Scène 5: Openbaringen 18:2

Edward voelde zich een vod. De avond ervoor had hij radeloos aangeklopt bij een oude maat van hem, in de hoop dat 'men' hem niet zou vinden. Hij was er tot Fre hem in zijn kamer liet nog vrij goed in geslaagd zijn Zoon te vergeten, om de gedachte aan de aanslag even uit te bannen en enkel aan zichzelf te denken. Tot zijn telefoon ging. Grigory en Gharston aan de lijn, die via een gestolen politieradio van de auto gehoord hadden. Het gesprek had niet lang geduurd. Twee zinnen van de paladijnen waren genoeg om het artificieel versterkte binnenwerk van de oude man te verbrijzelen in duizenden scherpe splinters. De andere kant van de lijn had nog gevraagd wat er nu precies gebeurd was, maar het enige antwoord dat ze kregen was het geluid dat een verbrijzelde gsm maakt. Die Monroe-truuk was zo gek nog niet.


Edward had luid gejankt, onnatuurlijk luid. Fre was geschrokken binnengelopen zonder kloppen, enkel om een oud beest aan te treffen dat compleet waanzinnig op zijn propere lakens zat. De goedzak wilde nog iets troostends zeggen, dat de bestelling eraan kwam en dat hij eventueel nog wel een potje koffie wilde zetten, maar veel kans kreeg hij niet. Terwijl de buren geirriteerd op de muren klopten opdat het lawaai nu eens op moest houden, scheurde Edward zijn makker aan stukken. Het was pas veel later, toen alle restjes Fre al bijna koud werden, dat hij weer genoeg bij zinnen raakte om er nog wat van te drinken. Het smaakte amper. De bestelde prostituee die even later aanbelde, kreeg maar amper de kans om te gillen toen ze het bloedbad zag. Ze smaakte niet erg af, maar bloed was bloed en bloed was het enige wat hem min of meer kon sussen. Niet veel later zeeg Edward neer op het bebloede bed. Hij wenste dat hij een junk was, dan kon hij nu zijn gedachten laten ontploffen in een wolk van heroine, of zelfs gewoon wakker worden...

Het verbaasde hem weinig toen er de volgende avond, toen hij wakker werd, iemand in de keuken op hem wachtte. Hij leek nog jong en levendig, en als zijn neus er niet zo katachtig had uitgezien, had hij misschien nog voor een sterveling kunnen doorgaan. Hij stelde zich voor als Roberto Pilerie, Ridder Inquisiteur van clan Gangrel. Edward hoorde hem apathisch aan. Hij trok even een wenkbrauw op toen Roberto hem feliciteerde met zijn geslaagde missie. De grijns waarmee de ridder dat zei, onthulde een rij akelig beestige tanden.


Roberto raadde hem aan hem te volgen, omdat de inquisitie hem hoe dan ook nog wat uitleg verschuldigd was en het raadzaam was om die persoonlijk in ontvangst te komen nemen. De oude man had weinig aanmoediging nodig. Apathisch bleef hij voor zich uitstaren, in de auto, naar de buitenwijken van Montreal.


groetjes,
benjamin aka sareth

Pas toen ze goed en wel in de auto zaten begon Edward zich af te vragen hoe ze hem zo snel gevonden hadden. Hij vroeg zich ook af hoeveel zin het had om dat te vragen. Het was de eerste keer (op de affaire van de vorige nacht na dan) dat hij effectief in contact kwam met de inquisitie. Daarvoor had hij er enkel maar stoere verhalen over gehoord, die hij dan ook konsekwent afdeed als stoere verhalen. Het ene moment was hij ervan overtuigd dat hij eraan was voor de moeite, en het andere moment hoopte hij vurig dat de Inquisiteur niet gelogen had, en dat het effectief voor 'uitleg' was dat hij opgevorderd werd.




"Wie heeft je Fré verlinkt ?" Probeerde hij zo droog mogelijk te vragen. Zijn stem klonk schor.


"Pech gehad. Je had zelf kunnen bedenken dat we in zijn milieu niet ver moeten zoeken naar informanten." De ridder klonk niet onvriendelijk, maar als je een fijne portie diablerie in het vooruitzicht had zou je voor minder.


Edward was lichtjes op zijn tenen getrapt. Net hard genoeg om weer een beetje zijn oude temperament terug te vinden. "Je had in dat milieu anders ook kunnen zoeken naar een fatsoenlijke auto." Zijn begeleider siste als een kat en aangezien Edward nooit een kat gehad had, wist hij niet of dat nu als een grijns of een verontwaardiging moest doorgaan. "Och man, ik wou dat je belangrijk genoeg was dat je me nu al kon vertellen wat er van gisteren nu precies aan is en wat mij te wachten staat." Weer zo'n sis, weer wist hij niet wat het betekende.


"Het is niet ver meer en je zal nog belangrijk genoeg volk zien, voor een knaap van jouw leeftijd"


Dat kwam aan. Edward beoordeelde zichzelf altijd een pak ouder dan hij werkelijk was, gedeeltelijk dankzij zijn fysieke leeftijd. Een arrogante opmerking van een omhooggevallen stoeipoes kon hij dan ook missen, maar hij hield zich in. Iets in het beestige uiterlijk van zijn begeleider deed hem vermoeden dat die zelf ook al behoorlijk wat manen gezien had en hij zich dus beter in kon houden. Hij krabde onwennig aan zijn schouder. Het zou hem niet verwonderen als het wijf dat dat gedaan had nog bloed van deze inquisiteur had gedronken, in een of ander vaulderietje. Veel hoop had hij niet meer.

Niet veel later stopte Roberto voor een eenvoudig huisje achter een charmant stelletje fruitbomen. Met een brede glimlach hield hij voor Edward de deur van de veranda open.


"Als je nog de eer krijgt Valez te berechten, geniet er dan van in mijn naam. Het zal me deugd doen." Een dwaze hoop, maar je weet maar nooit.

Edward zei niets tegen zijn pander-maat. Hij was nog steeds wat onder de indruk van de efficiëntie waarmee ze hen gevonden hadden. Monroe mocht dan wel nonchalant zijn, hij had er halvelings op vertrouwd dat die zich niet zou laten vangen. Bovendien had hij hem weinig te zeggen. Behalve dan over Vincent, maar hij had geen zin daar zelf over te beginnen.

Marcus Monroe was niet echt verbaast dat hij de oude man hier ook aantrof. Hij keek de ietwat oudbollige huiskamer rond en kwam tot de concusie dat er buiten hun en de twee begeleiders niemand aanwezig leek te zijn. "Is je zoon er niet bij vanavond?"


Edward zuchtte. "Nee, hij is gisterennacht samen met mijn auto ontploft." Hij probeerde droog te klinken en keek strak voor zich uit, maar zijn stem begon vaag te trillen tegen het einde van de zin. Hij probeerde de rilling die door zijn ruggegraat trok te camoufleren door plots naar de zithoek te lopen en te gaan zitten, zijn blik strak op het TVscherm gericht.


De pander keek de oude lasombra aan. Hij probeerde te peilen of de ander het meende. Daarna floot hij een keer tussen zijn tanden en wreef door zijn getekende gezicht. Alle innerlijke spanningen deden zijn oren suisen. Hij liep naar een salontafel en pakte een ingelijste foto waarop een oudere vrouw stond. Wat deden ze in dit huis. Waar wachtten ze op? Hij vroeg zich af wat er met de bewoners was gebeurd. Daarna slenterde hij naar de eettafel en pakte een stoel. Hij draaide deze om en ging er wijdbeens op zitten zodat hij met zijn armen op de rugleuning kon leunen. "Eddy, heb je misschien een vuurtje voor me?"


"Ik rook niet", antwoordde de Lasombra na een tijdje. Hij probeerde zo afwezig mogelijk te blijven. Ze waren hier vast niet voor niets naartoe gebracht en die vrouw had gezegd dat ze weldra officieel ontvangen zouden worden. Hij hoopte dat die officiële ontvangst snel kwam, zodat hij iets om handen had, want de vragende stilte sneed diep in hem. Monroe vroeg gelukkig en vreemd genoeg niets over Vincent. Misschien kwamen ze toch wat minder goed overeen als hij wel had gedacht. Maar of hij daar nu zo blij mee moest zijn...


De pander keek dromerig naar de TV, maar was duidelijk in gedachte. Hij liet zijn sigaret tussen zijn vingers glijden. "Luister, ze hadden ons allang kunnen doden, maar hebben dat niet gedaan. Het lijkt me sterk dat ze Vincent hebben afgemaakt en ons niet. Weet je zeker dat hij in die auto zat?"


Edward keek Monroe plots strak aan, met bloeddoorlopen ogen. "Wil je het gaan controleren man ?" Er klonk duidelijk onbeheerste wanhoop in zijn stem. "Je hebt er zo ongelofelijk hard geen idee van hoe mijn kar er gisteren uitzag. En je hebt er nog steeds geen idee van hoe een Sire-Kind-relatie in elkaar zit. Dacht je echt dat ik het niet wilde controleren ?" Hij schraapte zijn keel. "Onze ductus is ongelofelijk morsdood opgebrand en ontploft. En wij zijn de volgende."


"Misschien..."


"NIETS MISSCHIEN, DAT WAREN GEEN VOORWERWARMDE ZETELS MEER, MAAR VOORVERZENGENDE ZETELS, EN ALS JE TWIJFELT HOE DAT VOELT WIL IK NOG WEL WAT VOOR JE REGELEN !!"


"Houd je bek man." Monroe had geen zin om nog langer te moeten wachten. Hij hield er niet van om in het ongewisse te worden gelaten. Hij vroeg zich af waar het andere lid van hun pack was. De pander had geen rust in zijn kont en kwam met een zucht van zijn stoel af. Hij liep naar een salontafeltje en pakte de afstandbediening. Als hij ergens shagrijnig van werd dan was het wel van zo'n kutsoap. Hij zapte langs enkele kanalen, maar vond niets interessants...dus zette hij de kijkbuis op standby en keek even naar de oude man. Keep it cool, het is alles wat we kunenn doen

"Ah... goeienavond, Edward, Monroe. Vincent's stem klonk luid en duidelijk uit het deurgat. Hij besefte dat hij er een beetje idioot uitzag, met die te grote te trainingsbroek en een naakt bovenlijf. Maar hij zag er vooral erg onlevend uit, gezond en rustig. Hij begon de bebloede repen stof van rond zijn handen te wikkelen, en trok een t-shirt aan. "Is Grigory er nog niet?"


De pander schrok even en liep glimlachend naar zijnstoel


Edward voelde zich in een belachelijke film. Ondoden gaan niet snel dood, dat wist hij, maar dit sloeg alles. Hij ademde diep in en uit en keek onbegrijpend naar zijn Zoon. Even slikte hij een krop weg en toen stond hij op. Wankelend als een bejaarde die uit zijn rolstoel is gevallen, strompelde hij tot bij Vincent. Hij zei niets, maar greep een van Vincents bebloede bokshanden vast. Voorzichtig likte hij een druppel bloed op.


"Alles okay... Eddy?" Vincent keek een beetje verbaasd naar zijn Sire. Die gedroeg zich bepaald vreemd.


"Jongens, doe dat thuis. Wat is er gebeurd Vinc" Monroe klonk even cool als altijd.


Van boven klonk nu een doordringend gezang wat continu in herhaling viel,..de vrouw zong in een taal die zij geen van allen konden verstaan...


Edward herpakte zich verbazend snel. De lullige verdraaiing van zijn naam zat daar vast voor iets tussen. Het viel hem op dat het bloed niet smaakte zoals hij het verwacht had. Veel te menselijk, maar toch koud. Hij zette een stap achteruit. "Waar heb je mijn auto gelaten ?"


Vincent liet de windels op de grond vallen, en liep naar de sofa. Met een luide plof liet hij zich neervallen. "Ik ben hierheen gebracht, net als jullie. Alleen op een iets spectaculairder manier, vermoed ik. Ik was beneden aan het trainen, maar toen ik geschreeuw hoorde kwam ik boven kijken. Da's alles. Hoe het precies met je wagen is afgelopen weet ik niet, maar ik vermoed dat er niet veel meer van overblijft dan wat gesmolten staal en roetvlekken op het asfalt... Wat zit je zo staren man? Ontspan je een beetje. Hebben ze hier intussen al iets op tv?" Hij greep de afstandsbediening, en begon de kanalen af te gaan.

Vreemd genoeg stelde dit alles hem gerust. Hij werd als lokaas misbruikt en voorgelogen... dat was normaal. Hij was een milicien'tje zonder enige rang of betekenis die naar de frontlinie werd gestuurd, die bevelen kreeg zonder verdere uitleg, om te vechten. Vechten kon hij, en het was de normale gang van zaken. Hij was niet verraden, moest niet langer voor zijn leven vrezen omwille van zijn superieuren, maar omwille van de vijand. Dat was de normale gang van zaken. Hij kon nu relatief gerust verder riskante opdrachten uitvoeren. De ring ingaan tegen een sterkere tegenstander was okay, als je wist dat je trainer, de ref en de bookmaker niet tegen je samenspanden. Voor hem was de zaak opgelost. In theorie althans.

Maar zo simpel lag het natuurlijk niet. Het was duidelijk dat er iets was misgelopen in de hele operatie. Iets dat dus ook voor hem kon mislopen, en dat wist hij graag op voorhand, kwestie van de risico's mee te kunnen incalculeren.


Rafter fronste zijn wenkbrauwen. Er was één ding niet duidelijk in het verhaal. Eén ding waar hij aan twijfelde, iets dat niet klopte... Wie was die...

" Duncan Sellers... Zijn rol lijkt me zowel cruciaal als twijfelachtig. Als Sellers echt zo'n bloedhond is... een bloedhond die een meester-vermommer en ontsnapper als La Ville opspoort bijt zich in hem vast en laat hem niet meer los... Vooral niet als La Ville hem in vertrouwen zou hebben genomen. Wie is die Duncan Sellers?"

Edward had een hele tijd stuurs voor zich uit zitten kijken. Het bloed dat hij van Vincents hand had geproefd was helemaal niet het bloed van zijn kind dat hij kende. Het was veel te vulgair, veel te sterfelijk. Hij had al verhalen gehoord over wat oude vampiers met bloedmagie al niet konden doen, maar dit sloeg alles. Knappe kerel die een restje verkoolde as kon reanimeren naar een perfect gelijkende sterfelijke kopie, die bovendien nog eens koudbloedig was. Allerlei rare scenario's met egyptische of assamitische bloedmagie schoten door zijn hoofd, samen met het waanzinnig bevreemdende gevoel om zijn ontplofte Kind hier te zien staan, ogenschijnlijk kerngezond, maar wel slecht gekleed. De mogelijkheden bruisten door zijn hoofd terwijl Caleb binnenkwam. Hij had de naam al vaker horen vallen en wist ongeveer over wie het ging, maar dat was dan ook alles. De uitleg die de vergeelde grijsaard hen voorschotelde maakte het er niet gemakkelijk op. Steeds maar schoten de rariteiten rond zijn Zoon door zijn hoofd en geen enkele keer kwam hij op een rationele verklaring. OK, om een of andere belachelijke reden had de inquisitie het de moeite gevonden om hen te redden, maar wat hadden ze dan precies met Vincent gedaan ? ...

Plots schrok hij op. Hij zag hoe Vincent, na het stellen van zijn pedante vraag, frunnikte aan de repen stof die rond zijn vuisten hadden gezeten. Edward zag hoe de huid die onder de beschermende repen had gezeten nog gaaf was, zij het wat uitgedroogd. En toen klaarde het helemaal op. Het was niet meer dan logisch dat dat bloed niet van Vincent kwam. Als hij zo ijverig reepjes om zijn vuisten had gebonden, diende dat om zijn vuisten niet teveel te belasten tijdens het boksen. En niet veel belasten betekent heel houden, dus het bloed kwam niet van hem ! Sterker nog, het bloed kwam waarschijnlijk ook niet van een andere vampier (dus die kwajongen had niet met andere jongens zitten vechten op straat, bedacht hij zich heel vaderlijk), maar van een mens, en dat was niet alleen een geruststelling, dat was ook nog een bevestiging van de prachtige opvoeding die Vincent genoten had. Net als Edward liever de echte acteurs ipv stuntmannen gebruikte, had Vincent een voorkeur voor levende bokszakken, zodat hij beter de plekken met veel of weinig weerstand kon leren kennen. Edward lachte luidop. Het was haast belachelijk dat hij daarover zo had zitten piekeren, maar in plaats van zich te schamen, kreeg hij een pseudo-warm gevoel van geruststelling.

Edward keek rond. Iedereen bekeek hem scheef. Blijkbaar had Monroe net weer wat serieus gezegd en was zijn lachen ferm ongepast. Het laatste wat hij nog halvelings verstaan had was iets als 'ik wil nu wel eens de waarheid weten'. Hij probeerde zijn blik weer te verstrakken en keek naar Caleb. "Ja, dat wil ik ook wel eens weten, ja"


Het kon hem weinig schelen of het lukte zijn gezicht te redden. Voor Edward was het alvast een gelukkige nacht.

Dit was cool. Het had iets van the usual suspects, een lelijkaard die een onwaarschijnlijk verhaal zat te vertellen, maar deze keer klopte het waarschijnlijk beter. Stilaan begon hij te begrijpen hoe vijfdubbel het gespeelde spel wel niet zat en het deed hem deugd eindelijk een klaardere kijk op de zaak te krijgen. Toen Valez hen dan nog eens als relatief onafhankelijk stipuleerde, nam hij dat gretig als een compliment aan.




"Liefste mevrouw Valez, het doet ons plezier dat we deze keer volledig in vertrouwen genomen worden voor een delicate kwestie als deze. Het streelt ook onze ijdelheid dat u ons als onafhankelijke en weinig beïnvloedbare vampiers bestempeld. Onze manier van werken voor het Zwaard wordt duidelijk geapprecieerd, en dat doet ons op onze beurt zeer veel plezier" Edward lette op zijn woorden. Hij meende wat hij zei, maar probeerde het vooral niet smalend of negatief te doen overkomen. De afstraffing van de vorige nacht kwam hem nog akelig bekend voor. "Maar toch vragen wij ons één ding af. U spreekt over De La Ville als een gevaarlijk tegenstander. Een dienaar van het infernale die schijnbaar zelfs kan ontsnappen aan een van de professionele undercover-bloedhonden als Sellers die u achter hem aanstuurt, in de veronderstelling dat dat niet helemaal bedoeld was. Waarom acht u uitgerekend ons dan in staat om die De La Ville in te kunnen rekenen ? Ik ben zeker ten zeerste vereerd door het vertrouwen, maar heb, en u weet dat dat uitzonderlijk is, twijfels bij de geschiktheid van de Dockers voor deze taak, uiteraard met alle respect voor mijn gewaardeerde packgenoten."


Putain, dat klonk scheef. Hij was door zijn opgetogenheid wat onstuimig en spontaan geworden, en daardoor had hij er nu wat rare dingen uitgeslagen. Raar, maar wel waar, vond hijzelf.


"Laat ik het anders formuleren, waarom een -officieel- uitgeroeid pack op onderzoek uitsturen als de halve Inquisitie met haar schitterende strijders hier aanwezig blijkt te zijn... ?"

Edward slikte even terwijl Monroe hem uitkafferde. De Dockers waren langs geen kanten professioneel geweest. Zijn opengereten arm en Grigory's dito keel waren daar het onlevende bewijs van. Bovendien hadden ze de hele zooi zonder enig plan en met veel lamentabele tussenstoppen moeten klaren. Als Monroe dàt al professioneel vond, dan vroeg Edward zich af waarom ze in hemelsnaam zo'n sul bij de Dockers hadden geplaatst.


Maar voor de verandering hield hij een keer zijn mond. Het zou hun reputatie bij Valez en Caleb geen goed doen om nu tegen Monroe in te gaan. Niet alleen hoefden ze niet te weten van interne spanningen, maar de manier waarop de opdracht was uitgevoerd was ook niet bepaald voor publicatie vatbaar. Hij zou het later nog wel eens in het oor van de Pander fluisteren, poeslief.


In elk geval kon die professionaliteit hem weinig schelen. Ze hadden het overleefd en zelfs hun 'fout' werd hen blijkbaar niet te hard kwalijk genomen. Als filmkenner wist Edward dat zulke vrolijke aflopen niet zo enorm vaak voorkwamen in kwalitatieve films. Hij trok dus één wenkbrauw op en mompelde vaag iets als "jaja, professionele fuckers" en keek naar Caleb, in de hoop dat die nog wat vragen kon beantwoorden.

Edward had nog steeds zijn bedenkingen. Als die infernale flikker zich met Vicissitude had laten schminken als een bekende sabbat uit Montreal die hij nu 'verving', dan waren ze nog niets met die packnamen van Valez. Maar veel keus hadden ze niet. Als die kerel zo snugger was, om zich zo te vermommen, maakten ze hoe dan ook niet veel kans.


Even vroeg hij zich af wat de gevolgen van de hele operatie zou zijn voor de machtsverhoudingen binnen de stad. Al dat poppengespeel zou volgens hem Valez' positie flink aantasten, als ze niet extreem veel pluimen op haar hoed kon steken na de vangst van die infernalist. Maar dat was hoe dan ook zijn probleem niet. Hij moest gewoon maar weer zien te overleven met zijn packmakkers. En daarvoor mocht hij, o ironie, weer eens een verlanglijstje doorgeven.

Terwijl hij voor zichzelf aan het opsommen was wat hij dit keer allemaal wilde (en vooral wat hij de nacht ervoor allemaal gemist had), hoorde hij zijn Zoon vragen om een Vaulderie. Puik plan, het zou de relaties binnen het pack geen kwaad doen, en als Valez meedeed zou dat hem toch lichtjes geruststellen. Maar het zag er niet naar uit dat de Vrouwe erop in zou gaan. Gracieus liep ze naar de uitgang, om even te stoppen bij Vincent voor een 'nachtzoen' of zo. Pech.

Edward zette zich wat rechter in zijn zetel en somde voor zijn pack op wat hij allemaal van plan was te bestellen. "Ik lust best een portie extra munitie voor mijn geweer, een dolk in een beenholster, een Canon IXUS V digitaal fototoestel met op het geheugenkaartje liefst al wat foto's van die de la ville en de leden van de packs waar we langs mogen, een handvol kwaliteitsshots en eventuele andere relatiegeschenken voor als ik op bezoek ga, een maatpak van het kaliber van de 'mis-en-scène' om er deftig genoeg uit te zien, voldoende bloed om mijn schouder te dichten, een draagbare DVD-speler met kabel om het fototoestel op aan te sluiten en een zwarte chrysler concorde met zetelverwarming. Metaalglans als het kan. Nummerplaat maakt niet uit. In de koffer wil ik een krat licht ontvlambare brandstof voor creatieve cocktailparties, een half dozijn ontstekers en twee flessen Cognac, XSOP van Rémy Martin" Hij keek zijn packmates aan. "Jullie ook nog wat op het eerste zicht, of kijken we eerst de plannen na ? "

Edward draaide met zijn ogen. Wat een weke lulkoek. Zo erg verzon hij het meestal zelfs zélf niet. En bovendien was het helemaal niet Vincents gewone doen. Maar Vincent was de laatste dagen niet bepaald Vincent meer. Héél even flitste het door zijn hoofd dat De La Ville Vincents plaats had ingenomen en hun nu allemaal lekker zitten had. Edward lachte luidop. Dat had ie dan wel leuk gedaan. Hij kon er de lol wel van inzien, maar vond het weinig realistisch. In ieder geval had hij geen zin in een Vaulderie, al was het maar omdat hij op de meest belachelijke manier die hij ooit gezien had, aangekondigd was geweest. Edward hield zich dus wat afzijdig en keek hoe de rest reageerde. Hij zou nog wel zien of hij zijn kostbare bloed aan de rest zou voeren. Als ze het hem beleefd vroegen misschien.

Edward wachtte tot ook de Ravnos zijn deel had gehad en nam dan, als was hij de oudste gast op het feestje, vader van de bruid of zo, zijn glas. Hij stak het kort in de lucht en zei klaar "Op ons..". Met zijn ogen dicht sloeg hij het glas achterover en zette het luid smakkend weer op tafel.


"Dat smaakte" Hij keek Vincent aan. "Tijd voor plannen, baas ?"

"Gewoon staken en uithoren ? Welk een geraffineerd plan... " Edward lachte scheef. "Maar ergens hebben we niet veel keus. Zonder meer info over de packs zal het deze primitieve methode moeten wezen. Nu ja, gisteren heeft het ook gewerkt...


In ieder geval, met les misérables wil ik ook wel op de koffie gaan, dat gaat misschien meer opleveren dan gewoon toekijken. Ik heb al vaker met hen gesproken..." Edward probeerde het gewoon te laten klinken, maar de herinnering aan zijn vorige ontmoeting met de bende was niet al te vriendelijk geweest. In zijn herinneringen had hij het omschreven als dat ze het 'artistiek oneens' waren geweest. Meer had hij er niet over willen onthouden...