een afgerukte wortel kwam bovendrijven,.. de wortel die nog half om zijn middel was gedraaid..
Het opspattende water verblindde de oude filmcriticus. Jammer, want het was vast een indrukwekkend zicht, mits de juiste belichting. Zo jammer dat het hem nijdig maakte. Hij merkte amper dat de agent naast hem weer gedeeltelijk uit het water gekropen was en jaagde een tweede salvo de diepte in. Het kon hem geen reet schelen dat die demonennichten hen nu gehoord hadden, het was die strontplant die Sellers omlaag probeerde te sleuren en het was diezelfde strontplant die hoogstwaarschijnlijk ook zijn Zoon en hun enige niet-gehandicapte professional de dieperik in hadden gesleurd. Pech voor greenpeace, dit bos moest eraan...

Na het tweede salvo sloegen er verschillende tenrakels uit het water die spastisch en bijna onnatuurlijk op en neer sloegen voordat zij weer de duepte opzochten... Toen werd het stil.. eigenaardig stil. Hierna hoorde de filcriticus geluiden van achter de deur die zij zouden bewaken. het geluid van voetstappen op een metalen trap gevolgd door het geluid van de deur. Het rad aan deze zijde van de deur draaide 360 graden en de deur kwam los.

Edward keek nog even verdwaasd naar het donkere water en draaide zich dan langzaam naar de agent die hij net voor een frisse duik behoed had. Hij moest niet achterom kijken om te weten wat hij hoorde. Hij had daarnet lang genoeg teleurgesteld naar de sluisdeur zitten staren om te weten wat er nu gebeurde. Even keek hij naar het ranzige water, waar zijn Zoon in was verdwenen. Zich daarin verstoppen was geen optie. Edward keerde zich weer naar zijn strijdmakker en haalde zijn schouders op. "Why change a winning trick.. ?" Grijnzend concentreerde hij zich en snoof heftig enkele vlagen Duisternis binnen. De moedige lichtstraaltjes die zich vanachter de deur een weg de gang in zochten, werden meedogenloos opgeslokt door een onaardse donkerte, zodat het silhouet van de deur-opener geen tijd kreeg om zich tegen de overstaande wand af te tekenen...

Edward draaide zich voorzichtig om en toen hij, en enkel hij, de deur hoorde opendraaien. Hij verwachtte niet dat de personen aan de andere kant van de deur zijn truukje niet zouden doorzien, hij verwachtte enkel dat ze er niet door konden zien. Zo goed en zo kwaad als het kon, nestelde hij zich comfortabel en nonchalant tegen de wand van de deur. Met een brede glimlach zag hij de eerste twee binnenkomen en stilhouden toen ze merkten dat er iets niet in de haak was. Speels mikte hij met zijn Uzi op het hoofd van beide heren en mompelde bij elk "pang pang". Ze konden hem toch niet horen. Vanuit zijn linkerooghoek zag hij hoe nog twee potige kerels binnenkwamen. De ene bleef blijkbaar staan. De ander had een onsmakelijke shotgun in de hand. Hij zag vaag hoe Sellers een stap naar voren zette om de nieuwe klanten beter te bekijken. Sellers leek relatief klaar te kunnen zien. Mooi zo.

De oude man schrok op van de knal. Hij was zo erg aan het genieten van de overduidelijke blindheid van hun bezoekers, dat hij half uit het oog verloren was dat deze heren demonenbezweerders waren, goed bewapend en dubbel zo talrijk als zijzelf...
Hij wist dat de andere mollen de knal maar erg dof zouden horen, maar het zou hen zeker niet ontgaan en in een flits jaagde Edward bloed door zijn dode lichaam terwijl de man in de deuropening naast hem neerviel. Twee salvo's kort achter elkaar jaagde hij in de dichtsbijzijnde tegenstander. "Die is voor Vincent", siste de recensent.
Dit was leuker dan de kermis, want daar stonden de schietschijven nog een eind verder en konden ze je zien...

De lol was er af. Ondanks het feit dat ze het viertal letterlijk konden verwelkomen, bleken ze die knakkers naar goede gewoonte onderschat te hebben. Edward had als een klein kind zitten schieten op de man met de shotgun, maar als klein kind tegen een beer van een kerel haal je niet zoveel uit natuurlijk. Het deed hem een beetje denken aan de verhalen van de garou die hij had gehoord. Je knalt er een uzi op leeg en ze kijken op alsof je op hun schouder getikt hebt. Lullig. Terwijl zijn vinger zich weer sloot om de trekker en de loop langzaam het pad buik-borst-nek-doodshoofd lied bewandelen, flitste een vuilgroene vlam zijn richting uit. Het leek wel alsof zijn borst ontplofte. Vlak naast het gat dat Tears' degen had geslagen en alweer aan het dichtgroeien was, gaapte een krater waar menig zelfmoordterrorist jaloers op kon zijn. Edward rochelde bloed en wankelde een stap achteruit. Scheel keek hij naar zijn belagers. De demonische flits kwam van de man in de deuropening, die hem blijkbaar zonder veel moeite had gezien. De man die hij al op een portie uzi-lood had getrakteerd, richtte zijn shotgun op hem en de oude man zag met lede ogen hoe een vinger zijn weg zocht naar de trekker. Ondertussen realiseerde hij zich dat de duisternis die hij daareven nog zo kwistig had rondgestrooid, langzaam oploste...
Edward pompte het weinige bloed dat hij nog in zijn lichaam had, naar zijn ogen en armen. Zijwaarts liet hij zich op de natte grond vallen terwijl hij de trekker overhaalde. Dit moest raak zijn. Snel en raak, als een linkse jab...