Scène 3: Nachtwakers

Een intern bericht sturen
Aan:
CC:
Onderwerp
Bericht
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
Reageren op dit item
Titel
Reactie
vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
  Gebruik mijn ondertekening
30-12-2003, 20u28, door malkav
Tempel van Eeuwig Gefluister: Slaapvertrek onder Dorchester Square


Datum/ Tijd: Zondag 22 juni 2003/ 19.40 uur.




De muffe vierkante kamer was leeg, op vijf bedden na die langs de witgekalkte muren op de koude granieten grond stonden en het peertje wat boven hen brande. De enige deur in deze ruimte kwam uit in één van de donkere hallen onder de stad.... Grigory had hen naar een grote hal gebracht met daaraan grensend deze kamer waarin ze zich nu bevonden. Er waren nog talloze andere hallen als deze, uit sommige ruimtes was gepraat en muziek te horen geweest op hun weg naar hier deze ochtend.




De Gotische architectuur gaf de hoge gangportalen een spookachtige aanblik. Een individu kon hier met gemak een dag door het granieten massagraf dwalen zonder een uitgang te vinden. Ver weg klonken huilende geluiden die weerkaatsten op het kalksteen....




In de kamer lagen de leden van de nieuw geboren roedel op hun bedden. Zij die dit wilden hadden voor het rusten een slok vitae uit de fles genomen, aan hen geschonken door de Aartsbisschop. De roedel had nog geen naam, maar wel een duidelijke opdracht gekregen. Nu buiten de zon langzaam plaats maakte voor de maan, werden ze één voor één wakker.




Diegene die wakker werden zagen dat de deur op een kier stond. Een smalle streep spookachtig licht sneed door de deuropening heen. Vanuit de grote hal, dicht bij de deur, hoorden ze snikkende en schuifelende geluiden. Gisterennacht was de deur nog dicht geweest…
pagina's: 1, laatste

Reacties

door Laszlo
mandraak, 229 / 296
gepost: 31-12-2003
om 17u59

gewijzigd door malkav
31-1-2004 om 14u27

Re: Scène 3: Nachtwakers
Verdomme... deur open... Monroe... ()


Nee, die lag nog min of meer te genieten van zijn rust, kon het niet gedaan hebben... en wat dan nog, wat zou die ermee kunnen bereiken?




Grigory's ogen stonden nu wagenwijd open. Omdat hij het niet verleerd was door de jaren heen en om de anderen wat wakkerder te krijgen geeuwde hij, hard...




Snel gooide hij het dunne deken opzij waaronder hij geslapen had. Hij had, volgens stervelijk ritueel, zijn kleren uitgedaan voordat hij ging slapen, maar stervelijk of niet, eigenwijs en pronkend met zijn (al dan niet geringe) macht was hij altijd en de streep witte licht verlichte zijn naakte lichaam...




Hij moest weten wat er zich in die andere kamer afspeelde, waarom de deur open was. Zachtjes schoof hij de deur opzij om niet te abrubt zijn Packgenoten in de ogen te schijnen, maar snel glipte hij door het gat van de deur heen...




Hij zag een tafel in de verder lege kamer. Hier lagen de spullen op die zij 'besteld' hadden. Ook natuurlijk zijn kogels, zijn wapens, zijn holsters en zijn nachtkijker. Hij hoopte dat ze genoeg hadden en niets zouden missen...


Hij liet zijn spullen even liggen voor wat ze waren, hij zou ze later wel terugvinden. Hij liep rond de tafel heen en keek goed of de kamer wel zo leeg was als hij aannam. Hij had toch immers hiervandaan die geluiden horen komen, niet?




Ah! Het eten... Grigory ging op het geluid af, wat plots verstomde toen de twee geknevelde figuren de naakte Paladijn voor zich zagen...




"Hmm, ik moet nog wat voor de rest overlaten, dus ik drink jou voor de helft leeg, o.k?"




Nadat hij dit gefluisterd had, boog hij zich over het rechtse verstomde slcahtoffer. Verdomme, Valez had hem daadwerkelijk door, en zo niet, dan was het Gharston... Precies de vrouw naar zijn keuze: een donkerblonde vrouw in de prostitutie... als hij nu eerst dronk, dan was het gevaar het minst dat de anderen achter zijn diepbewaarde geheim zouden komen...




De vrouw kreunde van het genot toen hij haar hals kuste met zijn lippen en met zijn tong haar hals bevochtigde... om er vervolgens zijn tanden in te zetten... toen werd ze stiller, maar het genot bleef, tot hij de wond dichtlikte.




Grigory liet de Vitae over zich heenkomen en genoot er met volle teugen van, ook toen hij zich had teruggetrokken en met een grijns terugging naar de slaapkamer, waar hij zich begon aan te kleden, beginnende met zijn boxershort...
door Zorbalt
Moorderator, 1901 / 5435
gepost: 31-12-2003
om 18u46

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u21

Re: Scène 3: Nachtwakers
Marcus Monroe zat rechtop op het bed toen de paladijn de kamer in kwam. Heel vaag rook de pander hoe de zoete geur van vers bloed door de deuropening walmde. Monroe had tijdens het rusten enkel zijn jack en schoenen uitgetrokken. Gekleed in zijn strakke spijkerbroek en wit bevlekte hemd was hij boven op de dekens gaan liggen. Een vampier die door onraad uit zijn “slaap” ontwaakte diende op alles voorbereid te zijn. Daarom hield hij zijn pistool dicht bij zich en de belangrijkste kleding aan. Het gevulde schouderholster had naast zijn kussen gelegen.




Hij keek toe hoe de anderen ontwaakten en knikte vriendelijk naar Grigory, waarna hij zichzelf uitrekte. Zijn koude spieren kraakten toen hij zijn laarzen aan deed. Daarna liep hij met een rustige tred naar de deur. Hij zag een gezonde blos op de wangen van de tempelier, het teken dat hij recent gevoed had. Monroe had behoefte aan een vers en goed ontbijt. Terwijl hij de deur door liep riep hij naar de anderen. Zijn stem klonk hard en hol door de spelonken heen…




Rice and Shine boys…, het ontbijt is klaar...laat het niet koud worden.




Er lag een glimlach rond zijn lippen, toen hij richting de tafel liep. Carolina Valez had haar woord gehouden. Even pakte hij één van de wapens…niets voor hem. Hij legde het wapen voorzichtig terug en hoorde een snikkend geluid verderop in de gang. Snel pakte hij een kleine verrekijker en een rood kartonnen doosje met de juiste kogels. Hij wilde weglopen, maar zag op de hoek van de tafel een pakje shag liggen. Met een grijns griste hij het rookwaar van de tafel, stak het samen met de andere materialen in zijn broekzakken en liep met een langzame, maar zekere pas in de richting van zijn prooi. Tijdens het lopen pakte hij zijn oude scheermes tevoorschijn en klikte het open. Hij zong een zacht deuntje terwijl hij om de hoek verdween…





You were meant, just meant for me




On the first time that I saw you




How I fell for your cuddly charms




Lover doll I'm crazy for you




Let me rock you in my arms





Hij keek neer op zijn eten. Twee jongedames met betraande ogen keken hem angstig aan. Eigenlijk was dit geen juist moment om met zijn eten te spelen, maar dit was de enige manier waarop hij geheel voldoening kreeg van deze daden. Langzaam knielde hij voor de meisjes. Ze waren schaars gekleed, waardoor de pander duidelijk zien kon dat ze het koud hadden. Het donkerblonde en duidelijk knapste meisje lag half versuft tegen een stenen pilaar. Waarschijnlijk had ze redelijk wat bloed verloren. De pander besloot om zich te richten op het andere, roodharige, slachtoffer. Om haar slanke polsen en kuiten zat een dik stuk schilderstape. Hij boog naar voren, zodat hij slechts hoefde te fluisteren. Het meisje probeerde haar hoofd af te wenden en stootte met haar slaap tegen de kalkmuur.




Stttt...luister, je hoeft niet bang te zijn. Als ik die tape van je mond haal...beloof je dat je dan niet gaat gillen.




Monroe rook de zoete geur van haar parfum. Het meisje keek hem met grote ogen aan. Heel even zag hij een sprankje hoop in haar blik, waarna ze voorzichtig knikte. De pander glimlachte, keek om zich heen en trok voorzichtig de tape van haar mond. Haar slanke lippen waren gebarsten. Ze sprak met een angstige, trillende stem...




...Waar zijn we?...Wat heeft hij gedaan?...




De pander zag dat ze bang naar zijn mes keek. Hij legde het wapen naast zich op de grond en sprak met een zachte, vriendelijke stem. Hij had reeds lang geleden gemerkt dat hij de emoties van anderen kon beïnvloeden. Vooral sterfelingen waren hier erg vatbaar voor.




...met haar?, Monroe knikte even naar het bewusteloze meisje, ...geen idee. Gebruikt ze drugs?


...Soms


Ik ben geen dokter, maar volgens mij heeft ze iets te veel hooi op haar vork genomen, denk je niet?


...Hij...hij...hij zoende haar...in haar hals


Het meisje begon zacht te snikken. De pander keek haar met een blik vol medelijden aan.


...Rustig maar...het komt allemaal goed. Ik ben een agent...ik ben hier om jullie te redden.


Er kwam weer leven in haar ogen en ze stopte met huilen. Hij pakte zijn scheermes van de grond.


Wees maar niet bang...Hoe heet je?


Terwijl het meisje vertelde dat ze Grace heette en haar zus naast haar Shirly, sneed de pander haar handen en benen los. Vanuit de hal klonken stemmen. De anderen waren wakker.


Luister, Grace...we moeten haast maken. Hij hielp haar omhoog. Ze was vrij lang, maar ook erg mager. Waarschijnlijk was ook zij verslaafd. Ach, wat maakte het ook uit...junks onder elkaar.




Hoe komen we hier uit?


De pander glimlachte...Wees maar niet bang.




Een moment van stilte...




Ze deed een stap naar voren...dank je... en gaf hem een vluchtige kus op zijn wang, een teken van vertrouwen en dankbaarheid. Op het moment dat ze een stap naar achter wilde doen hield hij haar vast. Haar ogen werden groot toen ze zijn monsterlijk lange hoektanden zag.




Monroe dronk diep, maar liet genoeg over voor de anderen. Toen ze buiten bewustzijn raakte liet hij haar los. Met een harde bons viel haar bewusteloze lichaam op de koude vloer.




I would never treat you badly




Like a cast away broken toy




Lover doll I love you madly




Let me be your lover boy








Grace, meisje...graag gedaan












door sareth
webslaaf, 3631 / 6375
gepost: 2-1-2004
om 14u54
Re: Scène 3: Nachtwakers

Edward werd wakker van het gebiep van Vincents GSM. Bij het horen van het monotone metalige geluid wist hij op slag weer waarvoor ze hier waren en niet in zijn luxueze loft-kelder onder het theater, en ook waarom hij geen GSM wilde. Bah. Hij kleedde zich snel aan, zorg dragend dat hij zijn fijne kleren niet te veel over de grond sleepte, zodat ze vuil zouden worden. Lastig ook om zijn kraag netjes te doen zonder spiegel, grinnikte hij. Iets waar hij al drie kwart eeuw last van had


De snoeverige 'agent' van de bende was zich al aan het aankleden en Monroe was zo te horen bezig met zijn corn flakes in het vertrek ernaast. Hij bleef even zitten kijken hoe Vincent opstond. Hun leider


Tijd voor een lekkere hap, want dat camarilla bloed van de avond ervoor was toch niet zo vers geweest als hij wel had gehoopt. Fris en monter stapte hij de kamer binnen waar Monroe net zijn halflege ontbijtwijf tegen de grond liet vallen. Ze zag er lekker uit.


Blijkbaar waren beide wakkere heren al zo vrij geweest elk van een andere prooi te drinken, zodat er geen verse dame meer voor hem overbleef. Hij had er altijd al een hekel aan gehad van hetzelfde glas als iemand anders te moeten drinken, en zijn ondode voedingsgewoontes hadden daar nooit iets aan gewijzigd. Nu ja, dan kon hij tenminste ongedwongen drinken zonder iets over te moeten laten. Hij koos de brunette. Die was al niet meer zo laveloos verdoofd als Monroes prooi en haar dwaze gekreun klonk alsof ze wat stoned was. Net goed. Edward nam de shots, een deel van zijn 'bestelling' van tafel en diende haar met de schwung van een professional een flinke dosis toe, waarna hij haar wat ontdeed van de schurende duck-tape. Hij liet het wat inwerken terwijl hij de rest van de tafel inspecteerde. Nachtkijker en patronen waren aanwezig, tezamen met een aftandse GSM met uitschuifbare antenne. Het zou nog ontdekken worden of er een trilfunctie op zat. De camera ontbrak. Edward vloekte binnensmonds. "Kutwijf". Hij dacht van de gelegenheid gebruik te kunnen maken om zich van een verse camera te voorzien maar miss montreal dacht er blijkbaar anders over. Hij kon moeilijk geloven dat er overdag geen winkels open waren geweest waar ze erom kon gaan.


Bon, tijd voor een fikse slok. Hij was niet echt verslaafd aan stoned bloed, maar het gaf de maaltijd wat meer flair en het stond wel cool, vond hij. Zijn prooi was het er blijkbaar niet helemaal mee eens, want er droop wat zuur kwijl uit haar mond. Met een perverse grijns likte Edward het op, zorg dragend om geen vlekken te maken op zijn linnen hemd. Het had wat van een schrale westerse snuff-movie, de manier waarop hij zijn tanden in haar zette. Met een paar diepe teugen en genietende zuchten tussendoor dronk hij tot de laatste druppel uit haar verdoofde aders. Bleek zeeg ze in elkaar toen hij klaar was. Een tikje overeten bestudeerde Edward zijn GSM, wachtend tot iedereen klaar was voor de tocht.


groetjes,
benjamin aka sareth

door Assunkill
Wandraak, 2352 / 5128
gepost: 2-1-2004
om 19u31
Re: Scène 3: Nachtwakers
Het vervelende gebiep maakte Vincent wakker, en met een lome arm graaide hij naar het onding om het uit te zetten. Hij zette zich recht en keek rond. Monroe en Grigory hadden het blijkbaar druk met rondlopen, Edward werd ook net wakker. Vroege vogels, zijn pack. Dat scheelde weer dat hij hen moest wekken.




Hij begon zich aan te kleden, en bekeek vanuit zijn ooghoeken Edward, waarbij hij licht geamuseerd kon vaststellen dat die weer volop in de knoop lag met zijn kraag. Dat kwam er nu van als je ingewikkelde en sjieke kostuums wou dragen. Nee, dan waren zijn trainingsbroek en sweater een pak makkelijker. Efficiëntie, daar draaide het allemaal om...




Vincent wandelde naar de hal, en inspecteerde zijn bestelling. Hij flitste de zaklamp even aan, checkte de verrekijker (prima spul, maar misschien toch wat zwaar)en controlleerde het zware pistool en de magazijnen. Dat zag er allemaal in orde uit... Al had hij eraan moeten denken een holster te vragen. Als laatste schoof hij het boksijzer om zijn linkerhand, en wrong eraan toch het precies in zijn vuist paste. Zachtjes begon hij te schaduwboksen - dat zat wel snor!- tot Edward voorbij kwam.


Hij haastte zich naar het bewusteloze meisjes dat nog geen shot van Edward had gekregen. Ook stoned, blijkbaar. Gharston had het zich blijkbaar makkelijker gemaakt... verdomme! Dit was beslist niet het moment om zelf half stoned te worden door van een junk te drinken. Met een kwaaie grom liet hij zijn tanden in het weke vlees zakken, en zoog krachtig, tot hij voelde dat zijn bloedpeil terug op niveau was. Hij liet het lichaam vallen en draaide zich om. Als Gharston hen zo'n rommel bezorgde, zou hij hem zelf ook wel opruimen... Hij ging terug naar het slaapvertrek.




Als iedereen aangekleed is en heeft ontbeten zijn we er maar eens vandoor zeker?




Walk The Night Alone
door Zorbalt
Moorderator, 1904 / 5435
gepost: 2-1-2004
om 22u43

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u21

Re: Scène 3: Nachtwakers
Monroe pakte zijn jas en liep achter de groep aan. Het gangenstelsel leek verlaten. Ze volgden Grigory die de weg zonder moeite terug leek te kunnen vinden. De pander liet een zachte boer. Een dikke stroom bloed kolkte omhoog in zijn slokdarm. Zijn manier van voeden was niet altijd even gemakkelijk, maar het gevoel van macht dat hij had als zijn slachtoffer zich aan hem overgaf in vertrouwen was overweldigend. Hij hield van dat gevoel…




Hij bekeek de leden van zijn pack. Samen met hen zou hij deze klus zonder al te veel problemen moeten kunnen klaren. Hoewel hij er net als de anderen van overtuigd was dat ze in een valstrik zouden lopen, voelde hij geen angst…alleen een plezierige spanning in zijn onderbuik.




Vincent…hoe gaan we er heen? Met één of twee auto’s?




Daarna richtte hij zich tot Edward Evans…




Eddy…,ik neem aan dat je eindelijk een naam hebt bedacht? Ik trek niet ten strijden zonder naam…Shit man, dat geeft de roedel identiteit.

door sareth
webslaaf, 3636 / 6375
gepost: 3-1-2004
om 11u29

gewijzigd door sareth
3-1-2004 om 11u34

Re: Scène 3: Nachtwakers

De wansmaak !! Hem eddy noemen. Waar haalden ze die belachelijke uitdetijdse afkorting toch altijd vandaan. Whatever. Hij had geweigerd er nog over te denken, want zo'n naam bedenken was eigenlijk iets voor de Ductus. Maar ja, van Vincent kon je moeilijk iets anders dan 'the left hook' of 'the heavy punch' verwachten.


"Waren mijn suggesties van gisteren dan niet identificerend genoeg ?", slijmde hij sarcastisch. "maak er anders gewoon 'the deadly dockers' van. Dan kunnen we er achteraf nog altijd 'the dead dockers' van maken als het misloopt vannacht." Een vette knipoog naar Vincent, die het zaakje schijnbaar nog steeds voor geen meter vertrouwde.


groetjes,
benjamin aka sareth

door Assunkill
Wandraak, 2354 / 5128
gepost: 3-1-2004
om 12u26
Re: Scène 3: Nachtwakers
The Deadly Dockers... mij goed hoor. Ik vetrouw volledig op jouw oordeel, Edward.




Vincent voelde hier en daar een wenkbrauw opgetrokken worden bij de officiële afkondiging van de naam van hun pack, maar hij had geen zin in een discussie over zoiets onbelangrijk als de naam waaronder ze zouden opereren. Er waren belangrijker dingen, en één daarvan was tijdswinst.




Ik stel voor dat iedereen zijn eigen voertuig neemt. Zoals gisteren gezegd werken we ter plaatse in 2 groepen: Monroe en Edward houden vanop de linkerkant het dok in de gaten, Grigory en ikzelf zitten rechts.


Noem me paranoia, maar ik vind de hele handel nog steeds stinken als een beerput. Daarom rijden we in ook in twee groepen naar het dok: Grigory en Edward vertrekken als eersten en nemen de grote baan naar de haven. Daar aangekomen zoeken ze, allebei aan hun eigen kant, positie.


10 minuten nadat zij zijn vertrokken gaan Monroe en ik op pad via kleinere wegen. Aangekomen bellen we onze respectievelijke partners en vervoegen hen. Vanaf dan is het wachten.




Ik neem aan dat dit maneuver niet al te ingewikkeld is en dat iedereen genoeg hersenen in zijn kop heeft om het te snappen. Ja? Mooi zo. Dit hele gedoe zal ons,
als we gevolgd worden niet 100% zeker in staat stellen die achtervolgers af te schudden (ze weten immers waar we naartoe gaan), maar geeft ons wel een goede kans om te ontdekken of we gevolgd worden en er eventueel naar te handelen.




Vincent keek op zijn horloge om te kijken of buiten de zon al onder was gegaan.




Goed, we blijven hier niet langer niets doen. Hit the road, kids!.




Walk The Night Alone
door Laszlo
mandraak, 231 / 296
gepost: 3-1-2004
om 15u04
Re: Scène 3: Nachtwakers
Grigory was blij met veel dingen, eigenlijk... met alles wel: hij had de wapens die hij wilde, hij had een fijn pack, hij werd niet meer tegengesproken en ze hadden een mooie naam... althans, dat vond hij.




Alleen hij moest wel een beetje wennen aan die houding van Rafter. Tuurlijk, qua stijl waren hij en Monroe een pot nat, maar intellectueel was Rafter begaafder en het was dan ook moeilijk te accepteren dat uitschot als Monroe tot Priester benoemd werd... Als hij hen zou verraden zou dat binnekort zijn, maar de doortastende Vincent zou er wel wat op vinden, want ze reden samen. En Edward, die wist, hopelijk voor hem, ook wel raad...




Grigory wende zich tot de rest van de Roedel:




"Deadly Dockers, dus. Edward, ik voel me gevleid. Tot straks dan maar. Ductus, tot later. Monroe, hou je taai..."




En Grigory liep met ferme pas richting zijn auto, die hij vlakbij het klooster geparkeerd had, zonder ook maar naar zijn packleden om te kijken...
door Zorbalt
Moorderator, 1905 / 5435
gepost: 3-1-2004
om 17u55

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u22

Re: Scène 3: Nachtwakers
Monroe stak zijn duim omhoog bij wijze van groet en keek toe hoe de Poolse tempelier de weg overstak en naar de parkeerplaats liep. Daarna knikte hij op z'n vriendelijkst naar Edward Evans.




Hé Evans...bel mij zodra je een goede uitkijkpost gevonden hebt, zodat ik je makkelijk kan vinden.




Terwijl hij zijn vrijwel lege shagbuil tevoorschijn haalde en het laatste beetje tabaksgruis uitstrooide in een vloeipapiertje, keek hij de oudere Lasombra even vluchtig aan.




...en Eddy...de Deathly Dockers is cool.




Na een korte glimlach gooide hij de lege buil op de grond en likte over het vloeipapiertje. Hij keek hoe de zwoele avondwind de verpakking in de richting van de weg blies. Daarna pakte hij een lucifer uit het platte doosje in zijn kontzak en wreef het kopje over de stenen trapleuning voor de ingang van het klooster. De kleine vlam weerkaatste in zijn grote spiegelbril. Toen de hete vlam het dode vlees van zijn duimtop likte liet hij het zwavelstokje vallen.




Terwijl de rook zich prikkelend een weg door zijn keel baande keek hij met een schuin hoofd naar de Ductus.




...Misschien is het beter als we samen rijden in die bus van je. Normaal wordt ik retegeil van het stoere geratel van mijn prinses, maar ik ben bang dat zij vanavond teveel aandacht naar zich toe zal trekken. Bovendien zijn er hier genoeg lui die m'n motor herkennen en ik heb geen zin in vragen achteraf, if you know what I mean....



door sareth
webslaaf, 3640 / 6375
gepost: 3-1-2004
om 22u37

gewijzigd door sareth
3-1-2004 om 22u43

Re: Scène 3: Nachtwakers

"...en Eddy...de Deathly Dockers is cool."


Bah, wat moest hij daar nu weer van denken. Natuurlijk was de DD cool. Hoe lang zou het nog duren eer the double D een begrip werd ? Vast niet lang, gelet het vrome gezelschap


Een grijnzende halve knipoog was zijn antwoord voor Monroe. Een semi-bezorgde knik naar zijn enige Kind was zijn voorlopige afscheid van de Baas. Zonder ook maar een schijntje stonedheid beende hij naar zijn corvette en gaf gas. Ooit ging hij nog eens serieus een stel vuilbakken tegenkomen op zijn enthousiaste startmethodes. Maar niet vannacht. Vannacht ging er wat cools gebeuren, daar was hij van overtuigd. Vannacht ging er bloed vloeien. Maar niet zijn bloed...


Onder het rijden bepotelde hij wat minachtend de GSM die ze hem hadden gegeven. Die uitschuifantenne was ronduit belachelijk. De nummers van zijn mededockers invoegen was ook niet zo intuïtief geweest als de reclame het voorschrijft. Maar bon. Hij was bereikbaar. Maar ook nog ongenaakbaar, natuurlijk.


Shit, dat licht stond op rood. Te laat. Nou ja, het zou niet zijn eerste boete zijn en die gozers die van links kwamen zouden vast wel goede remmen hebben, flitste het door zijn hoofd. Enkele rubberstrepen, krijsende remmen en hartkloppingen (die van links kwamen) later was hij het kruispunt voorbij. Een gezellig begin van de dag. Edward hield van adrenaline


groetjes,
benjamin aka sareth

door Assunkill
Wandraak, 2361 / 5128
gepost: 3-1-2004
om 22u48
Re: Scène 3: Nachtwakers
Toen ook Edward was weggescheurd, liet Vincent zich zakken tegen de grote wielen van zijn bestelwagen. Het verweerde rubber was nog warm van een hele dag in de zon staan, en was ondanks alle opgedroogde modder een aangename ruggesteun. Hij zou een kwartiertje wachten in plaats van 10 minuten, om de waakzaamheid van de eerste ploeg wat aan te scherpen op het moment dat zij als tweede ploeg arriveerden.




Zet je er even bij Monroe. We hebben nog wat tijd, en ik heb je nog wat te vragen.




Monroe zette zich naast Vincent op de kiezels van de parking, en leunde gemakkelijk achterover tegen de stoffige schuifdeuren van het grijze voertuig.




Ik heb jou als priest gekozen omdat ik Edward simpelweg geen priest kón maken, en omdat Grigory als schoothondje van Valez nu niet meteen mijn favoriet is als man die het dichtst op mijn vingers zit. Dus moest ik jou kiezen. Dat is de negatieve argumentatie. De positieve is dat je geen blad voor je mond neemt en dat je me wel iemand leek met wie samen te werken viel. Dat heb ik nodig. Ik ben een bokser, Monroe, een solo-speler. Geen leider, nog afgezien van het feit dat de ervaring mis.


Ik ga dus voor een groot stuk op jou moeten steunen, ook al is dat misschien juist de val die Valez of een ander voor me heeft uit gezet. “De paladijn wordt het toch niet, dus steken we een agent in de groep die we vermommen als rebel.” Dat is een mogelijkheid die ik niet onderken, maar gezien de omstandigheden kan ik er geen rekening mee houden. Ik moet je vertrouwen, zo simpel is het. Geef me je mes even.





Monroe haalde het mes uit zijn zak en gaf het zwijgend aan Vincent. Die nam het aan met een knikje, en plooide het open.




Zoals je weet ben ik Lasombra. Vanaf de dag van mijn Embrace heb ik mezelf nooit meer gezien, en dat zal ook nooit gebeuren. Edward zal zichzelf ongetwijfeld nog eens laten vereeuwigen op doek, maar dat is naast de kwestie. Lasombra hebben nu eenmaal geen spiegelbeeld. In heel de kwestie van op jou steunen zit me nog één ding dwars, en je kan vast raden wat. Ik kan me vergissen, Pander, maar in de kelk zag ik van elke niet-Lasombra een spiegelbeeld… behalve bij jou. Zie ik het nu wel, dan excuseer ik me voor dit praatje en stappen we samen in mijn wagen. Zie ik het niet, dan leg jij even uit hoe dat zit en stappen we daarna in mijn monster.




Vincent wreef het lemmet van het scheermes over de stof van zijn broek, en hield het schuin omhoog, om met één oog dichtgeknepen vast te stellen dat het mooi blonk. Met een lichte toets van zijn duim liet hij lemet even kantelen. Hopen maar dat ik nu niet afga als een gieter, dacht hij nog, en bracht toen het mes op een kleine halve meter van Monroe’s gezicht.






Walk The Night Alone
door Zorbalt
Moorderator, 1907 / 5435
gepost: 4-1-2004
om 4u28

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u23

Re: Scène 3: Nachtwakers
Monroe keek gespannen naar het mes en daarna naar zijn Ductus. Voordat Vincent in de spiegeling van het mes kon kijken sprak de pander.




Je hebt het gisterennacht goed gezien….




Met een zucht keek hij een moment dromerig naar zijn scheermes. Het missen van een spiegelbeeld kon nooit makkelijk worden verborgen.




Ik heb geen spiegelbeeld…so what. Wil je dat ik dat uitleg?…fine.




De pander schopte tegen een kiezelsteen en keek een moment naar de heldere sterrenhemel.




Waarschijnlijk is die klootzak die mij verdoemd heeft een Lasombra. Big Deal. Als dat stuk stront mij als zijn kind had geaccepteerd was er niets aan de hand geweest, maar hij liet me liever aan m’n lot over. Ik heb altijd alles zelf moeten doen. Hoe denk je dat ik me voelde toen ik merkte dat ik plotseling geen spiegelbeeld meer had?! Een fucking shock, dat zeg ik je! Niemand hielp mij door m’n eerste veranderingen door, of was erbij toen ik m’n eerste slachtoffer doodde.




Woede trilde in zijn stem…




Vincent, ik heb geen clan. Ik ben een pander. Als je me niet vertrouwen kan dan wil ik dit nu weten. De missie is al gevaarlijk genoeg en ik heb geen zin in dit soort shit. Ik ben geen rat.

door Assunkill
Wandraak, 2363 / 5128
gepost: 4-1-2004
om 13u16
Re: Scène 3: Nachtwakers
Vincent luisterde aandachtig naar Monroe, en keek naar het mes, waarin zijn grauwe bus weerspiegeld werd...


Dit was ongetwijfeld de meest voorspelbare uitleg geweest, en eigenlijk had hij niets anders verwacht. Het was zo ongeveer de enige die kon kloppen met zijn Pander-verhaal. Niet dat dat per definitie niet kon kloppen natuurlijk. De kans was zelfs groot. Maar check and double check, in dit soort situaties kon je niet zeker genoeg zijn.




Hey, it's cool, Monroe. Ik bekijk niemand vies omwille van zijn clan, of zonder clan. Hell, denk je dat ik zo trots ben op mijn Sire? Mij maakt het geen bal uit hoor.


Dit is gewoon een precaire situatie, en ik kan geen risisco's nemen. Ik wil dit soort onduidelijkheden weten voor ik aan jou vraag me rugdekking te geven. that's all. niets persoonlijk maat. kwestie van zekerheid.





Waarom werd Monroe nu kwaad? Zo'n vreemde vraag was het toch niet? Nou ja, hij zou er zich niet druk in maken. Monroe had een verklaring gegeven, en die klonk meer dan aanvaardbaar. Als hij daar verder problemen mee had was dat zijn zaak. Voor Vincent was het opgelost. Al die aanstellerij met die woede... Dit was een puur praktische kwestie toch.




Hij gaf Monroe een vriendschappelijke stomp op de arm (misschien wel iets té hard voor Monroe ) en sprong recht. Hij klapte het mes weer toe en gooide het in een boogje naar Monroe. Zijn horloge gaf aan dat hun 10 minuten ruim voorbij waren, en inderdaad al naar het kwartier neigden. Hij stak zijn hand uit naar Monroe om hem recht te trekken.




We zijn volgens plan net iets te laat - Edward en Grigory zullen des te aandachtiger onze komst in de gaten houden als we wat later komen. Kom, spring in dit onding, dan zijn we er vandoor. Er valt een klusje op te knappen vanavond.




En hij voegde eraan toe:




Als je wil leer ik je wat Obtenebration. Dat kan soms heel wat spiegelproblemen verhelpen.






Walk The Night Alone
door sareth
webslaaf, 3642 / 6375
gepost: 4-1-2004
om 16u02
Re: Scène 3: Nachtwakers

Terwijl hij naar dok 318 raasde, overdacht Edward nog eens langzaam de situatie. Hij was extreem opportunistisch, zelfs voor een vampier. Als zijn Sire niet van de Sabbat was geweest, had hij er nooit bijgehoord. Als Montreal nu niet toevallig een vrij strikte Sabbat-stad geweest was, had hij er niet bijgehoord. Als hij via de ondode bonussen van de Sabbat zijn carrière als recensent niet had kunnen verderzetten, had hij er niet bijgehoord. Hij hoorde er dus eigenlijk vooral pro forma bij. Niet dat het niet lollig was, die Sabbat. Moest er geen strikt openbaringsverbod gelden had hij graag een film gedraaid over het reilen en zeilen van de Sabbat. Vooral de top intrigeerde hem. Hoe Valez haar positie had veroverd en hoe ze die bleef handhaven. Het verraad en de vriendjespolitiek op dat hoge niveau intrigeerde hem. Bij de nachtelijkse belevenissen van Valez en de haren stelde hij zich nog veel pompeuzere taferelen voor dan die waar hij in zijn eigen milieu mee te maken had.


Was hij jaloers ? Nee. Natuurlijk niet. Een goede opportunist heeft geen nood aan jaloezie. Echt niet ? Wel, OK, een klein beetje dan. Maar dat kleine beetje had die trien nu wel knap uitgebuit. Eigenlijk had ze hem serieus bij zijn pietje. Op elk denkbaar niveau had hij de opdracht niet kunnen weigeren. Niet omdat ze meerdere in rang was, niet omdat ze ouder was, niet omdat ze bloedmooi was (kom nou), niet omdat het gewoon een gunst was die hem misschien in een betere positie kon brengen, niet omdat ze gewoon zélf de Sabbat wàs.


Edward zuchtte. Langs de ene kant sloeg het nergens op. Hij mocht nog zo zijn best doen om helder te denken over de zaak, telkens knaagde er een hamster zijn weg in zijn gedachten. En dat snertbeest heette Vincent. Hij moest zijn Kind wel geweldig opgevoed hebben eigenlijk, dat Valez hem als Ductus had aangesteld.. Hij moest wel een extreem gewaardeerd figuur zijn dat ze hem die eer schonk...


MAAR WAAROM NIET IKZELF ???




fuck it.


Edward zweeg. Niet dat hij gesproken had, maar hij zweeg en keek nurks voor zich uit. Hij was ondertussen de haven binnengereden. 's nachts was het daar nooit bepaald druk en vanavond was er geen uitzondering op. Hij had ooit eens een paar scènes voor zijn eerste film opgenomen in een dok in de buurt van dok 318. Een 'afrekening in het milieu'. Leuke omgeving. Vooral voor afrekeningen. Plots vroeg Edward zich af of Valez hen nu gevraagd had die kerel af te maken of hem gevangen te nemen. Het eerste zinde hem meer. In het oorspronkelijke script voor zijn film zou het slachtoffer verpletterd worden onder een vallende container. Met zijn minnares, die hem verlinkt had, erin. the Deadly Docker, heette die scène onder het draaien. Bij gebrek aan geld hadden ze de boel illegaal geregeld met een of andere dokwerker die ze uit zijn bed hadden gezet en de kraan deden bedienen. Die kerel was niet enkel hopeloos slaperig, maar ook nog totaal niet ervaren met die kraan. Het liep pas echt compleet mis toen ook de stuntman al aan de coke voor achteraf bleek gezeten te hebben. Uitendelijk kwamen camera, stuntman en minnares in het water terecht en moest het script herwerkt worden om financieel een nieuwe camera te kunnen voorzien. De scène werd erdoopt naar the deadly fucker, waarin het gebrek aan geweld gecompenseerd werd met een extraatje sex. Met een glimlach dacht hij terug aan de stuntman die onderkoeld, stoned en met een vreemdsoortig bloedtekort had moeten opgenomen worden. Jammer...


Hij was er. Volslagen verlaten leek het. Er stonden nog een stel trucks en een oplegger verspreid over een containerparking. Leuk decor, maar niet de plek waar je je kar wil parkeren. Uiteindelijk vond Edward een hoekje achterom waar hij zijn auto wat verdekt kon opstellen. Een smal stuk aan de ingang van het dok tussen twee hoge stapels roestige containers. Met wat geluk zaten er nog lekkere minaressen in...


Tijd om te wachten op Monroe. Hij mocht die kerel wel. Hoewel hij maar een simpele pander was, zonder verleden of sterk verhaal (tot nu toe), en hem al meermaals beledigd had, vond hij hem wel een cool personnage. Misschien niet helemaal geschikt binnen zijn favoriete genre, maar wisseling van spijs doet eten. Hij kwam trouwens opvallend goed overeen met Vincent. Iets té goed. Zo goed dat het hem wat irriteerde. Vincent was zijn kind en daar had Marcus niets mee van doen. Vincent, de Ductus. Monroe de Priest. Hij de Sire. Het stàk nog steeds. Ergens.


Hij kreeg zin in een sigaret. Normaalgezien rookte Edward niet, maar als hij zich verveelde en ongemakkelijk voelde, had hij graag iets om handen. Hij opende het portier voorzichtig om geen krassen te maken en liep wat zenuwachtig rond. Gebruik makend van bevriende en aangelegde schaduwen nam hij poolshoogte. Een simpel dok met een paar simpele loodsen en een simpele kraan. Hetzelfde type als in de film. Lekker roestige kabels, hoge stuurcabine, veel metaal. Ideaal als uitkijkpost. Een camera daar kon wide shots nemen van het hele dok en een goeie lens kon de verschillende belangrijke punten in close up nemen. Voor borstshots was het wel wat hoog. Maar in ieder geval veel te opvallend om zelf in te kruipen. Toch met zijn lenigheid.


Edward nam zijn GSM en koos Vincents nummer. Even moest hij denken aan de idiote car-kit die Vincent gebruikte om handsfree te kunnen bellen in de auto. Lekker veilig, alles onder controle. Jaja. Maar wel honds belachelijk.


"Hey kid, je jachthond wacht op het baasje. Ik bel dadelijk wel door naar mijn collega-lassie dat ik vrij dicht bij de ingang zit en op hem wacht om dieper het dok in te gaan. Langs jullie kant is er een pracht van een kraan om in te klimmen. Goed zicht, helaas niet enkel voor wie erin klimt. Misschien iets voor jou of die SS'er bij je. Ik heb hem in ieder geval nog niet gezien.


Swat, bonne chance.




En pas op voor die Pander
" zonder te weten waarom hij dat laatste zei, haakte hij in.


groetjes,
benjamin aka sareth

door Zorbalt
Moorderator, 1911 / 5435
gepost: 5-1-2004
om 11u10

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u24

Re: Scène 3: Nachtwakers
Monroe veegde wat zand van z'n kont en stak z'n hand uit naar Vincent. Hij had verwacht dat de bokser een hardere greep zou hebben, aangezien hij die klap op zijn schouder nog steeds voelde tintelen.




Deal...als we vnavond heelhuids terugkomen dan hebben we het er nog wel over...let's fuckin' go.




Vincent Rafter ontgrendelde de deuren en beide heren stapte voor in de bus. Hij zakte ietwat achteruit in de zachte stoelen, waarvan de bekleding hier en daar gescheurd was. Hij plaatste zijn voeten onder het hoge dashboard. Het metaal van zijn sporen schuurde over de voetenmat.




Terwijl Vicent de motor startte zette de pander de radio aan. Aangezien er één of ander gospel nummer bezig was draaide hij aan de frequentie knop. Al snel hoorde hij de warme tonen van Frank Sinatra door de speakers komen. Amerikaans sentiment, maar niet onaardig.




Een tijd lang zaten ze zwijgend naast elkaar. Monroe zette leuning iets naar achter en keek dromerig uit het zijraam. Plotseling ging de telefoon. Aangezien Rafter zo'n handsfree ding had zette de pander het geluid zachter, waarna de Lasombra het toestel opnam. De muziek werd overschaduwd door de stem van Edward Evans.




"Hey kid, je jachthond wacht op het baasje. Ik bel dadelijk wel door naar mijn collega-lassie dat ik vrij dicht bij de ingang zit en op hem wacht om dieper het dok in te gaan. Langs jullie kant is er een pracht van een kraan om in te klimmen. Goed zicht, helaas niet enkel voor wie erin klimt. Misschien iets voor jou of die SS'er bij je. Ik heb hem in ieder geval nog niet gezien.


Swat, bonne chance.





Ze reden net onder een brug door waardoor er wat ruis door de verbinding kwam. Vincent keek even naar de telefoon. Plotseling hoorde Monroe de laatste woorden van Edward...




En pas op voor die Pander




Marcus Monroe haalde zijn neus op. Hij wilde zelf antwoord geven, maar de verbinding werd verbroken. Hij hield zijn mond en keek verbitterd voor zich uit. Over enkele minuten zouden ze het havengebied binnen rijden. Evans had zijn kaarten open op tafel gelegd, maar Monroe hield de zijne dicht tegen zijn borst.
door Assunkill
Wandraak, 2368 / 5128
gepost: 5-1-2004
om 12u48

gewijzigd door Assunkill
5-1-2004 om 13u42

Re: Scène 3: Nachtwakers
Beheerst stuurde Vincent zijn geblutste bus over de hobbelige straten in de havenbuurt. Hij hield nauwlettend zijn achteruitkijkspiegel in de gaten, maar niets wees er op dat ze gevolgd werden. Wie hen wou volgen moest hen ook maar opwachten aan het dok... daarom dat Vincent in twee ploegen wou aankomen, die elk zouden splitsen. Het gaf de beste kans eventuele schaduwers in het oog te krijgen. Niet dat hij geloofde dat ze dan veel meer kans maakten. Maar het was iets waar je rekening mee moest houden.




Zwijgend reed hij verder, terwijl Monroe met de radio prutste. Die radio werkte ook alleen maar omdat je de boxen nodig had voor je handsfree-kit. Hijzelf gebruikte hem nooit, maar Monroe vond een station waarop iemand op zeemzoeterige wijze over de liefde kweelde, en het leek hem te bevallen. Was dat nu rock 'n roll?




De gsm begon nerveus te biepen en zonder op te kijken klikte Vincent het toestel aan. Terstond begon Edward te ratelen.




Hey kid..




Waarom belde die idioot hem eigenlijk op? Had hij iets zinnigs te melden? Alles wat hij moest doen was naar Monroe bellen, en hij wist beslist niet dat die hier nu ook was. Wat was hij in godsnaam bezig? Extra telefoontjes plegen om extra op te vallen? Edward was iemand die alles wist van strategie in salons en achterkamers, maar er duidelijk geen bal van afwist hoe je op straat iets uitvocht. Vincent ergerde zich aan de arrogantie van Edward, die zich gedroeg alsof hij alles wist terwijl hij er duidelijk geen idee van had waar hij mee bezig was. Goed dat hij een ervaren en krachtige Priest als Monroe met die roekeloze...




En pas op voor die pander...




Naast zich voelde Vincent hoe Monroe verstrakte. Hij keek niet naast zich, maar hij wist dat Monroe nu duister voor zich uit zou staren.


Vincent zweeg, en blies sissend tussen zijn tanden. Edward bewees zelfs in salon-strategie geen grootmeester te zijn... Een eersteklas pruster verdomme! Wat kon je nu met zo'n ... zo'n dwaas aanvangen in een pack? Als Ductus zou het hem nog een stevige krachttoer kosten om dit goed te laten aflopen. Sire of niet, als ze dit overleefden zou hij Edward terecht wijzen.




Handig mikte hij de bestelwagen tussen twee betonnen paaltjes op een verlaten parkeerterrein dat nog een eindje van het dok aflag. Hij klikte zijn veiligheidsgordel los maar stapte niet meteen uit. Hij keek in de achteruitkijkspiegel en zei:




Monroe... let op de ouwe. Hij vindt zichzelf geweldig, en dat is hij niet. Beslist niet, dat heeft hij net ten overvloede bewezen. Wees niet rancuneus vóór we deze zaak hebben afgehandeld. Daarin zullen we elke man, hoe sukkelig ook, kunnen gebruiken. Eerst wil ik degene die ons hier denkt te kunnen naaien bij zijn kloten hebben. En dat zelf overleven, met de volledige vier vampiers waar ik voor verantwoordelijk ben. Daarna reken je wat mij betreft af met Edward zoals je wil - dat is jouw zaak. Maar nu nog niet. Eerst onze veiligheid, dan jouw eer. In militaire termen: dat is een bevel, Monroe. Got it?




Vincent voelde zich erg onwennig om dit soort bevelen uit te delen, maar onderdrukte dat snel. Dit ging om zijn, en niet eens alleen zijn, onleven. Dit soort dingen kon fataal zijn. En het was zijn verantwoordelijkheid. Dus was dit een bevel...


Hij blies opnieuw sissend lucht tussen zijn tanden, en plaatste zijn voeten op het dashboard om zijn veters goed te strikken. Hoewel het een warme zomeravond was trok hij zijn donkere k-way aan en zette zijn baseballcap op.


Dit was het soort rituele voorbereiding dat elk gevecht vooraf ging. Veters binden, handen omwikkelen, laatste keer tegen de bokszak slaan... Niemand wist of het iets uitmaakte, maar je nam het risico niet dat het wel zo was en dat je je rituelen niet had volbracht.




Hij schoof een magazijn in zijn pistool en stak het in zijn jaszak. Hij stak de andere magazijnen in zijn broekzak die hij dichtritste. Hij haalde de gsm uit de carkit, zette hem op trilfuntie en liet hem in de binnenzak van zijn jas glijden. Hij stopte het boksijzer in zijn andere broekzak en klopte er eens op met zijn vlakke hand. Als hij het mocht kiezen molden ze vanavond niet zomaar iedereen, maar mocht hij toch even met de vuisten werken ook... Hij haalde de beschermkapjes van zijn verrekijker en hing hem zijn hals. Hij ritste zijn jas dicht, schoof zijn pet nog eens stevig op zijn hoofd en legde zijn hand op de vergrendeling.




Jij gaat rechtstreeks naar Edward, ik stel me hier ergens op en volg je met de verrekijker tot ik bericht krijg van Valez' schandknaapje. Ik laat je toestel 1 keer trillen als dat gebeurt. Als je dan al bij Edward bent, tril je één keer terug en houdt mij in de gaten. Ik wil absoluut zeker zijn dat we straks op dat dok niet opeens in de rug gepakt worden.


Ik reken op je, Monroe. Ik vertrouw je.





Vincent opende de deur en stapte uit. Hij graaide zijn zaklamp mee, snoof de warme droge avondlucht op, en sloot zijn wagen weer af. Voorzichtig schraapte hij met zijn voet over de korrelige grond om in te schatten hoe makkelijk het sprinten zou zijn.




Als er geen vragen of opmerkingen meer zijn... wens ik je een mooi gevecht Monroe. Let's move. Er moet Een Spel gespeeld worden, en zonder ons durven ze niet beginnen.




Vincent stak zijn hand uit naar Monroe en grijnsde breed. Dit was de nacht waarin hij zichzelf kon en zou bewijzen.




Walk The Night Alone
door Zorbalt
Moorderator, 1913 / 5435
gepost: 5-1-2004
om 20u13

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u25

Re: Scène 3: Nachtwakers
De gehele rit na het telefoontje van Edward Evans had Monroe peinzend voor zich uitgekeken. Pas toen Rafter de bus in de nabijheid van de haven parkeerde leek hij weer tot bezinning te komen. Hij glimlachte even nadat zijn Ductus hem een bevel had gegeven. De pander had nooit in zijn onleven een bevel nageleefd, aangezien hij van dit soort authoritair gedrag moest kokhalzen. Hij zou zich aan de woorden van Vincent Rafter houden, niet omdat het een bevel was, maar omdat hij er simpelweg hetzelfde over dacht. Bovendien had hij een vorm van respect voor de Lasombra. Het speet hem heel erg dat hij dingen voor hem verzwijgen moest, maar dat was voor zijn eigen bestwil en voor de veiligheid van de pack.




Tijdens het rijden was hem opgevallen dat ze niet werden gevolgd...althans zo leek het. De haven leek te zijn uitgestorven. Als er een schip aan zou meren dan moest er ginder bedrijvigheid zijn, maar alles leek verlaten. Het was stil...té stil. Hij probeerde zijn doemgedachten opzij te schuiven en stapte uit de bus.




Vincent Rafter leek een soldaat, de manier waarop de bokser zichzelf voorbereidde deed hem denken aan zijn training op de akademie in Tampa. Valez had de juiste man gekozen voor de leidersfunctie. Even pakte hij zijn mobile telefoon en controleerde of Evans hem reeds gebeld had. Er was altijd een mogelijkheid dat hij de trillingen in zijn jas niet had gevoeld. Toen hij er zeker van was dat niemand hem had gebeld, knikte hij naar de Lasombra. Na zijn duim vluchtig te hebben opgestoken bij wijze van groet, rende hij over het zanderige pad in de richting van het water.




Nadat hij over een oud goederenspoor was gekomen vond hij een stapel pallets waarachter hij zich verschuilen kon. De kade was nog vrij ver weg, maar dok 318 was met zijn verrekijker makkelijk te vinden. Voor de ingang naar dit verpauperde gedeelte van de enorme haven bevonden zich enkele metalen containers en grote roestende vaten. Langs de ingang liep een grote geasfalteerde weg die het dok met de rest van de haven verbond. Om bij het water te komen moest hij deze weg oversteken. Achter de containers, aan het water, vond hij de enorme kraan waarover Evans daarstraks had gesproken. Hij kon echter geen beweging ontdekken. Er was altijd een kans dat de sire van Vincent ontdekt was. Monroe haatte dit soort onzekerheden.




Hij had uiteraard zelf kunnen bellen, maar dat was niet de afspraak. De pander hield zich verborgen achter de pallets met zijn telefoon binnen handbereik. De wind trok aan zijn jack terwijl de minuten voorbij slopen.
door sareth
webslaaf, 3651 / 6375
gepost: 6-1-2004
om 10u37
Re: Scène 3: Nachtwakers

Edward had zitten peinzen. Zonder sigaret. Waarom had hij nu weer op het eind gezegd op te passen voor die pander ? Het was niet zijn bedoeling geweest om die twee tegen elkaar op te zetten. OK, normaalgezien kon shij zich te pletter amuseren met mensen tegen elkaar uit te spelen en onrust te stoken, maar dat was hij vanavond niet helemaal van plan. Het bleef ook ZIJN pack..


Och ja, hij zou er wel niet aan getild hebben. Vincent scheen toch nergens aan te tillen. Koele kikker. Cool zelfs, bijtijds...


Bon, hij moest nodig Monroe zelf opbellen. Na flink wat geklooi met het digitale telefoonboek vond hij Monroes nummer. Er stonden nog een hele hoop idiote nummers in van de vorige eigenaar, allemaal met voor- en achternaam, duidelijk collega's. Plus, helemaal onderaan, met een paar Z'en ervoor zodat de naam niet per ongeluk naar boven kwam 'Mirjam'. Even kreeg Edward zin haar op te bellen. Kon nog leuk worden. Maar daar was nu niet echt tijd voor... of.. kom nou...




[biep biep]


"Hey Eric, waar zit je zo lang, ik hoorde heel de dag niets van je ?"


"Grrrmm" (even stemtest)


"Maar snoepje, wat is er met je? Je stem klinkt zo zwaar ? Ben je ziek ?"


"Het gaat slecht schat. Ik heb gedronken.."


"Ja dat hoor ik ! Alsjeblieft Eric, niet opnieuw..." (ze begon knap wanhopig te klinken voor een onbekende) "Je weet dat drinken niets uithaalt. Ik dacht trouwens dat je na vorige keer je lesje wel geleerd had.." (het klonk alsof ze moeite had bij het terugdenken aan die vorige keer; ze vermande zich) "Alsjeblieft schat, ik wil niet dat je weer naar die club... ik wil niet dat je weer naar the hearth gaat" (ze klonk gebroken)


"Grrrmbl. Ik heb je nodig poes. Het gaat niet goed met me. Ik zit aan de haven." (shit, dat was niet helemaal de bedoeling)


"ERIC, NEE!! ... Je gaat toch geen domme dingen doen ? Je gaat toch niet... ? Waar zit je ??"


Edward hing op. Hij was even geschrokken toen hij haar the hearth hoorde zeggen. Die Eric was blijkbaar niet de braafste. In ieder geval, ze klonk wel lekker en misschien kwam ze zich straks nog als toetje aanbieden Als ze de weg vond natuurlijk, want de haven was _groot_


Hij koos het nummer van Monroe.




[biep biep]


"Ja" (Monroe klonk professioneel, zo zonder zijn naam te noemen. Of misschien was het gewoon onbeleefdheid)


"'lo copain. Ik zit kort bij de ingang, vlak achter het hek links, je zult een hoge stapel containers van china trans zien. Kan niet missen, de rest is allemaal van andere maatschappijen. à bientot..."


groetjes,
benjamin aka sareth

door Zorbalt
Moorderator, 1915 / 5435
gepost: 6-1-2004
om 11u16

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u26

Re: Scène 3: Nachtwakers
Monroe had de containers zien staan, maar kon de Lasombra niet ontdekken. Even keek hij met zijn verrekijker de donkere weg af, zodat hij zeker wist dat er geen pottekijkers aan kwamen. Toen hij zijn hoofd langs de palletstapel stak, voelde hij hoe de wind aan zijn haren trok. Hij vloekte, want hij was vanochtend vergeten om zijn haar te fatsoeneren. De slappe haarkuif waaide in zijn gezicht. Hij ging even met zijn rug tegen de pallets zitten en voelde in de binnenzak van zijn jas. Er zat niet veel gel meer in de kleine tube, maar genoeg om een groot deel van de schade te herstellen. Terwijl hij de groene smurrie in zijn haar kneedde pakte hij, ietwat onhandig, een klein zakkammetje tevoorschijn. De tanden van de kam gleden stroef door z'n vochtige lokken. Hij kamde zijn coupe zo veel mogelijk naar achteren en veegde kam en handen schoon aan zijn spijkerbroek.




Nadat hij nog één maal had gecontrolleerd of alles veilig was keek hij op zijn horloge. Over iets minder dan een half uur zou het schip aan moeten meren...waarom liepen er geen mensen over de kade? De pander zette het op een lopen. Tijdens het lopen concentreerde hij zich en gebruikte één van zijn talenten. Iemand die niet direct op hem lette zou hem niet zien rennen. Alleen als hij de aandacht naar zich toe zou trekken zou iemand hem op kunnen merken.




Monroe rende de weg over in de richting van het hek en de containers. Boven de kade hoorde hij meeuwen krijssen. Hij besloot om tussen de voorste twee containers te kruipen. Deze waren van China Trans, zoals Evans had beschreven. Het was donker tussen de enorme containers en de kans was groot dat de lasombra vlak bij hem was, maar gebruik maakte van de vele schaduwen om uit het zicht te blijven. Aangezien hij wist dat zijn "partner" in de buurt was, pakte hij zijn GSM tevoorschijn en zocht het nummer van zijn Ductus. Hij belde het nummer en liet het één keer over gaan, zoals afgesproken. Daarna liep hij voorzichtig naar de achterzijde van de containerstapel en fluisterde hard genoeg om boven de fluitende wind uit te komen...




Evans....waar de fuck ben je?




Tijdens het spreken werd de pander zichtbaar.
door sareth
webslaaf, 3652 / 6375
gepost: 6-1-2004
om 11u25

gewijzigd door sareth
10-1-2004 om 17u40

Re: Scène 3: Nachtwakers

Edward was weer in zijn auto gaan zitten en had de radio aangedraaid. Monroe zou er ondertussen al moeten gaan zijn, dacht hij. Met die moordfiets van hem zou hij niet te lang mogen doen over het eindje....


Hij schrok op toen hij iemand op zijn achterraam hoorde tikken. Monroe was er. Mooi.


"Bonsoir Fijne rit gehad ?"


groetjes,
benjamin aka sareth

door Assunkill
Wandraak, 2372 / 5128
gepost: 6-1-2004
om 11u34
Re: Scène 3: Nachtwakers
Zodra Monroe vertrokken was, keek Vincent even snel rond op de parking. Die leek nog steeds verlaten. Hij stapte opnieuw in de wagen, en haalde zijn verrekijker boven om Monroe te volgen. Het probleem van een verrekijker was een gefixeerde blik, je wist niet wat er om je heen gebeurde. Met een schurend gepiep draaide hij zijn raampje open om meer geluiden te kunnen opvangen terwijl hij zijn collega in de gaten hield.

Monroe leek te stoppen voor hij aan het dok was aangekomen. Hij keek rond en verstopte zich tussen een aantal houten pallets. Waarom ging hij niet meteen door naar Edward? Waarschijnlijk wachtte hij op bericht van zijn partner en bleef hij op een veilige afstand... waarom belde Edward niet? Waarom belde Grigory trouwens ook niet? Waren die twee al in de problemen geraakt...?

Monroe pakte zijn verrekijker en keek naar het dok. Vincent zwenkte mee af, en stelde de lenzen scherper. Het dok lag langs drie zijden in het water... een soort grote stenen aanlegsteiger die willekeurig bezaaid leek met wat gebouwen. Overal stonden containers... Het was een ideale plaats voor een hinderlaag, als je de toegang kon controleren. Eén team zou moeten achterblijven om hun aftocht te verzekeren. Ze konden het risico niet nemen daar geblokeerd te raken. Monroe en Edward zouden de ingang bewaken, terwijl hij en Grigory het dok verder verkenden.


Vincent keek opnieuw naar de containers en gebouwen. Daar kon je héél lang verstoppertje spelen. Waarom liep daar trouwens niemand rond? Officieel kwam er een schip langs, hoorde daar officieel geen arbeiders te zijn? De zaak werd hoe langer hoe onfrisser…

Vincent dacht diep na. Hier klopte iets ongelooflijk heel erg niet. Hij overliep opnieuw zijn redenering.


De Camarilla hadden een valstrik opgezet. Ze wisten dat de Nacht van Litha een goed moment was om iets te proberen. Ze sturen informatie in de vorm van onervaren Camarilla-gespuis naar Montréal. Ze rekenen er op dat wij verstandig handelen, en die Justicar niet zomaar laten aankomen. Right? Tot zover klonk alles heel acceptabel.


Een Justicar was niet de minste volgens Valez. Valez zou dus moeten reageren., en op die reactie rekenden de Camarilla om hun slag te slaan. Right? Klonk nog steeds logisch.


Omdat ze tijdens Litha niemand kon missen stuurde ze hen er op af… Right? Right…? Nah…


Goed, opnieuw denken vanaf het laatste punt. Justicar sturen naar centrum van Sabbat-gebied. Dat was op z’n minst gezegd dwaas. Bijna onmogelijk. Volgens het vorige principe rekenden de Camarilla er op dat hij zo zou denken… De zaak moest verdacht overkomen. Daar waren alle elementen voor aanwezig. Waarom? Omdat Valez er zeker volk op zou uitsturen. Nou, hij had op zo’n zaak zijn Paladijnen gezet en…


*snap*


Vincent knipte met zijn vingers. Dat was het. De Camarilla rekenden er op dat Valez voor zo een duidelijk smerig zaakje, dat ze onmogelijk kon negeren, haar elite-krachten zouden inzetten. Geheel logisch. Alle vampiers dwaalden nog dronken van bloed door de stad. Alleen Paladijnen kon ze opeisen. Die moesten dus allemaal aan dat dok liggen. Allemaal getrainde elite-krijgers. Allemaal geconcentreerd op een afgelegen stuk haven. Waar vervolgens niets, of toch bijna niets zou gebeuren.


Wat er wel zou gebeuren was dat er ondertussen elders in de stad iets werd geforceerd door de Camarilla. Dit hele gedoe was een afleidingsmaneuvre, met opzet zo verdacht en duister mogelijk gemaakt!

Even schoot het door hem heen dat hij Valez moest waarschuwen, maar hij realiseerde zich meteen dat Valez dat al wist. En dat hij meteen ook de reden wist waarom ze hen had ingezet. Omdat ze haar Paladijnen elders nodig had…

Opnieuw bekeek hij het dok. Gemaakt om er verdacht uit te zien. Een kleine groep Camarilla-offers kon de Paladijnen daar lang bezighouden. Fijn plan, maar hij had het door. En Valez blijkbaar al veel eerder. Nu ja, daarom was zijn ook Aartsbisschop en hij maar simpele vampier zonder functie. Of nee, hij was Ductus. Ook leuk, toch. Hij grijnsde even.


Natuurlijk had Valez hen hier niets van verteld. Dan zouden zij lang niet zo ernstig met hun taak bezig zijn. Dat was meteen ook de reden waarom hij de anderen er niets van zou zeggen. Bovendien kon hij het risico niet nemen dat zijn hypothese niet klopte… Dan moest iedereen met dezelfde overtuiging als nu denken en handelen, namelijk dat ze in een val zouden lopen. Dat viel nog steeds niet uit te sluiten…


Toch had hij graag gehad dat Valez wist dat hij de zaken doorhad voor ze er werkelijk aan begonnen.

Monroe nam zijn telefoon op. Ongetwijfeld Edward. Blijkbaar was het vinden van een goeie plaats niet zo vanzelfsprekend, en nam het wat tijd. Monroe vertrok en… Vincents ogen rolden bijna uit zijn kassen, en zijn mond viel open van verbazing. Wat dééd die pander in godsnaam?? Was DIT het moment om zijn haar te fatsoeneren? Met wat een hoop idioten zat hij opgezadeld? Konden ze niet één hele nacht van hun leven zich probééééren professioneel te gedragen!? Zijn haar kammen verdomme!!! Vincent zuchtte diep. Hij hoopte dat Grigory een beetje ernstiger met zijn taak zou bezig zijn. Het kon niet lang meer duren eer die belde trouwens.


Grigory… misschien wist Grigory ook van het Plan? Als iemand het zou weten, dan Grigory. Maar hij rekende er niet op. Valez zou hem ook niets gezegd hebben. En toch… hij moest Grigory’s vertrouwen zien te winnen. Monroe was okay, Monroe was cool, hij dacht wel dat hij het daarmee min of meer in orde had. Maar bij Monroe meende hij het – bij Grigory zou het wat huichelachtiger zijn. Niets mis an sich met die kerel, maar het was en bleef een waakhond. Desalnietemin cruciaal... net darom cruciaal zelfs... Hij kon Monroe makkelijk uitspelen tegen Grigory. Die twee konden mekaar duidelijk niet hebben.


Dit was uiteraard korte termijn strategie. Maar dit was dan ook slechts een gelegenheidspack…

Vincent wachtte op telefoon. Monroe was hij uit het oog verloren, maar even later trilde zijn gsm éénmaal in zijn binnenzak. Alles okay dus. Het was wachten op Grigory.






Walk The Night Alone
door malkav
achterban(k), 2858 / 7020
gepost: 7-1-2004
om 1u15

gewijzigd door malkav
7-1-2004 om 1u30

Re: Scène 3: Nachtwakers
Op het gekrijs van enkele meeuwen na en de slagen van het water tegen de kade was het heel stil op dok 318.. Het was een heldere nacht en de wind die vanaf het water kwam voelde bijna warm aan.. Het was heel warm geweest de afgelopen dagen en dit was de eerste nacht dat het niet zo bedrukkend was buiten.. Het was enkel de geur van een typische haven die zo nu en dan kwam opwaaien vanaf de grote 'watersplitsing' die het plaatje minder mooi maakte..




Op het gigantische dok zelf was eigenaardig rustig,..De maan deed de wit betonnen loods bijna opgloeien in de nacht, en zij wierp lange schaduwen langs alles wat haar licht tegenhield.. De vele containers en stapels pallets zorgden ervoor dat je nergens een werkelijk goede uitkijk had op het water zonder zelf in het directe zicht te staan....., vooralsnog leek het inderdaad uitgestorven te zijn.




Het was al ruim na tien uur toen er vanaf het water een groot licht te zien was in de verte. Vanuit de duisternis boven het water kwam een groot schip tevoorschijn wat een groot licht ontstak boven de brug.. Zij waren nog te ver weg om personen te onderscheiden van objecten op de kade maar het schip had haar kade gevonden.. De meeuwen werden onrustig en vlogen allemaal op,... een schip betekende voedsel..
door Laszlo
mandraak, 233 / 296
gepost: 8-1-2004
om 22u01
Re: Scène 3: Nachtwakers
Grigory wilde er zo snel mogelijk zijn, maar moest die dronkaard dan over de weg heen lopen!? Hij toeterde en zette zijn achterlichten op knipperstand: zolang het maar opviel. Hij kon het zich niet veroorloven zoveel publiciteit. Dus als hij dit menselijk aanpakte zou alles wel goed komen. Uiteindelijk bleek hij slechts drie auto's te hebben laten wachten en terwijl de bestuurders van deze voertuigen uitstapten maakte hij van de gelegenheid gebruik om uit de situatie te komen en naar het dok te snellen...




Een possje later kwam hij langs een parkeerterrein. Hij had steeds in zijn achteruitkijkspiegel gekeken naar mogelijke schaduwers, wat er misschien op wees dat hij en zijn Ductus wel wat trekjes deelden... Zijn Ductus... maar was dat niet zijn bus?




Grigory parkeerde snel zijn wagen op het parkeerterrein, ergens zodat hij niet te dicht bij Vincent's bus stond. Toen deed hij snel zijn nachtkijker om zijn nek, en keek hij zijn holsters nog na. Alles klopte, gelukkig. Maar met een wrang gevoel over zijn laat-zijn stapte hij op Vincent af.




"Ductus... het spijt me, ik werd opgehouden... het spijt me voor mijn tekortkomingen, maar ik dacht, als wij toch deel uitmaakten van dezelfde groep, dan was het misschien handig geweest als ik u hier ontmoette... Wat zijn uw orders?"
door Assunkill
Wandraak, 2389 / 5128
gepost: 9-1-2004
om 11u58

gewijzigd door Assunkill
9-1-2004 om 20u06

Re: Scène 3: Nachtwakers
Door het opengeschoven raampje hoorde Vincent een auto het terrein oprijden. Kalm legde hij de verrekijker op de zetel naast zich, en keek in zijn achteruitkijkspiegel. Was dat... Grigory's wagen niet? Wat was hier aan de hand? Vincent bleef doodstil zitten, maar zijn linkerhand gleed naar de zak met het boksijzer.


Hij hoorde het grind onder de wielen knerpen. De motor sloeg af, iemand sloot het portier. De bestuurder kwam naar zijn wagen gelopen... Was het die Paladijn?




Ductus... het spijt me, ik werd opgehouden... het spijt me voor mijn tekortkomingen, maar ik dacht, als wij toch deel uitmaakten van dezelfde groep, dan was het misschien handig geweest als ik u hier ontmoette... Wat zijn uw orders?




Dat was onmiskenbaar Grigory's stem. Vincent gritste zijn spullen bijeen, draaide het raampje weer toe en sprong uit de wagen.




Je bent te laat, Grigory. Je legt later maar uit waardoor je werd opgehouden, we zijn genoeg tijd verloren.




Vincent besefte dat hij wel erg bars moest klinken. Hij sloot de wagen af en ging op vriendelijker toon verder:




Monroe en Edward zijn al ter plaatse. We gaan ons moeten haasten. Zoals ik het nu zie, staan de zaken er slecht voor. Alles is heel onduidelijk. Jij en ik zullen dieper het dok intrekken, terwijl het ander team ons dekking geeft en de uitgang beveiligt.


Als we wandelen, zorg dan... ach wat man, je bent een Paladijn. Ik moet je dit soort dingen niet uitleggen. Je weet het beter dan ik. We zijn weg
.




Zwijgend liepen Vincent en Grigory het pad naar het dok af in een stug tempo. Ze waren gehaast... Vincent nam zijn gsm en zocht Monroe's nummer op. Even later ontving die een berichtje op zijn toestel: Grigory was laat. komen nu snel naar 318. ga voorlopig niet verder dok in.


Hij hield niet van improviseren. Grigory had er moeten zijn... of had iets moeten laten weten. Maar dat was nu toch te laat... De Paladijn viel hem tegen. Wat zijn uw orders? Hij had van de Paladijn verwacht dat die zelstandig kon opereren. Hij was de man met de ervaring en het talent. Hij zat bij Valez' keurtroepen. Waren ze daar zo militair afgericht dat hij niet kon functioneren zonder bevelen? Nou, dan beviel Monroe hem stukken beter. Op die kerel kon je tenminste rekenen.




Grigory, je bent een Paladijn. Ik sla je hoog aan. Paladijn wordt je niet zo maar. Dat wil zeggen dat je goed bent in dit soort klusjes. Dat je bij de besten hoort. Ik reken op je advies en je steun. Ik weet niet precies wat er gaat gebeuren, maar het wordt zéker riskant. Ik ga alle hulp van meer ervaren en bedreven collega's kunnen gebruiken. Ook die van jou. Vooral die van jou.


Ik weet dat Valez informatie heeft achtergehouden omdat ze te weinig tijd had. Dat heet ze tegenover Edward toegegeven. Ik zou het apreciëren als je die inormatie nu prijsgaf indien je er over beschikt. Het slagen van deze missie kan ervan afhangen, en bovendien ons overleven.Denk na of je niets extra weet, en vertel het me zodra je iets binnenschiet. Elk detail kan cruciaal zijn, Grigory.





Vincent zweeg. Langzaam naderden ze het bewuste dok. In de verte doemde het schip al op uit de donkere zee. Ze waren veel te laat... Hij hoopte maar dat Edward en Monroe wisten wat ze deden, en een beetje konden samenwerken.




De twee mannen liepen voorzichtig hun kant van het dok binnen. Vincent stak even zijn duim uit terwijl hij zijn arm gewoon naast zijn lichaam hield, om Monroe te tonen dat alles in orde was - als die hen nog steeds had gevolgd met zijn kijker tenminste.




Hij luisterde aandachtig naar de hele uitleg van de Paladijn. Er viel niets a te leiden van de neutrale uitdrukking op zijn gelaat. Grigory maakte het hem makkelijk... Brave Paladijn.




Ik ken het probleem met Monroe, Grigory. Daarom precies heb ik hem Priest gemaakt: ik hou mijn eventuele vijanden graag vlak in mijn buurt, dan weet ik wat ze uitvoeren. Wees gerust, Edward let op hem. Daarom ook heb ik jou extra nodig: je hebt bij wijze van spreken een betrouwbaarheidscertificaat op zak. Maar moei je niet onnodig met Monroe. Edward weet precies hoe hij dit soort dingen moet aanpakken. Op dit moment willen we in de eerste plaats allemaal overleven. Dat wil Monroe vast ook nog wel. We zoeken ons hier een fijn plaatsje en we wachten af...




Tussen de roestige containers was het niet eenvoudig een strategische schuilplaats te vinden. Vincent klom op een stapel containers die tegen een hogere stap aan leek te leunen. Hij gaf Grigory bevel beneden te blijven en contact op te nemen met Monroe als er iets gebeurde - soms was het handig, dat militaire trekje - en zocht zich een plaats op de containers waar hij goed zicht had op de kade waar het schip zou aanleggen en toch een klein beetje in de schaduw zat. Hij verborg zich zo goed mogelijk, nam zijn verrekijker en hulde zichzelf in duisternis...




Walk The Night Alone
door Laszlo
mandraak, 235 / 296
gepost: 9-1-2004
om 19u26

gewijzigd door Laszlo
9-1-2004 om 21u07

Re: Scène 3: Nachtwakers
Ja, natuurlijk kreeg hij een berisping, maar dat was dan ook te verwachten. Hij had zijn woord niet gehouden en hij was te laat gekomen. Desalniettemin was Vincent gewoon redelijk tegen hem. Zo’n Ductus was een zegen voor een pack… Maar dat moest hij maar rustig houden…




Toen hij begon te praten over de situatie, hem wilde instrueren, maar zich bedacht dat hij een Paladijn was, werd Grigory zich bewust dat hij het fout had gedaan en zich dus nu moest gaan bewijzen. Echter, als hij het vanaf nu goed aanpakte kon er nog veel eer te behalen zijn…




Toen Vincent zei dat ze konden gaan, draaide hij zich om en zette hij snel met zijn remote zijn auto op slot.




Ze liepen naar het dok en nadat Vincent hem vroeg of hij meer wist van Valez’ plannen dacht hij na en vertelde eerst kort en bondig waarom hij te laat was, hij vervolgde daarna:




”Wat ik gedaan heb is geen excuus, oh Ductus, het spijt me, terecht… Echter…”




Hij bedacht zich een seconde of hij het wel moest loslaten, maar toen vertelde hij hem zijn verhaal:




”…er is iest meer dan een week geleden iets gebeurd: ik moest een eenzame Malk opsporen en ik vond slechts kinderlijkjes met zand in hun ogen gestrooid. Uiteindelijk ben ik in het riool gaan kijken en vond ik de Malk in het graniet. Ze werd er steeds dieper ingezogen en er was ook dat gedicht over de Zandman…”




Grigory vertelde bondig over de inhoud van het gedichtje, maar zou niet te veel op details ingaan. Wel vertelde hij hem dat Gharston bij hem was, alhoewel hij niet met hem mee de tunnel in was gegaan en dat hij Valez dit gebeuren had verteld. Het zou kunne dat Valez hiermee bezig was en dat deze missie daar misschien iest te maken mee had.




”Maar vergeef me als u moeilijk een lijn kunt trekken, maar ik dacht dat het handig was als u alle feiten wist… wat me brengt op… Monroe… Ik accepteer uw keuze als Priester, eerlijk waar, maar er zijn een aantal zaken die niet aan hem deugen: we weten vrijwle niets van hem, hij heeft immers in een andere stad gewoond en is nogal iemand die rondzwerfd. Verder is hij een Pander en dus weten we nog minder van hem. Dan is er nog de onverschilligheid waarmee hij de Sabbat en de Camarilla benadert… Ik durfde het niet te zeggen toen bij de samenkomst, maar ik stel voor dat u het doorgeeft aan Edward, zij het via mij… Wat vind u, oh Ductus?”




Nadat hij Vincents antwoord had gehoord antwoorde hij bevestigend:




"Natuurlijk vertrouw ik op u en Edward, maar wie weet speelt Monroe wel onder een hoedje met de Camarilla... mochten we het erg slecht hebben getroffen... Ik twijfel niet aan uw methodes, maar door iemand op een belangrijke positie te zetten houdt u hem niet alleen in de gaten... ook geeft u hem macht... Maar als Edward hem perforeerd wanneer hij dreigt over te lopen is dat voor mij goed... Ik zal het er niet meer over hebben..."




Nadat Vincent naar boven klom, zorgde Grigory dat hij al zijn gerei binnen handbereik had en goed en verdekt opgesteld stond. Toen begon hij zijn omgeving te bespieden…
door Zorbalt
Moorderator, 1931 / 5435
gepost: 9-1-2004
om 22u17

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u27

Re: Scène 3: Nachtwakers
Achter de containers, naast een hoog hek, vond de pander Edward Evans in zijn luxe auto. De Lasombra zat achter het stuur en leek geen acht te slaan op zijn komst. Monroe tikte op het raam van het passagiersportier. Edward keek op, zijn stem was duidelijk te horen




redelijk op tijd




Monroe voelde aan het portier. Toen hij merkte dat het open was boog hij naar voren, de showroom-lucht van het interieur dreef zijn neus in. Voordat Edward iets doen kon nam de pander plaats op de bijrijderstoel. Voorzichtig deed hij het porteer dicht en keek gespannen uit het raam.


Tuurlijk ben ik op tijd...ik had nog eerder hier kunnen zijn als je mij niet zo laat had gebeld


Sinds wanneer kan jij gedachten lezen, grijnsde Edward, bon, nu is het wachten op de gezamenlijke strijdkrachten van de heren paladijn en ducti. Hoge verwachtingen ?




Monroe keek verveeld om zich heen. Ik weet niet wat ik moet verwachten, volgens mij is het inderdaad een grote set-up. Er hadden al personen op de kade moeten staan om dat schip op te wachten. Geloof me, I know boats Monroe zette zijn leuning achteruit. Hun schuilplaats had een slecht uitzicht. Vanuit de auto kon hij niets anders zien dan opgestapelde containers en vaten. Slechts een klein stukje van de kade was zichtbaar. Op deze manier zouden ze hun eventuele belagers onmogelijk kunnen zien aankomen. Toch was het waarschijnlijk de enige plaats waar een auto kon worden verborgen, zo dicht bij het vuur.




Edward keek in zijn binnenspiegel. Jaja, we zitten hier niet ideaal, maar ik was dan ook aan het wachten op versterking. Wat mij betreft is het een mop die Valez op een scheef bloodfeast heeft bedacht met een of andere camarilla goochelaar en willen ze gewoon nog eens goed lachen. Het kan me geen reet schelen. In het beste geval is het maar een halve grap en kunnen we nog wat aan onze reputatie werken. Ik ben in ieder geval niet van plan mijn onleven eraan te spenderen vannacht. En ergens durf ik gokken dat jij er ook halvelings zo over denkt.




De pander grinnikte cynisch Hell yeah




Nu, wat betreft die reputatie he, ik hoorde dat jij daar nog serieus aan te werken hebt ?" De Lasombra besloot zijn vraag met een knipoog


De pander kreeg een koele blik. Naast hem zat geen man, maar een slang. Een slang die in zijn trots was gekrenkt kon venijnig bijten. Hoor wie het zegt...je eigen kind laat jou in de kou staan. Die flauwval act van gisteren heeft al dat over was van jouw reputatie tot de laatste steen toe afgebroken De pander haalde zijn handen door zijn vettige haren.




Edward keek een fractie van een seconde geschrokken opzij. Zo'n reactie had hij helemaal niet verwacht; duidelijk niet zijn favoriete onderwerp.


Sinds wanneer laat Vincent mij in de kou staan ?
. De aanval op zijn appelflauwte negeerde hij onbewust, hij had er toch geen idee van wat er werkelijk aan de hand was geweest.


Monroe wilde nog een schepje zout op de wonden strooien, maar voelde getril in zijn jaszak. Hij negeerde Evans één moment en las het berichtje dat op de display was verschenen. Laten


we dat bekvechten voor een ander moment bewaren Eddy...





Wel, misschien zou het toch fijn zijn als we wat overeen kwamen voor we ons in de strijd begeven. Ik zou het lollig vinden als ik weet wie ik rugdekking moet geven of van wie ik die mag krijgen. Ik vermoed niet dat jij al de eer hebt gehad een Kind te mogen Siren, maar ik dus wel. Ik ben bijzonder trots op Vincent, en aan zijn huidige verantwoordelijkheden te zien is dat terecht ook.


Dat mag nog zo fucking paternalistisch klinken als je denkt, maar ik geloof dat jij een fundamenteel element in je onleven mist, en dat is de band tussen Kind en Sire





De pander keek even naar de telefoon. Even was hij bang dat Evans hem uit probeerde te testen. Dat de Lasombra dezelfde doorgrondende gaven had als hij zelf. Hij sprak zonder de man naast hem aan te kijken. Dat ligt achter me, ver achter me. Ik heb geen zin meer in dit gesprek. Het is niet de tijd of de plaats ervoor. Als ik zie hoe jij en Vincent met elkaar omgaan, ben ik blij dat ik aan niemand verantwoording hoef af te leggen. Jij kan het niet hebben dat hij nou de touwtjes in handen heeft. Het interesseert me geen fuck, maar laat jullie persoonlijke shit deze missie niet in de weg staan.




Langzaam had Edward zich omgedraaid, tot hij met zijn gezicht zo dicht bij het koude elvisprentje was dat die niet meer anders kon dan opkijken. Monroe, jij hebt er werkelijk _geen idee_ van wat een een bloedrelatie betekent. En dat pleit in je voordeel, want anders had ik met veel plezier alles in het werk gesteld om de laatste druppel bloed uit je aderen te krijgen.


Laat dit duidelijk zijn: er is geen _shit_ tussen ons. En er is dus ook niets aan ons dat deze missie in de weg zou staan. Als er iets is dat de boel hier kan doen mislopen en ons ons onleven zou kosten, dan is het dat jij het met je arrogante nonchalance denkt overal alles van af te weten en weigert op een zinnige manier samen te werken. Pak nu die verdomde telefoon op voor ik hem in je strot ram. Het gaat om _zaken.



Het liefst had de pander zijn ingehouden woede op Edward Evans bekoeld, maar iets hield hem tegen. Hij merkte dat het beest diep van binnen gromde om te worden vrijgelaten. Monroe balde zijn handen tot vuisten en de Lasombra zag hoe de mobiele telefoon van de pander in diens handen in twee stukken brak. Het scherpe plastic sneed in zijn vlees. Ongecontroleerd deed Monroe het portier open en stapte de auto uit, weg van de bron van zijn woede. Verdwaasd keek hij om zich heen en daarna naar zijn bloedende handpalm waaruit hij zijn gebroken telefoon liet vallen.




Plotseling werd zijn aandacht afgeleid door het gekrijs van zeemeeuwen vanaf de kade. Direct kwam de pander bij zijn positieven. Hij rook onraad. Behendig liep hij voor de auto langs naar de containers. Hij moest een beter zicht hebben op het dokterrein. Even draaide hij zich om en liep naar het portier van waarachter Edward hem met een irritante glimlach aanstaarde. De pander tikte op het raam en de man achter het stuur liet het raam automatisch zakken. Monroe boog naar voren, zijn stem klonk zacht, maar dreigend. Ik spreek jou nog




Edward was er vannacht beter in geslaagd zich te beheersen dan de vorige nacht. Hij nam zijn eigen gsm, toetste doodkalm Vincents nummer en zei luid genoeg dat Monroe het kon horen:


Hey kid, Monroe heeft zijn bieper laten vallen. Waar zit je en waar had je ons graag gehad? Ondertussen kroop hij uit zijn auto en deed hem zorgvuldig op slot.

door sareth
webslaaf, 3672 / 6375
gepost: 10-1-2004
om 11u50

gewijzigd door sareth
10-1-2004 om 11u51

Re: Scène 3: Nachtwakers
"Hey kid, Monroe heeft zijn bieper laten vallen.


Waar zit je en waar had je ons graag gehad?
"


"We zitten aan de overkant van het dok. ikzelf op een hoge stapel containers van 'transatlantic cargo'. Grigory zit beneden. Probeer de uitgang van dit dok veilig te stellen, zodat wij eventueel dieper het dok inkunnen en er ook weer uitgeraken" De Ductus klonk militair strak en afgemeten.


"Yeah, lekker spannend wachten op bootvluchtelingen..."


"Precies. Het zal spannend genoeg worden Edward. Je bent onze back-up." Er klonk wat ergernis in zijn stem.


"Het IS hier al spannend genoeg kid"


"Hoezo? Wat gebeurt er..." *achterdocht*


"Er gebeurt hier helemaal NIETS kid. Van pure spanning heeft Monroe zijn bieper laten vallen ! Maak je nou maar niet ongerust over ons en zorg dat er minstens wat te zien is, want de zenuwen zitten hier lekker hoog..."


"Maak dat een ander wijs Edward. Mornoe is een koele kikker. Die laat geen bieper vallen uit ..." Vincent vloekte tegen de opgehangen telefoon.




Edward stak zijn gsm weg en wendde zich tot Monroe. Zo neutraal mogelijk, en dat was zelfs vrij gemeend, zei hij: "Wel Marcus, het ziet er naar uit dat wij de eervolle en razend spannende taak krijgen om hier af te wachten tot Vincent en Grigory alle Justicars op de boot onze richting uit sturen. Suggesties voor een vrolijke uitkijkplek of opwachtstrategie om het pasje van de passanten te controleren zijn welkom, Priest" Dat laatste woord kwam er wat schamper uit. Dat was eens wat anders dan het bijtende van hun vorige gesprek...

door Zorbalt
Moorderator, 1932 / 5435
gepost: 10-1-2004
om 12u11

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u30

Re: Scène 3: Nachtwakers
De pander stopte even om het telefoongesprek tussen Evans en Rafter te horen. Hij keek niet om toen de Lasombra tegen hem sprak, haalde zijn schouders op en liep tussen de containers door de schaduw in. Aan de andere kant van de containerstapel keek hij naar de ingang en zag het schip vanuit de verte op de kade af komen.




Monroe zakte door zijn knieën en pakte zijn verrekijker. Hij ving geen glimp op van de twee andere packleden, die zich op het terrein hadden begeven. Toen hij naar de boot keek, waarbij het felle licht aan de voorkant hem even verblindde, zag hij tot zijn schrik dat er veel bedrijvigheid op was. Indien er ook volk op de kade bij zou komen, zouden ze tegenover een flinke overmacht komen te staan. Het was duidelijk een vrachtschip van het kleinere soort. Hiermee werden kisten of kleine containers vervoerd. In Miami was hij meerdere keren aan boord van dit type schepen geweest om de Douane bij te staan.




Even keek hij om zich heen. Hoewel hij Edward op het eerste gezicht niet zag, had hij het idee dat de Lasombra zich op korte afstand van hem ophield. Hij draaide zich om en sprak tegen de schaduwen..




Evans, loop achter de containers langs, zodat je de weg kan zien. Een schip als dit kan nooit aanmeren zonder hulp.




Vanuit zijn schuilplaats hield hij alles zo goed mogelijk in de gaten. De snijwonden in zijn hand waren verdwenen. Behendig pakte hij zijn revolver tevoorschijn. Daarna liet hij zichzelf "verdwijnen".
door Assunkill
Wandraak, 2393 / 5128
gepost: 10-1-2004
om 12u20
Re: Scène 3: Nachtwakers
Verdomde Edward... Vincent siste kwaad tegen zijn toestel waar een lage en constante bieptoon uit klonk. Opgehangen...


Snel toetste hij Monroe's nummer in, maar dat gaf inderdaad geen effect. Die gsm was er dus wel degelijk aan. Maar hoe? Monroe had het ding beslist niet van pure zenuwen laten vallen. Er was dus meer aan de hand. Alleen kon hij absoluut niet gissen wat. Waren ze in de val gelopen? Was het toch tot een handgemeen tussen Edward en Monroe gekomen? Voorlopig ging hij er maar van uit dat op een kapotte gsm na alles min of meer okay was. Van iets ernstig had Edward hem vast op de hoogte gebracht... Liefst had hij Edward het bevel gegeven zijn toestel aan Monroe te geven, maar iets zei hem dat dat geen verstandig idee was...




Vincent boog zich over de rand van de container en sprak in de diepte en duisternis waar Grigory ergens verborgen moest zitten op zachte toon: Monroe's toestel is defect. Je zal naar Edward moeten bellen als we het andere team nodig hebben. Voorlopig spelen ze achterhoede.




Hij nam zijn verrekijker en concentreerde zich opnieuw op het schip. Het logge ding stuurde duidelijk de kant met de kraan en de grote betonnen loods aan. Voorlopig kon hij niet zien of er veel volk aan boord was, maar dat moest haast wel. Het leek hem sterk dat de matrozen het schip zouden lossen, maar havenpersoneel was hier ook niet, dus wie anders zou het doen? Voor de zoveelste keer bedacht Vincent dat aan alles, maar werkelijk aan elke apart detail een heel verdacht luchtje zat. En hij bedacht ook voor de zoveelste keer dat er weinig anders dan afwachten opzat...




Walk The Night Alone
door sareth
webslaaf, 3673 / 6375
gepost: 10-1-2004
om 14u58
Re: Scène 3: Nachtwakers

Elvis had duidelijk geen zin in samenwerken. En aangezien gewoon converseren blijkbaar ook al niet meer tot de mogelijkheden behoorde, waren ze dus niet meer echt wat je een 'team' noemt. Nou ja, Edward had nog niet de indruk dat hij persoonlijk schrik moest krijgen van de pander en dat hij hem voor de opdracht zelf nog wel wat kon vertrouwen, al was het maar omdat hij schijnbaar beter overeenkwam met Vincent.


Hij keek hoe de pander zich wat meer opmaakte voor actie. Rare snuiter...


"Evans, loop achter de containers langs, zodat je de weg kan zien. Een schip als dit kan nooit aanmeren zonder hulp."


Dat klonk al beter. Blijkbaar had die kerel ze toch nog min of meer alle vijf op een rij en was het doorslaan wat voorbij. Goed. Het was min of meer een opluchting, want tot nog toe had hij enkel maar tere plekken van zijn collega ontdekt. Of toch zoiets.


Monroe verdween. Edward had het al vaker gezien bij andere vampiers en vond het eigenlijk helemaal niet zo subliem als die misschien wel hoopten. Goed camerawerk en ook maar een klein snufje special effects deden minstens evenveel. OK, maar dat was niet helemaal in realiteit. Whatever. Het was in ieder geval niet zo praktisch als die knakker wel dacht, want nu was hij compleet onbereikbaar, zonder gsm en zonder iemand die hem zag staan. Nou ja. Dat moest hij dan zelf maar weten. Vincent zou er vast ook het zijne van denken.


Tijd voor actie. Even vroeg hij zich nog af hoe het met Mirjam was, of ze nu onderweg zou zijn naar de haven, of ze zelf lekker aan het panikeren was geraakt, of ze de echte Eric misschien al had teruggevonden. In ieder geval, hij had nog geen telefoons van haar gekregen. Niet dat hij daar zo'n ongelofelijke nood aan had, maar het liet hem toe zijn gedachten even te laten afdwalen van de dwaze missie waar ze nu in zaten...


Het felle licht van de schijnwerper op het schip bracht hem weer terug naar de harde realiteit. Tijd voor actie, alweer. Hij controleerde nogmaals of zijn auto genoeg verdekt en op slot was en wandelde dan rustig om wat containers. Pas toen hij aan de rand van de soort 'muur' was gekomen, liet hij zich wat in de schaduwen hullen om uit het zicht te blijven. Van hieruit had hij een beter zicht op de invalswegen, maar de kade kon hij niet in het oog houden. Net als voordien was er geen kat te zien. Hier kon hij dus weer geen bal doen.


Even overwoog hij te bellen naar Vincent om te zeggen dat hij op een lullige plek stond en om te vragen of hij mocht verkassen naar een opgeschoven positie. Eigenlijk was het ridicuul. Er was geen reden om hier te blijven. Niet taktisch, en niet omdat het leuker was. Bovendien zou bellen naar Vincent weer zo kinderlijk overkomen, en dat was niet bepaald nodig. Na wat analyseren besloot hij via de ingang door het hek te komen en dan naar een kleine loods iets verderop te lopen. Van daaruit ging hij een goed gezichtspunt, zij het wat ver, hebben op de kade, en tegelijk de ingangswegen in het oog kunnen houden. Bovendien was er nog wat schaduw zodat hij zich ideaal kon opstellen. Praktisch, hoe zijn kennis van cameraposities en zijn kwaliteiten als Lasombra hem naadloos omdoopten tot de meest profesionele rugdekker ooit. Bah, rugdekker... (hoewel, het was veruit de veiligste job van allemaal...)


Edward ademde even symbolisch diep in een uit. De lucht uit zijn dode longen stonk, een geur die hij meestal met excentrieke after shave verdreef. Maar die had hij 'vanochtend' niet gehad. Whatever. Hij rende. Rennen is een zeer belachelijke manier van gaan. Zelfs de meest professionele acteurs zagen er belachelijk uit als ze renden. Maar die professionele acteurs maalden er dan ook niet om als ze gezien werden. Edward wel.


Een volle minuut later stond hij bij de barak. Vampiers hijgen niet, stelde hij zich gerust. Moest er iemand IN het gebouw zitten, dan zou die hem niet horen. Voorzichtig inspecteerde hij de loods waar hij bij stond. De wand langs dewelke hij was aangekomen was blind. Geen ramen of deuren die hem van pas konden komen. Enkel roestige vuile gepresste metaalplaten. Goed gebruik makend van de schaduwen, sloop hij naar een hoek van het gebouw. Van daaruit zou hij de kade moeten kunnen zien, en ook wat de voorkant van de loods zou moeten zijn...

door malkav
achterban(k), 2887 / 7020
gepost: 11-1-2004
om 14u47

gewijzigd door malkav
11-1-2004 om 14u51

Re: Scène 3: Nachtwakers
Toen het vrachtschip de kade dicht genaderd was, merkten de vampiers schreeuwende stemmen op die vanaf het dek klonken. Ze hoorden hoe de brommende motoren van het schip tot stilstand kwamen. Het wassende water rond de boeg werd rustig en vanaf de zijkant werd een grote lichtbundel ontstoken die de eenzame kade afzocht. Op de zijkant van het schip stond haar naam; Marselo Caetano.




Op het dek stond een man die ogenschijnlijk in het spaans of portugees door een grote telefoon aan het schreeuwen was. Het gekrijs van de meeuwen maakte hem onverstaanbaar, maar aan zijn geschreeuw en wilde gebaren was duidelijk af te lezen dat hij gespannen was.




Vrijwel gelijkertijd doemden er vanaf de weg naar dok 318 enkele koplampen op. Al snel zagen zij, diegenen met uitzicht op de weg, een vrachtwagen met een lege trailer naderen, gevolgd door een grote grijze Mercedes.




Beide voertuigen reden met redelijk hoge snelheid door de brede poort het haventerrein op. Terwijl de Mercedes, voorzien van geblindeerde ramen, tot stilstand kwam naast de enorme kraan reed de vrachtwagen een stuk door. Daarna hoorden de aanwezigen een electronisch gepiep en keken toe hoe het grote voertuig achteruit tussen de containers door manoeuvreerde. De vrachtwagen kwam vlak voor de kade tot stilstand onder de gele kraan.




De portieren van de Mercedes gingen open en vier kerels stapten de cementkade op. Ze waren gekleed om te werken maar droegen allen een automatisch vuurwapen. Het schip kwam geheel langszij en bleef vlak voor de kade liggen. Soms bromden de zijmotoren, zodat de romp de harde kadestenen niet zou raken.




Op het schip werden de span-banden rond een grote rode container losgemaakt en een van de mannen uit de Mercedes beklom de grote kraan. Twee mannen liepen naar de trailer en maakte deze draagklaar. De bestuurder van de mercedes bleef naast de wagen staan en hield het dokterrein scherp in de gaten.


De bestuurders van de vrachtwagen bleven in de stuurcabine zitten.




Vanaf het dok was duidelijk te zien dat iedereen op de boot nerveus was. De kapitein schreeuwde naar zijn mannen dat zij op moesten schieten en keek angstig uit over het water. De kraan werd gestart en moeizaam kwam het gevaarte op gang.



door sareth
webslaaf, 3677 / 6375
gepost: 11-1-2004
om 15u38
Re: Scène 3: Nachtwakers
[prrrrrrt prrrrrrrt]


"Ja, Edward?"


"hey kid, leven in de brouwerij.


er komen twee wagens aan. Een aftandse merc en een oplegger. Zo'n grote waar containers op passen.


ze komen, hoe raad je het, jouw richting uit. en nee ik kan ze niet inhalen
"


"fuck. hoeveel man?"


"ik zie niet hoeveel man erin zit, maar dus maar twee wagens, ook niet direct iemand op de oplegger die nu langsraast, maar die moet je nu ongeveer zelf kunnen zien ook"


"laat maar, ik zie ze nu zelf ook. ze rijden hier de kade op. 4 gewapende kerels in de merc"


"man man, fijn soort verrekijker heb jij "


"ze stappen uit"


"zit er iemand bij die er belangrijker uitziet dan de rest ?


Een _ductus_ of zo ?
"


"hoe pakken we dit aan, Edward? iedereen neerkogelen lijkt me geen optie die we zelf overleven"


"hangt ervan af wie begint met schieten. gewoon knallen is idd niet meteen het makkelijkst, als ik die kerels hun arsenaal zie"


"ik heb hier een desert eagle. daarmee haal ik het niet tegen dat automatisch spul"


"heeft grigory niet iets gelijkaardigs mee en is die niet heel goed in het snel neerschieten van vier onguur uitziende types ? " Edward werd altijd wat ironisch als in dit soort euforische adrenaline-opstoten, beter dan de meeste chemische moodmakers.


"die merc zal wel gepantserd zijn ook"


"pantser ok, maar van veel smaak is een merc nooit voorzien"


"als we die merc kunnen uitschakelen is de vrachtwagen van ons. hoe schakelen we dat ding uit?"


"dat lijkt me leuk, maar hoeveel volk zit er nog op die boot en hoeveel daarvan zijn van plan om die container netjes aan ons over te dragen zonder ons eerst beleefd vol lood te pompen ? liften lijkt me makkelijker, gewoon iemand meesturen..


shit, Monroe ! waar zit die kerel ?! hij kon vast wel in de koffer kruipen of iets anders leuks. hij heeft van die stiekemerd-skills. obfuscate, weet je wel
"


"okay, wat vind je van het volgende plan? als de vrachtwagen weg rijdt en de merc erachter, ram ik met mijn bus de mercedes. jullie gaan achter de vrachtwagen aan"


"ben je gek ? je mooie bus naar de maan ???


nee, dat haal je niet, denk ik
"


"ik gooi wat duisternis over de 2 wrakken, en ga ervandoor. in dit havengebied kan je je goed verstoppen"


"hmmm... zeker dat je graag zelf crasht ? want misschien ken ik nog iemand hier in de buurt... "


"ah? een pro?"


"zoiets, een vrouw


het wijf van de kerel van wie deze gsm was zit hier ergens rond te toeren op zoek naar haar radeloze vent... moet ik haar vragen een omwegje te maken ?
"


"des te beter. als die kerels uitstappen na haar crash gooi ik mezel er tegenaan. vraag haar. en zorg dat ze die merc ramt"


"euh, dominate is niet altijd even precies hoor. ik twijfel of ik haar kan laten crashen, die synchronisatie is te nipt. draai maar eens een film met een autocrash, niet te geloven hoe vaak het net niet goed genoeg is. en hoeveel geld dat kost...


anders laat ik haar parkeren naast de merc, zien hoe die vier reageren. alle lood die ze in haar pompen komt al niet in jouw lekkere kont terecht...
"


"ik ben weg. mijn kar halen. ik laat jullie iets weten als ik klaar sta. probeer ze tot dan op te houden, bijvoorbeeld met dat mens. hopelijk tot straks"


"hey man, waar ga je heen ? KID !!!"


"Edward, dit is mijn verantwoordelijkheid. ik kan niemand anders vragen te crashen, en ik kan wel tegen een stootje. hou monroe en grigory op het goeie pad edward. jij bent de enige die ik echt kan vertrouwen... maak er wat van"


"... Zoon, .. kijk uit wat je doet", Edward klonk aangeslagen. "en zorg dat je je gsm niet laat vallen onderweg", voegde hij er nog droog aan toe.


"ik doe mijn best. tot straks..."


groetjes,
benjamin aka sareth
door sareth
webslaaf, 3679 / 6375
gepost: 11-1-2004
om 16u04
Re: Scène 3: Nachtwakers

Inwendig blonk Edward van genoegdoening. Van zodra de wagens het dok waren ingereden, had de opwinding toegeslagen. Geen ongecontroleerde deze keer, maar voldoende dode adrenaline om elke dode spier in zijn lichaam op te spannen en zijn brein onder hoogspanning te plaatsen. De koele combat-mode die zich van zijn Kind had meester gemaakt deed hem deugd. Puur professionalisme. Goed opgeleide jongen. Zou het nog ver schoppen. Als hij niet te hard crashte...


Edward koos Mirjams nummer...


[prrrrrt prrrrt]


"Hallo!!!? Waar ben je!!!" Ze klonk hevig snikkend en zuchtend.


"Dok 318"


"maar,..maar.. dat is helemaal ...ver weg"


"Mirjam, ik... het...


ik ben hier niet alleen. en het zijn niet mijn beste vrienden. ik kan niet meer bij mijn auto.
"


"wat? wie is er met je?... ben je gewond?"


"Mijn god mirjam, sorry... ik had het niet mogen doen. ik had ze nooit mogen... ik had naar je moeten luisteren" Edward was blij dat hij in de loop der jaren nog wat cursussen drama en theater achterover had gestoken. hij had nog zijn werk met dat stom wijf.


"wat???"


"kom me halen, alsjeblieft !! en snel"


"Moet ik de politie bellen?"


"nee neee !" Gadver, wat hem betrof, mocht ze meteen door de eerste beste trailer overreden werden, pokkewijf.


"Ja,..ik bel ze.."


"als je na alles nog wat voor me voelt, bel dan alsjeblieft NIET de politie !!! dat maakt het enkel erger !"


"wat heb je gedaan dan?" Mirjam werd achterdochtig.


"dat vertel ik je straks wel", antwoordde hij kortaf.


"Ik wist wel dat je geheimen voor me had... Moeder had gelijk.." Ze sloeg helemaal door. Veel meer dan snikken en huilen kwam er niet meer door de lijn. "Klootzak!!!! Ik hou van je!!"


"Kom nou Mirjam, ik weet dat ik gefaald heb, alsjeblieft. Maar ik besef het eindelijk. Ik wil ervan af. Ik wil hier weg. Ik wil weer bij jouw zijn !


..


Laat me niet in de steek Mirjam !


Niet nu !
"


"Ik kom je halen,..ik weet niet wanneer ik er ben... Het lijkt hier allemaal zo op elkaar.."


"Kijk niet om en maak voort. Ik zie je graag.


Volgende zomer trouwen we
"


*klik*




Kutwijf, dacht Edward, terwijl hij zijn gsm wegstak. Hij keek even waar hij nu zat. Moest hij terug naar zijn auto of eerst proberen de rest van zijn pack te vinden. Als die Vincent dacht dat hij zich moest opofferen voor de bende, waren ze er nog niet uit. Monroe als nieuwe ductus leek hem geen best plan en hij had er niet meteen een idee van waar Grigory naartoe wilde...


Edward voelde zich betrapt, waar sloeg dat op ? Vincent was nog niet bepaald in de eeuwige jachtvelden. Die jongen was een vechter in hart en nieren. Misschien had Valez nog zo slecht niet gekozen...


Edward inspecteerde de loods waar hij bij stond. Misschien viel er hier nog wat uit te steken voor hij terug naar zijn wagen ging. En hij verwachtte elk moment een telefoontje van Grigory...

door Assunkill
Wandraak, 2396 / 5128
gepost: 11-1-2004
om 16u21
Re: Scène 3: Nachtwakers
Met een vlug gebaar liet Vincent zijn gsm weer in zijn jas glijden. Voorzichtig maar gehaast sloop hij naar de rand van de container, en klom snel naar beneden. Hij tikte Grigory op zijn schouder en fluisterde gejaagd in diens oor.




Grigory, ik ga mijn bus halen om die mercedes te pakken. Jij blijft hier met Monroe en Edward. Ik laat iets weten als ik klaar sta. Probeer tot dan te zorgen dat ze hier niet vertrekken, maar ik vermoed dat dat niet nodig zal zijn. Neem contact op met Edward om jullie acties te op mekaar af te stemmen. Jij bent de man van het terrein Grigory. Jij hebt de ervaring. Zorg dat dit in orde komt.




Hij gaf Grigory een schouderklopje, en zocht zich zo snel mogelijk een weg naar de uitgang van het terrein zonder in de gaten te lopen. Tussen containers, loodsen, kratten en paletten manouvreerde hij, zorgvuldig in het oog houdend dat hij niet in het zich van te boot of de voertuigen kwam en steeds in de schaduw bleef.


Eenmaal hij het dok verlaten had, begon hij hard te lopen naar de parkeerplaats. Goed, het was geen boksen, maar fysieke inspanning deed altijd deugd om te ontspannen. Dit soort nerveuze situaties waren normaal een kolfje naar zijn hand. Maar hij had zijn verstand niet kunnen leegboksen de vorige nacht, en hij merkte het. Dat hij zich ergerde en kwaad werd, dat hij niet meer 100% strak en helder dacht, het kwam daardoor. Concentratie… Ritmisch en bijna geluidloos kwamen zijn schoenen neer, terwijl hij de parking snel naderde. Hij begon bewust te ademen en bracht zijn ademhaling onder controle ook al deed dat er niet toe. Concentratie, het ging om concentratie…




Toen hij zijn bus zag staan klopte hij het trouwe gevaarte ens stevig met de vlakke hand op de deur. Het ding had goed gediend, maar dit zou de laatste rit zijn. Hij checkte zijn horloge. Hij had erg snel gelopen… Als hij nu voortmaakte moest de timing ruim kloppen. Zo’n container op een vrachtwagen laden zou ook wel wat tijd kosten, zeker als ze zo op hun hoede waren. Snel trok hij zijn k-way uit en daarna zijn trui. Hij liet het boksijzer om zijn vuist glijden en sloeg de sweater er éénmaal rond. Toen sloeg hij hard op de vooruit. Eén keer – barsten. Twee keer – glassplinters gevangen tussen plastic film. Met de trui rond zijn handen haalde hij grote stukken voorruit weg voor de chauffeurszetel. Dat was één extra uitgang als hij crashte, en één hindernis minder die kogels kon doen afwijken als hij moest schieten. De gescheurde trui gooide hij op de passagierszetel. Hij draaide de 2 zijraampjes open, en haalde zijn zonnebril en een stanleymes uit het handschoenenkastje. Een hele stapel wegenkaarten en een ijskrabbertje vielen eruit. Verdomme, hij was zenuwachtig! Wat een klote-situatie.


Hij moest kalmeren. Hij ademde diep in en blies de lucht door de open voorruit. Wat was het plan? Op de juiste afstand blijven staan, de motor zachtjes draaiend. In eerste versnelling. Met raampjes open en gordel aan. Zonnebril en pet tegen glassplinters en andere rommel in zijn gezicht. Zijn handen… Snel rommelde hij opnieuw in het het handschoenen kastje. Verzekeringspapieren en een rol tape gleden eruit, maar Vincent liet alles op de vloer liggen. Even later had hij twee, weliswaar dunne, handschoenen vast die menselijke chaufeurs al eens gebruikten in de winter tegen een koud stuur. Het zou moeten volstaan.


Op korte afstand zoveel mogelijk snelheid maken en die merc rammen. En hopen dat het voldoende was. Ook al zou de wagen er niet aan zijn, het zou voldoende zijn om hen op te houden, dacht Vincent.


Met de cutter de eventueel geblokeerde veiligheidsriem doorsnijden. Als de deuren ook geblokeerd zaten door de ramen naar buiten. Zo snel mogelijk de Sluier van de Nacht over de wrakken gooien en maken dat hij wegkwam. De kans van slagen was niet bijzonder hoog, maar hij was voorbereid en zij niet. Zo’n merc was niet niets, maar achter zijn busje zat ook wel wat meer kracht dan achter de gemiddelde personenwagen. En hij kon zelf ook tegen een stootje. Als die merc niet te zwaar gepantserd was, moest het lukken. En anders…




Vincent schakelde bruusk, en draaide het parkeerterrein af.




Walk The Night Alone
door Zorbalt
Moorderator, 1937 / 5435
gepost: 11-1-2004
om 21u21

gewijzigd door Zorbalt
24-1-2004 om 12u29

Re: Scène 3: Nachtwakers
Monroe zag de twee voertuigen pas toen ze langs zijn schuilplaats tussen de containers richting de kade reden. Hij probeerde ze te volgen, maar de opgestapelde containers, vaten en vlonders onttrokken hen aan zijn zicht. Hij vloekte zacht, want zonder telefoon kon hij het andere team niet bereiken.




Behendig liep hij terug naar achteren, langs de wagen van Edward. Hij zocht de Lasombra, maar kon hem nergens vinden. De klootzak was verdwenen en had hem aan zijn lot over gelaten. Op ieder ander moment had hij de banden van die yuppenbak lekgestoken, maar dit was waarschijnlijk hun enige vluchtmgelijkheid als alles uit de hand zou lopen.




Aangezien hij Edward Evans niet vinden kon, liep hij gebukt in de richting van de kade. Hij hield zich schuil achter de muur van containers en probeerde om op elke manier mogelijk uit het zicht te blijven. Hij verschool zich achter een grote hoop afgedankt schroot en bekeek de situatie naar gelang dit mogelijk was.


Hij zag de Mercedes recht voor hem staan, op naar schatting 20 meter afstand en hij keek toe hoe hier vier mannen uitstapte. Ze hadden zware wapens en spraken met elkaar...in het Frans. Dit kon betekenen dat ze uit de stad kwamen, maar hij kon dit niet als feit aannemen. De pander zag hoe één van de mannen werkhandschoenen aan deed en naar de kraan liep. Al snel takelde een keine personenlift hem naar boven. Hieruit maakte Monroe op dat deze groep deze actie goed had voorbereid. Ze hadden immers de sleutels van de kraan en waren vrijwel gelijktijdig met het schip gearriveerd. Dit duidde op een goede planning.




Hij keek naar de boot en probeerde een glimp op te vangen van de rest van de kade. Hij zag dat twee heren naar de achterzijde van een vrachtauto liepen. Waarschijnlijk trachtte ze een container over te takelen. Slechts één man bleef bij de geblindeerde Mercedes staan. Even dacht hij erover om de man om te leggen, aangezien hij nu makkelijk te raken was. Hij hield zich in. Ze stonden tegenover een overmacht.




Het schip meerde niet aan, wat betekende dat het na lossing verder zou varen. Daarna zou de vrachtauto de geheimzinnige vracht meenemen. Monroe hoopte dat Vincent zo slim was om hen pas toe te laten slaan als de vracht het dok verlaten had.




*Maurice, pas op dat je de container voorzichtig op de trailer zet! Als we dit verkloten zal de baas onze ballen gebruiken voor zijn pooltafel, no shit!* De man in de kraan schreeuwde iets onverstaanbaars terug, als reactie op de opmerking van de man bij de Mercedes. De kerel was gekleed in een grijze schipperstrui en had lang blond haar dat hij in een staart droeg. Hij had een ietwat ingevallen gezicht en een vies snorretje. Hij hield zijn Uzi voor zijn borst en keek scherp om zich heen. Monroe zag dat de man een trouwring om had.




De pander grinnikte...Zal het vrouwtje om je huilen morgen? Laat mij je eens beter bekijken...fuckface.




Marcus Monroe concentreerde zich op zijn nietvermoedende tegenstander. Waarschijnlijk zorgde het licht van de boot en de spanning van het moment voor het slechte resultaat, want waar hij normaal een duidelijk patroon zag in de aurakleuren van zijn target, kon hij nu slechts twee contouren onderscheiden. Zijn "moeder" had hem geleerd om met deze nieuwe gaven om te gaan en de kleuren te kunnen interpreteren.




De kerel bij de Mercedes was een doodnormaal mens. De kans dat het een ghoul was leek hem erg klein, want ook dat was vaak te zien aan de aurakleuren. Bovendien had Monroe een violette gloed gezien, wat duidde op stress.




Marcus Monroe bleef waar hij zat en wachtte op een teken van zijn maten.




De kraan werd gestart en moeizaam kwam het gevaarte op gang



door sareth
webslaaf, 3683 / 6375
gepost: 12-1-2004
om 15u40
Re: Scène 3: Nachtwakers

In de verte hoorde Edward de buitenwippers tegen elkaar schreeuwen, maar het was te ver om ze goed te verstaan. De loods waar hij achter stond had blijkbaar ook een poort en met een beetje omzichtigheid kon hij ongezien binnenglippen. Dat de poort open stond was niet alleen een goeie zaak voor stiekeme gluurders die binnen wilden komen, maar ook voor de verluchting. Het was een vissersloods, dat had hij eigenlijk van buiten al kunnen merken, maar binnenin lag de stank er werkelijk dik op. Edward stelde zich maar niet voor hoe het geroken zou hebben als de poort hermetisch afgesloten was geweest.


Veel viel er niet te beleven, wat lege plastic bakken waar ooit vis en nu enkel stank in hoorde en wat gereedschap. Edward graaide haastig door de bakken gerief die het minst stonken. Spullen om netten mee te herstellen, fileermesjes en ander suf materiaal, niets bruikbaars. Bij wijze van aandenken stak hij nog een fileermesje op zak. Even overwoog hij om een hoop van de bakken op straat te zetten, zodat het transport wat meer moeite had om haar weg te vinden en Vincent zekerder kon zijn van hun route, maar dat zou teveel opvallen. Bovendien stond de poort niet genoeg open om een hele stapel in een keer mee te dragen. Bah. Verloren tijd. En het stonk.


Terwijl hij voorzichtig de loods verliet en erachter kroop, ver buiten het zicht, nam hij zijn GSM weer. Hij koos Grigorys nummer en wachtte tot de paladijn opnam.


"Hey terminator, ik neem aan dat je nog knap opgeschoven zit en dat je weet waar Vincent heen is ? Ik ga daar ook heen, zien of ik nog iets voor hem kan doen wanneer hij de show steelt en mijn eigen kar klaarhouden. Monroe is er vandoor zonder bieper. Geen idee waar hij is, maar het slaat wel tegen. Waarschijnlijk zit hij nog redelijk dicht bij me, maar hij heeft zo zijn manieren om niet gezien te worden, le gamin.


Kan jij wanneer die knakkers vertrekken Vincent bellen om te zeggen in welke volgorde ze rijden ? Ik durf veronderstellen dat hij graag de juiste kar ramt. Als je kans ziet, bel mij dan ook nog maar en houdt ons in ieder geval ondertussen op de hoogte zoveel nodig. Als we achter de vis aan racen, kies dan maar wat je doet maar probeer Monroe nog te vinden. Die kan met zijn snorfiets vast nog lekker snelheid halen, maar ik weet hem niet zijn.
A tantôt copain !" Edward wachtte nog even op suggesties van zijn packmate en maakte zich dan op voor de tweede sport-activiteit van de nacht: terug naar zijn auto hollen...


groetjes,
benjamin aka sareth

door malkav
achterban(k), 2906 / 7020
gepost: 13-1-2004
om 19u56

gewijzigd door malkav
13-1-2004 om 20u00

Re: Scène 3: Nachtwakers
Miriam reed nabij de oude staalmolens. Op ieder kruispunt concentreerde zij zich op de roestige borden die aan de verwelkte lantaarnpalen hingen. ~dok 256~


Haar ogen dwaalden iedere keer af naar de GSM die op de passagiersstoel lag. Ze werd nerveus van het groen knipperende lichtje van het onding.


Op sommige momenten gleden haar handen weg van het stuur door het ijzig koude zweet wat in haar handen stond.. Haar ademhaling was kort en haar keel was zo droog als schuurpapier..


"Tekenen van een paniekaanval”, fluisterde ze.. Ze had bijna haar studie medicijnen afgerond waar ze 6 jaar hard voor gewerkt had. Ze werd regelmatig gek van haar analyses op haarzelf. Ze had lang gedacht dat ze borstkanker had. Bovendien was er die keer van de migraine aanvallen, wat ze maandenlang versleten had als een hersentumor….kanker.. Voor zover ze wist was er maar één iemand gestorven aan kanker in haar familie.. Zoveel reden tot angst was er niet. Misschien was ze bang om te sterven,…en bang dat ze te laat was voor Eric…




Een schotwond zou ze kunnen behandelen, maar Miriam wist niet waar haar partner zich in had laten verstikken. Ze dacht hem te kennen, maar had tijdens een zeldzaam rustige dienst op de trauma afdeling van het Saint Joseph ziekhuis een TV programma gezien over criminelen die een dubbelleven leidde. Vaak leken zij liefdevolle echtgenoten….




Nu ze het oude gedeelte van de haven bereikte nam ze een moeilijke beslissing en greep naar haar mobile telefoon. Een vriendelijke vrouwenstem aan de andere kant van de lijn…


*" Alarmkamer, district Montreal. U spreekt met Jasmin, waarmee kan ik u van dienst zijn?…*"


Miriam snakte naar adem…"Ha…hallo, met Miriam Landon…ik…mijn…vriend Eric Marcé zit in de problemen denk ik…"


"Blijft u vooral rustig. Waar bent u nu?"


"In de haven…"


De vrouw aan de andere kant van de lijn onderbrak haar…


"Zit u in de auto?"


"Uh..ja….alstublieft, u moet de politie sturen. Ze houden hem gevangen…ik weet niet waarom…"


Miriam hapte naar adem. Hij heeft me net gebeld….








Terwijl de auto langs dok 261 reed, begon het zacht te regenen. Ver weg, aan de horizon klonk het gerommel van een naderende onweersbui.








door Laszlo
mandraak, 237 / 296
gepost: 13-1-2004
om 20u38

gewijzigd door Laszlo
13-1-2004 om 20u40

Re: Scène 3: Nachtwakers
En voor hij er erg in had was Vincent weg... de nacht in...


Man, wat een situatie: Grigory probeerde ze even op een rijtje te zetten, dat was makkelijker en dan kon hij zich ook beter nuttig maken als de Paladijn die hij was:




Okay, dus Monroe had zijn telefoon gesloopt. Ook was hij niet te vinden. Leg daar alle feiten bovenop en trek de conclusie: Monroe was een Camarilla-spion en hij werkte samen met de lui die hier bezig waren.




Verder: Het schip en de manschappen zijn ogenschijnlijk Portugees, maar de mensen van hier spreken Frans, wat de extra doorslag geeft.


Ze laden iets over van een boot naar een trailer en ze hebben daarbij ook nog een mercedes gestuurd met vier gewapende mannen.


Conclusies: a) Ze zijn met te veel b) Ze zijn ingelicht, want ze verwachten duidelijk bezoek c) De Mercedes is zeer waarschijnlijk uitgerust met kogelwerend glas




Tot zover dan. Hij had de informatie en hij moest er wat mee doen. En hij moest contact houden met Edward en Vincent, want daar lag de kracht van de Roedel, immers. Zijn Ductus had dat schijnbaar ook door, want die instrueerde hem om dat te doen.


Maar toen belde Edward zelf op:


Dat Monroe weg was, dat hij Vincent ging assisteren en dat Grigory contact met hen moest onderhouden, plus dat hij de volgorde moest aangeven waarin de wagens wegreden.




"Dat is goed, Edward. Komt voor elkaar. Ik zal kijken waar Monroe is, maar primair moet ik ervoor zorgen dat die lui het dok niet verlaten, begrepen? Grigory over en uit."




Nu bekeek Grigory zijn omgeving met ernst. Waar zou Monroe kunnen zitten? Hoogstwaarchijnlijk was hij of onvindbaar of hij zou zich bij Edwards auto ophouden, dat lag het meest voor de hand. Maar dan zou Grigory die eerst moeten vinden...


Voor de zekerheid stopte Grigory een vol patroon in elk van zijn blaffers. De trekker overhalen en hij pompte de vijand vol lood. Shit. Waarom had hij daar niet aan gedacht. Goed, het zou het er niet gevaarlijker op maken, maar geluidsdempers zouden goed van pas gekomen zijn.


Grigory deed zijn nachtkijker voor zijn ogen, zodat alles strak zat en geen geluid maakte en verdween van zijn huidige plek. Achter pellets en containers verschool hij zich opdat niemand hem zou kunnen horen, zien of ruiken...


Ah! Dat had hij mooi gedaan! Maar toch, Edward was een beginneling. Een Paladijn had gewoon een Nosferatu meegevraagd met een goog Obfuscate level, geen megalomane Lasombra of een even megalomane Pander die maar hun eigen weg op gingen... In ieder geval: Grigory stond nu bij de auto. Maar waar was die verdomde Pander toch? Kom tevoorschijn, lui stuk vreten!


Intussen bekeek hij vanaf deze positie de situatie: de mensen: het waren, mensen, ja: geen Cainites en vast geen Ghouls, al kon de geringe bewapening van de vier mercedes-kerels daar wel op wijzen: oppassen geblazen! Grigory verschool zich en wachtte af, terwijl piepkleine regendruppeltjes kapotspatten op zijn ondode huid...
door malkav
achterban(k), 2908 / 7020
gepost: 13-1-2004
om 20u41
Re: Scène 3: Nachtwakers
Onder luide aanwijzingen van de mannen op de kade, werden brede bindriemen rond de metalen behuizing van de container vastgemaakt. De scheepslui volgden voornamelijk de instructies op van de man die ook Portugees sprak....Toen de riemen goed vast zaten werd de stalen doos van het scheepsdek afgetakeld. Terwijl het gevaarte haar weg vond naar de kade, bungelde het vervaarlijk op en neer.




Na een korte tocht, waarbij menigeen zijn adem inhield werd de container met een doordringende bons op de trailer geplaatst. Direct daarna verwijderde de twee kerels naast de vrachtwagen de banden en staken hun hand omhoog als teken van akkoord. Daarna liep één van heen naar de Mercedes en griste iets uit het dashboardkastje. Langzaam liep hij naar de kade en wierp nonchalant een papieren zak naar het schip.....Deze werd met een vloek gevangen door de man die ogenschijnlijk kapitein was.




De machinist klom uit de kraan en men maakten zich op om te vertrekken, De zeevaarder inspecteerde de inhoud van de zak langdurig. Beide voertuigen op het dokterrein startte hun motoren.




Op de golfplaten loods en het metaal van de containerstapels kwam een tikkend geluid opzetten. Zachte miezerige regen besprenkelde ieders gelaat. Ver weg, aan de horizon klonk het gerommel van een naderende onweersbui.

door Zorbalt
Moorderator, 1945 / 5435
gepost: 13-1-2004
om 21u09

gewijzigd door Zorbalt
14-1-2004 om 21u18

Re: Scène 3: Nachtwakers
Marcus Monroe keek toe hoe de container werd overgeladen. Het liefst had hij de banden van die Mercedes lekgestoken, maar hij wilde eventuele plannen van de rest niet in de war sturen. Hij overdacht zijn situatie. Weldra zouden hun tegenstanders aanrijden. Hoogst waarschijnlijk zou Evans voor die tijd terug gaan naar zijn pooierbak. Aangezien Meneer Arogantie wel in bezit was van een telefoon, was het verstandig als hij terug ging naar diens auto.




Hij wilde net omhoog komen, toen hij in de duisternis achter zich een fluisterende en ietwat geiriteerde stem hoorde. Dit keelgeluid was duidelijk afkomstig van de paladijn.




Kom tevoorschijn, lui stuk vreten!




Monroe bleef cool en haalde de sigaret die hij op weg naar de haven had gedraaid achter zijn oorschelp vandaan. Hij bleef uit zicht, terwijl hij op zijn dooie gemak naar de wagen van de Lasombra liep. Hij zag hoe zijn Poolse 'kameraad' rusteloos op en neer banjerde langs de containers. De pander ging glimlachend op de motorkap zitten en haalde een lucifer tevoorschijn. Hij streek hem langs de gesp van zijn broeksriem en de zwavel vlamde zichtbaar op, waarna zijn gedaante verscheen...




Monroe sprak terwijl hij zijn sigaret aanstak...




Pardon...? Lui stuk vreten?! Ik sta hier verdomme al vijf minuten op jullie te wachten. Waar zat je man? Waar is Rafter? Waar is Evans?....




Hij voelde het vuur van de lucifer aan de huid van zijn vinger likken en liet het los.




Ben ik de enige die in ziet dat die kloothommels vertrekken? Tegen deze overmacht kunnen we niet op...niet hier. We moeten ze volgen...We pakken ze wel onderweg..fuck.




Hij nam een stevige trek van zijn sigaret.
door sareth
webslaaf, 3704 / 6375
gepost: 13-1-2004
om 23u25

gewijzigd door sareth
13-1-2004 om 23u27

Re: Scène 3: Nachtwakers

Edward rende. Achter zich hoorde hij de kraan ratelend de container versjouwen. Het geluid maakte hem zenuwachtig. Iéts was niet in orde, maar wat. OK de tegenstanders waren wat zwaarder dan gehoopt, maar wat hadden ze dan ook verwacht. OK de opdracht op zich was niet helemaal koosjer, maar zoveel joodse vampiers die nog koosjer bleven was hij ook nog niet tegengekomen. Maar toch, er was iets mis. Terwijl hij zijn fysiek tot het uiterste dreef om haast te maken, bedacht hij zich. Wat kon hij doen bij de auto dat hij niet bij de actie kon ? Tegen dat hij zijn auto dicht genoeg bij de verwachte plaats van impact had gebracht, was alles al lang afgelopen. Of misgelopen...


Edward vertraagde. Die kar kon wachten. Hij had geen boodschap aan krassen op zijn lak en Vincent had lak aan zijn krassen, dus die mocht wel ff voor. Per slot van rekening was het ook nog steeds zijn kind die daar even wat ging riskeren. Hij haalde zijn GSM boven om Grigory te zeggen waar hij heen ging en te vragen of er al vorderingen waren bij de kade. "Uw resterende krediet is 1 dollar en 7 cent. U moet ten laatste her..." Fuck. Edward had niet voor niets nooit zo'n ding overwogen. Ah, verbinding.




Edward ratelde snel. "Ha, Smirnoff, Edward hier. Ik ga meteen naar Vincent, daar is waarschijnlijk meer te doen. Zie je al meer bewegen in portugal of houden ze nog even een theekransje ? Zorg dat je kan vertellen in welke volgorde ze komen. Bel terug zodra je wat weet. Mijn belkrediet is ver op. Zorg dat je racekar paraat staat voor noodgevallen." Hij wachtte niet op antwoord. Op de achtergrond had hij nog vaag de stem van Monroe gehoord, hoopte hij.


Edward was zenuwachtig en versnelde weer. In star wars is er een hele cultus rond de zin 'i have a bad feeling about this'. Stomme running gag. Maar zo voelde hij zich wel...




Daar was Vincents bus. Eindelijk.

door Assunkill
Wandraak, 2409 / 5128
gepost: 14-1-2004
om 0u44
Re: Scène 3: Nachtwakers
Dit moest de goeie plek zijn. Van hier uit had hij de enkele tientallen meters waarop hij snelheid kon maken, vanaf het moment dat hij de wagen vanachter de containers zou zien verschijnen. Hij rekende op de kostbare vracht, de povere verlichting en de slechte wegdek om een beperkte snelheid van zijn tegenstanders te garanderen. Als ze hem zagen aankomen, zou het al te laat zijn.


De motor draaide zachtjes pruttelend, de lichten waren gedoofd. Uiteraard. Het was wachten op telefoon...




Klote. Hij kon niet wachten. Hij haalde zijn gsm uit zijn binnenzak, en schakelde het geluid weer in. Met een nerveus en ruw gebaar trok hij de k-way uit, en gooide zijn pet en zonnebril op de passagierszetel. Bij wijze van oefening klom hij soepel door het zijraampje naar buiten. Het geluid van de GSM zou hem wel waarschuwen als Grigory belde. Nu moest er even ontspannen worden. Leek dat zinloos en zelfs contraproductief? Wel, dat was het allesbehalve. Als je een mercedes loeihard probeert te rammen heb je je zenuwen maar beter onder controle. Vincent gooide zijn spieren los, en begon te schaduwboksen tegen zijn wagen. Hij merkte tevreden hoe de spanning langzaam maar zeker van hem afgleed en constateerde met een scheve grijns dat die tattoo op zijn linkerarm afschuwelijk levensecht leek.




Het begon zachtjes te regenen... De druppels maakten lelijke vlekken op de stoffige bus. Door de open voorruit zou wel alles dwars naar binnen lekken, maar dat was het laatste van Vincents zorgen. Hij bokste geconcentreerd verder, terwijl hij scherp bleef luisteren of zijn gsm niet afging.


Vincent was nog lang niet helemaal ontspannen - in feite begon hij maar net het weldadige effect te ervaren - toen hij iemand de weg hoorde komen aflopen. Iemand die beslist geen loopschoenen aanhad en nog veel beslister geen getraind loper was. Meteen staakte hij zijn bezigheden en keek naar de baan die naar het dok leidde... Maar.. was dat Edward? Wat deed die hier?


Hij voelde zich ongemakkelijk. Dat betekende dat er iets mis was gelopen, anders had Edward wel gebeld. Bovendien was hij betrapt op zijn zenuwachtigheid, dacht hij. Problemen dus.


Zijn dunne katoenen t-shirt was langzaam doorweekt geraakt, en plakte tegen zijn lichaam. Vincent was er zich vaag bewust van dat zijn tattouage half onder zijn t-shirt uit kwam. En dat Edward die haatte. Het waren futiele details op dit moment.




Edward? Wat is er misgelopen? Moeten we naar het dok?




Walk The Night Alone
door sareth
webslaaf, 3708 / 6375
gepost: 14-1-2004
om 9u54
Re: Scène 3: Nachtwakers

In een ver menselijke reflex hijgde Edward toen hij begon te spreken. "Tot nu toe nog niets, kid" Hij probeerde kalm en beheersd over te komen. "Ik dacht dat een extra paar handen geen kwaad zou kunnen hier. Ik heb nog ff in een vissersloods gezeten, maar daar was niets te vinden. Nog steeds geen idee waar Monroe zit, maar ik geloof dat ik hem op de achtergrond hoorde toen ik zonet Grigory belde. Ik..." Edward zag de tattoo en zweeg.


Hij deed zijn mond open om wat te zeggen, en zweeg. Pas toen hij een denkbeeldige portie loopkwijl had doorgeslikt, sprak hij. Dit keer écht kalm en beheersd. "Ik kwam om mijn Kind te helpen waar nodig. Maar ik herkén je niet meer Vincent. Ik wil je zo niet meer herkennen. Veel geluk zodadelijk. Hoop maar dat ik raak schiet."


Edward keerde keek Vincent nog een fractie uitdrukkingsloos aan. Kleine vleugjes teleurstelling en strengheid zweefden in zijn blik. Dan keerde hij zich om en zocht zich een schaduwplek met zicht op de crashplek. Hij schakelde zijn half-automatische pistool in 'burst fire'.


groetjes,
benjamin aka sareth

door Assunkill
Wandraak, 2411 / 5128
gepost: 14-1-2004
om 10u34
Re: Scène 3: Nachtwakers
Iets zei Vincent dat hij beter kon zwijgen. Hij keek naar Edward. Ongetwijeld probeerde hij zich te beheersen, maar hij zag er razend uit. Met een ruk draaide hij zich om en zocht een plaats uit om te schieten.


Ook goed, dacht Vincent. Jij je zin. Nors klom hij terug in de wagen. Hij trok de k-way weer aan, en zette de pet en zonnebril weer op. Zwijgend zat hij achter het stuur, terwijl de regen door de open ruittussen zijn benen lekte.




Edward was stom. Wat kwam hij hier doen? Als hij wou schieten verschool hij zich beter dichter bij de plaats van de crash. Wie verzorgde er nu de verbinding tussen Monroe en Grigory? En met welke wagen kon de truck achtervolgd worden? Zenuwachtig gleed zijn hand naar zijn GSM. Dit kon allemaal wel eens heel verkeerd aflopen door Edwards stomme maneuver.


Liefst was hij uitgestapt en had hij Edward bevolen terug te gaan, maar hij bleef koppig zitten. Dat die zijn fouten zelf maar oploste.




Walk The Night Alone
door Zorbalt
Moorderator, 1948 / 5435
gepost: 14-1-2004
om 20u33

gewijzigd door Zorbalt
17-1-2004 om 13u52

Re: Scène 3: Nachtwakers
Terwijl verderop de vrachtwagen ronkend zijn motor startte inspecteerde Grigory de zwarte Chrysler Concorde van Edward. De Lasombra had zijn pooierbak uiteraard op slot gedaan. Monroe tikte de tempelier op zijn schouder. Hij vroeg om diens GSM en tot zijn opluchting zocht Grigory het nummer van Vincent op en gaf het toestel zonder aarzeling aan de pander. Vanaf de plek waar Edward z'n auto had verscholen hadden ze geen goed zicht op het dokterrein.


Marcus Monroe hoorde de stem van zijn Ductus aan de andere kant van de lijn, maar door het lawaai op de kade kon hij het niet altijd even goed verstaan.




Hallo, Grigory?


Bijna goed...met Monroe...what the fuck is going on? Waar ben je?




De pander liep om de auto heen, terwijl Grigory iets verder liep om tussen de kieren in de containermuur te kijken.




Eventjes van het dok af, met m'n bus. Het plan was dat ik de merc zou aanrijden als ie buiten kwam gereden, en dat Edward dan het verstand zou hebben om met zijn wagen de truck achterna te gaan. Hoe komt dat Edward hier is? Ik had hem gevraagd daar te blijven en de boel te regelen nu staat hij hier bokkig te zijn, en hij is niet bepaald voor rede vatbaar.




Monroe probeerde zijn woede te onderdrukken. Ze moesten opschieten.




Weet ik veel! Wij staan hier verdomme op hem te wachten. Bij zijn auto. Het leek mij verstandig om achter die klootzakken aan te rijden en hen onderweg te onderscheppen, maar die Sire van jouw heeft z'n auto afgesloten. Ik hoop dat je een ander plan hebt, want anders mag jij aan Valez uitleggen waarom we hebben gefaald.




De stem van Vincent Rafter klonk koel en berekenend.




Ik haat improviseren. Edward moet teruggaan en anders moet je maar in z'n kar inbreken. dat gaat ie niet leuk vinden, maar hij heeft het zelf gezocht. als je denkt hem terug te kunnen lokken, probeer. Naar mij luistert hij op dit moment toch niet..




Monroe trapte tegen een van de verchroomde velgen…




Luister eens hier...ik ga nergens inbreken. Die vrachtwagen rijd aan verdomme. Hoe snel denk je dat ik die luxe pooierbak van hem aan de praat krijg? De tijd van een raampje intikken en twee stroomdraadjes aan elkaar knopen is al lang verleden tijd. Ik wil nu horen wat wij moeten doen. Vincent..., je sire kan in de stront zakken




Er was een kort moment van stilte waarbij beide heren nadachten. Rafter sprak eerst…




Noodsituaties vragen noodplannen. Als jij en Grigory denken die merc nog op het dok zelf te kunnen stoppen zonder zelf afgemaakt te worden: doen. Ik merk of dat gelukt is als de vrachtwagen op z'n eentje komt buiten gereden. Als de vrachtwagen ook achterblijft vraag je meteen om assistentie en dan ben ik er op ten hoogste 1 minuut. Indien de vrachtwagen wél vertrekt nadat jullie de merc hebben gestopt ga ik erachteraan en neem zo snel mogelijk contact op met jullie. Als het teveel risico is om die merc te stoppen dan bedenk ik wel iets anders




Monroe had nog nooit zo snel een sigaret gerookt. Hij trapte de laatste overblijfselen uit op de steeds vochtiger wordende bodem.




Pak jij die Mercedes. Met een beetje geluk rijdt deze voor de vrachtwagen uit. Die vier schutters moeten worden aangepakt. Ik hoop dat de vrachtwagen zal moeten uitwijken voor de schade die jij hebt aangericht. Grigory en ik zullen proberen om zo snel mogelijk naar de plaats van het ongeval te komen. Gezien de afstand wordt het een taaie klus, maar we wagen het er op.




Okay. cool. wat als de merc NA de truck komt?




Dan hebben we pech...life's a gamble




De pander zag hoe de Poolse tempelier een handgebaar maakte. De herrie op het dokterrein werd harder en overal hing de geur van verbrand Diesel.





Ze rijden aan. Ik kan ze niet zien vanuit hier. Succes en zorg dat Eddy niet in de weg loopt.





Succes Monroe. en als het verkeerd afloopt moet je maar denken dat je haar toch goed zat. Let’s do it.








De pander wierp het telefoontoestel naar zijn collega. Grigory, wij zullen kost wat kost moeten voorkomen dat die vrachtwagen er met onze buit vandoor gaat. We rennen via dat open terrein in de richting van de splitsing. Denk niet dat we op tijd zijn, maar hier staan we onze tijd te verdoen




Monroe pakte zijn revolver uit z'n holster. Tijdens het bellen had hij het wapen even terug gestopt. Hij rende in de richting van een donkere container die eenzaam langs de kant van de weg, in de berm, stond. Vanaf daar zette hij het op een lopen.

door Laszlo
mandraak, 241 / 296
gepost: 14-1-2004
om 21u20
Re: Scène 3: Nachtwakers
God, het ging weer in een stroomversnelling" hij had Monroe gevonden, gelukkig was er een belangrijk deel van zijn queeste volbracht. Grigory dacht eraan toen hij met zijn hand op zijn holsters zich achter de container in de berm aan het verschuilen was. Monroe was bij hem. Snel had hij achter hem aan gerend, nadat Vincent hem gebeld had. En nu wachtten ze op het moment dat de voertuigen in beweging zouden komen.




Hij had nu beter zicht op zijn taak en die van zijn Pack. Ze hadden nu een werkende strategie en het was duidelijk dat hij, nu hij Monroe bij zich had, slechts twee dingen moest doen: contact met Edward en Vincent onderhouden en de vrachtwagen tegenhouden. Hij duimde voor Vincent, dat het maar goed mocht gaan...




In spanning wachtte Grigory af op wat komen ging en op de volgorde die hij moest doorgeven aan Vincent... en Edward.




Als iedereen maar in die wagens zat... met veel geluk zou de boot al weg gevaren zijn en zouden ze weinig problemen hebben met het stoppen van de wagens... maar de zeelui leken als de dood en blij om weer snel weg te gaan, dus het zou wel mee zitten... dat waren er weer minder om om te leggen.
door sareth
webslaaf, 3718 / 6375
gepost: 14-1-2004
om 22u34

gewijzigd door sareth
14-1-2004 om 22u35

Re: Scène 3: Nachtwakers

Hij had het niet makkelijk, dat mochten ze niet ontkennen. misschien denken sommigen nog dat het leuk is om met je enigst kind samen in een warpack te zitten, maar dat is wel even anders. zeker als dat enige kind het dan nog in zijn hoofd haalt zich bij wijze van spreken in de kont te laten nemen door een heroïnehoer met in het groot AIDS op haar borsten getattooeerd. dat is nu niet bepaald het slimste wat hij kon doen. dat is erger zelfs, het is alle nette opvoeding die je als vader gaf, in de wind slaan en je eigen domme gang gaan. daar had valez blijkbaar niet op gelet bij het uitdelen van de lintjes. maar dan nog. dan nog was het niet nodig dat zijn kind zich hier zou mogen laten platrijden door een of andere opgefokte boerenkar. niet zolang edward leefde. en daarom zat hij hier, met een redelijk zicht op de plaats waar straks hoogst waarschijnlijk twee brokken metaal zich in elkaar zouden persen.


Edward probeerde zich gerust te stellen, zijn geweten te sussen. Terwijl zijn nette pak zeiknat regende, overdacht hij de situatie nog eens. Het zag er niet best uit. Grigory zou nooit op tijd terug zijn van zijn vooruitgeschoven uitkijkpost en hij had er geen idee van waar Monroe nu werkelijk was. Bovendien was de ijverigste van allemaal zichzelf in edwards ogen onwaarschijnlijk hard aan het overschatten. Niet iets om minder zenuwachtig van te worden...


Edward schrok op. In de verte hoorde hij een zware motor starten. Het kon niet Monroe zijn, want een harley klinkt stijlvoller als die start. Hij wist ook niet precies waarin Grigory reed, maar dat zou vast geen tientonner zijn... bleef over: de truck.


Hij graaide zijn gsm uit zijn zak en drukte venijnig het nummer van grigory. het toestel viel bijna uit zijn handen van de zenuwen. "Hey man, wanneer ben jij nu fucking van plan om ons eens uit te leggen in welke volgorde die schijtkarren vertrekken ?"


"..cent. U moet ten laatste herladen op 9 juni 2004. tuut tuut tuut tuut" Edward haakte in, half trillend van woede. Gillen tegen een bezettoon haalde niet veel uit. Hij kon maar hopen dat Grigory dan met Vincent aan het bellen was. Edward hapte een paar keer naar adem en sloot zijn ogen. Het ging beginnen...

door Assunkill
Wandraak, 2416 / 5128
gepost: 15-1-2004
om 0u47
Re: Scène 3: Nachtwakers
Langzaam, heel langzaam voelde Vincent hoe een bijzonder kil soort kalmte hem overnam. Het was niet zijn neutrale, koele berekendheid. O nee, die was het allerminst. Het was ijskoude woede die in hem opborrelde.


Hij kende dit. Dit soort situaties. Het soort situaties waarin je genaaid wordt door diegenen waarop je het meest vertrouwt. Jerry had het ook gedaan. Of geprobeerd. De klootzak. Hij had het zich later berouwd, o ja, dat had hij zeker. En nu werd hij genaaid door Edward. Edward die gewoon met Monroe en Grigory op het dok had moeten blijven om de situatie in de gaten te houden. Edward die met zijn wagen de truck had kunnen achtervolgen. Edward die alles, en het was al zo'n precair en riskant plan, in de war stuurde met zijn eigenzinnige en koppige dwaasheden. Edward die hem het leiderschap niet gunde.


Hij zou bewijzen dat hij het waard was. Ondanks Edward. Aan Edward.




De koude woede nam hem langzaam in bezit. Het leek alsof elke zenuwcel en elke spiervezel bevroor. Vincent voelde niets meer, concentratie was plots een makkie geworden. Er waren maar 2 dingen meer op de hele wereld: een mercedes die kapot moest, en Edward.


Hij klikte zwijgend zijn gordel vast en trok hem extra aan. Zijn handen lagen trillend, niet van zenuwen maar van woede, op het stuur. Zijn voet zweefde milimeters boven het gaspedaal, klaar om bij het geringste teken van de mercedes plankgas te geven.




Eerst de mercedes. Dan Edward.




Walk The Night Alone
door malkav
achterban(k), 2912 / 7020
gepost: 15-1-2004
om 10u16

gewijzigd door malkav
15-1-2004 om 10u17

Re: Scène 3: Nachtwakers
Langzaam trok de Mercedes op en hij wachtte tot de vrachtwagen op gang kwam. Onder luid gesis van de hydraulica kroop het stalen gevaarte achter de luxe wagen aan.. De man achter het stuur van de vrachtwagen seinde eenmaal met zijn lichten en de mercedes reed nu echt aan.


De twee wagens reden naar de uitgang van het dok terwijl de regen steeds harder begon te vallen. Plassen begonnen zich te vormen op de grote betonnen platen van het dok..




Het schip aan het dok kwam met een bruisens en kolkend geronk in beweging. De mannen aan dek gingen weer naar hun posten toe. Langzaam gleed het schip weer over het water terug de duisternis is... De meeuwen bleven rond het schip zweven,..schreeuwend naar de bemanning voor voedsel...



door Assunkill
Wandraak, 2417 / 5128
gepost: 15-1-2004
om 10u51
Re: Scène 3: Nachtwakers
Van zodra hij de koplampen van de mercedes het dok zag afrijden trapte Vincent hard op het gaspedaal. Hij concentreerde zich volledig op de snelheid en de afstand. Met korte rukjes stuurde hij bij om zijn doelwit vol in de flank te kunnen treffen. Hij trok ruw op, en denderde aan steeds hogere snelheid de onregelamtige weg af. Heel erg goed voor de motor of het chassis was dit vast niet, maar Vincent veronderstelde dat dit het laatste ritje zou zijn. Terwijl hij met een koude geconcentreerde blik op de mercedes afreed, pompte hij de kracht van zijn bloed naar zijn spieren om de schok te kunnen opvangen.




Hij raasde over het natte wegdek recht op de mercedes af, en net voor hij dacht op de luxewagen in te rijden gooide hij er de Sluier van de Nacht over de plaats waar hij berekende over enkele fracties van seconden te botsen, en dook in mekaar, klaar om te crashen...








Walk The Night Alone
pagina's: 1, laatste

naar boven