Scène 6: Suikerspinnen en Popcorn

Edward stond op. Hij had slecht geslapen en voelde zich alsof hij een kater had. Een nachtmerrie, hadden stervelingen het misschien genoemd. En toch. Vampiers dromen nooit of zelden, zonder bovennatuurlijke tussenkomst. Hij had niet veel herkend in het semi-visioen, maar dat was ook niet nodig om aan te voelen wat het precies was. Als Lasombra wist hij veel van schaduwen, maar de schimmen die hij zich herinnerde waren in geen geval duisternis zoals hij die kende. Er was weinig fantasie nodig om te bedenken wat het dan wél was geweest. En er was ook geen twijfel over of hij het al dan niet aan zijn packgenoten zou vertellen. In elk geval was het een passieve droom geweest. Hij had enkel stil gelegen en gekeken. Of men had hem wat laten zien...

Een fikse portie vers bloed zou hij wel kunnen waarderen, maar hij kon zich niet herinneren of hij dat op zijn verlanglijstje had gezet. De nacht tevoren had hij nog overwogen om met Duncan te gaan praten, maar dat had hij maar gelaten. Eerst wilde hij wat tot rust komen. Hij trok de stijlloze kleren die hij van bij Fréderic had meegepikt aan en ging nors naar beneden.


Zijn packmates waren zich al aan het opmaken voor het vertrek. Die snertpaladijn was alle spullen aan het sorteren en er papiertjes met de bestemmeling op aan het plakken. Precies als een huismoeder die de gesmeerde boterhammen voor haar vijf kinderen uit elkaar wilde houden. Er was geen bloed.

"Nou Grigory, ik zie dat je aan het sorteren bent. Hoe milieubewust!" Hij keek naar zijn stapeltje. Het kostuum zag er ok uit, als je ervan uitging dat diegene die het moest gaan halen niets van mode kende. Hij nam de beenschede in de ene en de hanger met het kostuum in de andere hand en keek vragend naar de paladijn. "Welk een smaakvol ensemble. Je eigen accessoire-lijn uitgedacht?" Grigory keek geïrriteerd, haalde zijn schouders op en keek weg.


Alsof het een zak stront vers van de hond was, wierp hij de beenschede weg, keerde zich om en ging in de keuken zijn outfit proberen.

Edward verwonderde zich erover dat ze zijn maat zo goed hadden weten schatten. Even rook hij aan de stof. De makkelijkste techniek om de juiste maat te vinden is iemand van hetzelfde postuur te vinden en die neer te leggen en uit te kleden. Hier niet blijkbaar. Dit rook erg fris. Hij ging een paar keer door de knieën om te voelen of de broek erg spande. Geen klachten over de inquisitie, alleszinds. Enkel een fles after shave was nog leuk geweest.

Terug beneden contoleerde hij zijn oude pistool en wachtte af tot zijn Zoon van wal zou steken.


"Edward, jij weet waar die clowns van Les Misérables zich precies ophouden?" Vincent wierp hem autosleutels toe.


"Makkelijk zat. De pier." Edward keek even rond of iedereen gepakt en gezakt was. "Wie rijdt met wie ?"

Enerzijds was Edward blij dat de rest er geen acht op sloeg dat hij zo enthousiast buiten zou blijven, maar anderzijds baalde hij ervan dat de rest nu lekker kon gaan rondhangen. Als er iets was wat hij graag deed, was het wel tussen een serie dwaze stervelingen rondhangen en genieten van zijn gaven en hun bloed, tot vergeving van hun dwaasheid. Of zoiets. Edward had nooit veel voeling voor religie gehad, maar het rituele vond hij altijd wel lekker klinken.


Als was het een vaderschapsmisvorming hoopte hij stiekem dat Vincent geen domme dingen zou doen. Hij had het de laatste nachten al flink hoog in zijn bol gehad, maar tot nog toe gelukkig zonder al te veel schade. Als hij nu maar niet probeerde belangrijk te doen en zich opvallend ging gedragen op de pier. De missie van de eerste informatieronde was gewoon rondhangen en vooral rondkijken. Op het gemak proberen ontdekken of les Miserables zich zomaar onder het volk begaven of ze zich op een of andere manier laten zien op de pier. Het actievere zoeken zouden ze dan samen wel doen na overleg. Vooral niet de aandacht trekken nu. En vooral Edwards naam niet noemen.

In ieder geval kon hij nu kalmpjes in de auto gaan zitten en de autoradio aandraaien. Die brave Gharston zou de intercom wel in het oog houden. Er was weinig spectaculair nieuws. Wat onrust in Irak en meer troepen die die richting uit worden gestuurd. Dat het toch zo erg is met die massavernietigingswapens ginder. Ze moesten eens weten welk een massavernietingswapens er 's nachts door de luxueuze straten van hun wereldmacht lopen.

Het duurde niet lang of Edwards vredige rust werd bruut verstoord door Grigory. Blijkbaar had die hoogtevrees gekregen van het reuzenrad of zo, want druppeltjes bloed parelden op zijn voorhoofd terwijl hij gehaast achterin de auto kroop. Edward trok een wenkbrauw op. "Problemen ?"


Grigory antwoordde niet direct, maar buiten was Gharston druk in zijn radio aan het roepen. Edward zuchtte, zette zich rechtop in zijn zetel en drukte op het knopje in het portier. De zijraampjes van de wagen zoemden naar beneden en Edward kon nu horen waar het allemaal om ging. Erg veelbelovend was het niet. Blijkbaar waren zijn overintelligente Zoon en die regelnicht-paladijn er al in geslaagd een scene te maken op de pier of zoiets. In ieder geval was Grigory er met overdreven haast vandoor gegaan. Dat was niet iets wat les Miserables niet zouden opgemerkt hebben, want Edward wist hoe nauwgezet ze alles op de pier in het oog hielden, met alle denkbare en ondenkbare middelen. Hij vloekte, draaide zijn raampje weer dicht en zette de radio luider. Het interesseerde hem niet hoe de vork precies in de steel zat. De clowns van de pier wisten vast al dat er een vork was, en dat was te veel. Het was vast ook niet slecht voor zijn humeur dat hij de plannen van zijn Zoon en Ductus niet meer hoorde..


groetjes,
benjamin aka sareth