| | |

Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Dit item bevindt zich in:

Online RPGs > Afgelopen online RPGs > Sabbat online RPG > Le Navire des �mes Perdues

7-11-2003, 18u14, door malkav

Ottawa park: Parkeerplaats bij Ottawa Park.

Datum/ Tijd: Zondag 22 juni 2003/ 02.35uur.

Het was zeer stil op het zanderige parkeerterrein voor de ingang van het park. De oude bomen waren de enige levende getuigen van de onmenselijke gebeurtenissen die zich afspeelden diep in het park. Ver weg klonken opgewonden stemmen die weg leken te zweven op het geruis van de bladeren...., alsof de bomen met elkaar fluisterden. De trommels die voorheen overheersend te horen waren leken wel een hartslag te worden die langzaam tot stoppen kwam..

Vanaf de parkeerplaats was de brede beek duidelijk te zien die zich al talloze jaren een weg door het bos baande.., een dunne nevel rolde over de beek de parkeerplaats op..l. Spookachtig rolde de mist tussen de vele voertuigen door.

Een eenzame gestalte zat achter op de open laadbak van een wagen. Om de paar tellen waren de contouren van zijn gelaat zichtbaar door de gloed van zijn sigaar.

Terwijl de aanwezigen van het festival zich verderop klaar maakten voor de Vaulderie, het ritueel delen van het bloed, liep een man vanuit de inktzwarte duisternis van het bos het parkeerterrein op. toen zijn ogen gewend waren aan het felle licht van de nog werkende lantaarnpalen liep hij met een zekere pas richting de kerel in de laadbak..

pagina's: 1, laatste

Reacties

door Zorbalt Moorderator, 1798 / 5435 gepost: 7-11-2003 om 19u01 gewijzigd door Zorbalt 7-11-2003 om 19u42	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Monroe bekeek de kerel die op hem af kwam lopen eens goed. Hij had het pistool naast zich in de laadbak gelegd en blies een dikke geurige rookwolk uit tussen zijn tanden. Hij herkende die gast als een lid van Carolina�s clan, waarschijnlijk een bloedhond net als Smith. Hij had een aristocratisch voorkomen, maar de pander had het idee dat deze man meer in zijn mars had dan de rest van die blue blood bastards. Valez koos alleen de beste...daarom was Monroe vanavond hier. Toen de kerel eenmaal bij hem was hoorde de pander de vraag. �Vreemdeling, wat is de naam van je Clan?" Marcus Monroe keek naar de kerel die deze directe vraag aan hem had durven stellen. Valez koos haar packleden vast niet uit op tact. Hij stond vlak voor hem en keek hem zonder blikken of blozen aan. De pander had een accent gehoord. Een Europees accent, waarschijnlijk Duits. Een Mof. Ik ken jou wel. Jij bent ��n van die loopjongens van Valez. Op beleefdheid en tact heeft ze jou in ieder geval niet uitgekozen. De pander wist diep van binnen dat hij niet te ver kon gaan, want de macht van Carolina Valez was groot. Daarom schraapte hij zijn keel en gleed van de laadbak. ...ik heb geen clan. Monroe zette zijn kraag omhoog pakte de revolver van de laadbak. Hij zag hoe de ogen van de man zijn bewegingen nauwlettend in de gaten hield. De pander deed het wapen terug in zijn schouderholster. En nou? Monroe keek om zich heen...Wat is de bedoeling? _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door Laszlo mandraak, 207 / 296 gepost: 8-11-2003 om 14u03 gewijzigd door Laszlo 8-11-2003 om 14u06	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Een loopjongen van Valez? Wat dacht hij wel!? Zeker weer zo'n Pander-kinkel... overal had je ze, met hun grote praatjes en hun nooit-krimpende ego... en dan begonnen zij over beleefdheid!? En tact!? Die opmerking, die getuigde niet echt van tact! (En nu laat ik je beven...) "Tact... als je een sterveling was geweest had ik je kop gewoon van je romp gerukt... Dat lijkt me, zelfs voor iemand als jij makkelijk te begrijpen, hmm?" Hij had geen Clan zei hij... gelukkig! Eindelijk had Grigory eens iets goed... dat mocht ook wel, anders kon hij zijn positie wel vergeten, natuurlijk. Maar toen begon het tuig een grote mond tegen hem op te zetten! Grigory probeerde zich uit alle macht onder controle te houden, maar er restte hem weer niets anders dan op zijn tong te bijten, waardoor er een straaltje bloed langs zijn wang naar beneden liep. "Ik ben door Valez gestuurd om jou en een paar anderen te escorteren naar een zekere plek. Meer weet ik niet..." Gezien zijn opvliegende reactie had het Monroe niets verbaasd als hij hier te maken had met een Brujah. De vampier had echter geen uiterlijke kenmerken die een lidmaatschap van deze clan bewezen. De Brujah in de Sabbat waren verre van Subtiel. De pander bekeek de man van tot teen. In het sputterende licht van de lantaarn en de gloed van het vuur dacht hij te kunnen zien dat de man een schaduw had. Dit sloot vrijwel zeker clan Lasombra uit. Wat maakte het ook uit, de man stak zijn woede niet onder stoelen of banken. Hij hoorde het in de trilling van zijn stem."Jij werkt voor Valez, het lijkt me sterk dat ze je niets meer verteld heeft." "Ik weet enkel de plaats waar we heengaan, meer niet..." sprak Grigory, nog steeds zijn best doend om zijn woede te onderdrukken en zijn kalmte te bewaren. "...naar Maison Mere des Soeurs Grises..." Monroe was pas weer kort in de stad, maar hij kende de belangrijkste Sabbat hideouts. Die bloedhond had het over ��n van de locaties van zijn eigen pack. Waarom zou Valez een groep buitenstaanders in haar crib uitnodigen? Het lukte de Pander om zijn verbazing te verbergen, in plaats daarvan spuwde hij het opgebrande kontje van zijn gedoofde sigaar in de mist voor zijn voeten. "En waar mag dat zijn?" "Als je zulke achterlijke vragen stelt, mag ik dan weten hoe lang Montreal al je verblijf is, Pander?" (Laat hem maar zien wie hier de baas is! pander-stront!) "Mag ik eerst weten wie jij bent, maat?" "Warbaskow!" Kort en bondig, geen voornaam prijsgeven en je achtergrond niet verhullen! Een Rus, dacht Monroe, da's in ieder geval beter dan een Duitser. "Marcus, Marcus Monroe, maar iedereen noemt me Monroe. Ik kom oorspronkelijk niet uit Montreal...en als ik jou zo bekijk denk ik dat ook jij je wieg hier niet hebt staan...am I right?" Hij had niets te zoeken in Grrigory's priv�-leven, en zeker niet in het leven dat hij achter zich had gelaten... Maar, goed, hij ging er maar op in, maar gaf hem nog niet te specifieke informatie, hij bleef voorzichtig... Een kortstondig "Ja" was het enige antwoord dat Grigory gaf, alhoewel het straaltje bloed intussen was gaan opdrogen en stukje bij beetje probeerde in te trekken in Grigory's huid, wat echter makkelijker ging in zijn sterfelijke jaren, dacht Grigory. "Ik ben overal thuis, een Pander zorgt dat hij zich overal thuis voelt. 'K ben een lange tijd in Detroit geweest...rock city. Nou ben ik terug...en mis ik verdomme de Vauldrie! " Monroe zuchtte diep en wreef door zijn harde kuif..."Wat is nou de bedoeling van deze samenkomst?" Grigory verbaasde zich over het taalgebruik van Monroe: hij was blijkbaar trots op zijn Pander-zijn! Goed, dat waren alle Pander, sinds de opstand van die bewuste Joseph, maar wat Clan-lozen betreft deden die Camarilla-honden het beter dan zijn geliefde Zwaard... Toen kwam zijn vraag en, nu op het hoogste punt van zijn kalmte, zei Grigory: "Nogmaals: ik weet alleen dat ik jullie naar dat klooster moet escorteren, maar de reden weet ik niet, en Valez zal vast haar redenen hebben... en wil je nu stoppen met je standaardvraagjes en je herhalingen?" Monroe keek over de schouder van zijn opvliegende gesprekspartner. Vanuit de bosrand zag hij hoe twee figuren de parkeerplaats op liepen. "Luister eens hier, jij werkt voor Carolina Valez dus ga ik er van uit dat zij haar packleden inlicht. Blijkbaar heeft ze weinig tot geen vertrouwen in je, of ben je voor haar gewoon niet belangrijk genoeg. Hoe dan ook, we krijgen bezoek." En met deze laatste woorden wees hij over de schouder van mister Warbaskow. Deze draaide zich om. Beide mannen wachtten af. Grigory was dan wel enigszins gekalmeerd, dit liet hij niet over zijn kant gaan! Hij beet hem sissend toe: "En wie van ons beide is er nou Paladijn, jij of ik? Dat geeft wel een duidelijk beeld van het vertrouwen, zoals dat over ons verdeeld is, hmm?" Hij stond op het punt om uit te barsten, maar hield zich in, om een niet al te slechte indruk op de nieuwkomers achter te laten...

door Zorbalt Moorderator, 1805 / 5435 gepost: 10-11-2003 om 13u08 gewijzigd door malkav 31-1-2004 om 14u26	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Monroe stapte iets naar voren en bekeek de twee figuren die vanaf de andere kant van de door bomen overschaduwde parkeerplaats op hen of kwamen lopen. Hij negeerde de laatste opmerking van de Russische Tempelier. Wat had zo'n functie te maken met vertrouwen? Juist hen die je niet vertrouwen kan hield je dicht in de buurt. Keep your friends close, but your enemies closer... De pander kneep zijn ogen tot spleetjes toen de twee schimmen naderbij kwamen. Hij zag een grote gestalte en iemand met een normaal postuur. Al snel golfde er een vlaag van herkenning door hem heen. "Kijk eens wie we daar hebben, Vincent Rafter..." Monroe bekeek de man die naast de bokser liep. Hij straalde een zekere authoriteit uit, een air waar de Pander niet goed tegen kon. Zijn kleding zag er piekfijn uit, dus het was vrijwel zeker dat deze man niet door de vlammen was gesprongen en waarschijnlijk niet uit princiepe, zoals Monroe, maar omdat hij er zich te goed voor voelde. Hij kende dit soort zakkenwassers door en door.....

door sareth
webslaaf, 3491 / 6375
gepost: 16-11-2003
om 15u21

Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Edward was zich, onderweg naar de parking, weer knap belangrijk gaan voelen. De hele zooi met Vincent en zijn kanker-arm was niet vergeten, maar hij was de situatie wel weer meester en een van de weinigen die h�m meester was, Carolina, had hem voor iets nodig. Dat kon niet missen. Ergens voelde hij zich een beetje als Capone. Niet Capone uit de films natuurlijk . Belangrijk en Geniaal.

Toen ze de parking naderden hoorde Edward al van een eindje dat er twee kerels op elkaar aan het hameren waren. Een of ander onschuldig ruzietje van twee botsende ego's. Kinderachtig. Wel leuk, maar kinderachtig. Het had iets als zo'n pathetische Hollywooddialoog, en dat was iets waar Edward altijd medelijden mee had. Het ultieme gebrek aan inspiratie en waardigheid om de ander de baas te raken in zo'n discussie. Niet dat hij wist waar het over ging, maar het zou wel belachelijk zijn. Dat beloofde, want hoogst waarschijnlijk waren dat de kerels waarmee hij zijn 'opdracht' van Valez moest uitvoeren. Fluitje van een cent, schemerde het in zijn hoofd.

Edward deed net zijn mond open om op vaderlijke toon iets als 'Heren, heren, stop toch met kibbelen, ik ben er al hoor' te zeggen, toen ��n van de twee riep 'Kijk eens wie we daar hebben, Vincent Rafter...'. Het leek wel een mislukte Elvis-imitatie uit een of andere gepasseerde B-film. Bah. Elvis was cool. Maar Elvis was ook dood. Echt dood.

'U kent Vincent, mooi mooi, kijk eens aan. Mijn naam is Edward Evans, en ik hoop dat u ook kent waarvoor we hier zijn ?' Hij wachtte even af en bekeek het duo dat op hen had staan wachten eens goed. De nep-king zat op de laadbak van een truck en de andere, die ernaast stond zag er niet bepaald inheems uit. Hij leek een beetje op van die would-be talenten uit Oost-Europa en had er schijnbaar ook de arrogante snuit voor. Misschien nog wel bruikbaar voor een of ander projectje, want er hing een beetje een autoritair aura rond dat de lijnen in zijn gezicht accentueerde, zelfs zonder schmink.

groetjes,
benjamin aka sareth

door Laszlo mandraak, 208 / 296 gepost: 16-11-2003 om 20u52	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Maar dat was die elegante man, die over het vuur was gesprongen. waar Valez voor gesprongen was... En wie was dat bij hem? Het leek er erg op dat ze Sire en Childe waren, maar het Kind zag er, qua stijl, erg anders uit dan de Sire: Pander? Grigory gokte het er maar op en begon de trekken van deze Edward Evans te bestuderen... Hmmm, moeilijk te zeggen, maar het kon geen Ventrue zijn. Of een Lasombra of een Toreador, maar hij scheen meer stijl te hebben dan de meeste Toreador Antitribu, dus hij gokte het op Lasombra. Grigory, die zich reeds gedraaid had richting de nieuwkomers, sprak hen zakelijk aan: "Meneer Evans, meneer Rafter, ik ben Warbaskow, Paladijn van Montreal, lid van het Pack The Lost Angels. Helaas kan ik u geen uitsluitsel geven over onze missie, maar de locatie is wel bekend: Maison Mere des Soeurs Grises..." En snel erachteraan: "En valt u alstublieft niet in herhaling door te vragen wat onze missie is, als onze broeder Monroe, want dat is tot nu toe onbekend. Vertrouwen moet er zijn: blind vertrouwen in het Zwaard!"

door Zorbalt Moorderator, 1817 / 5435 gepost: 16-11-2003 om 21u11 gewijzigd door Zorbalt 16-11-2003 om 21u28	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Flikker een eind op man, met je vertrouwen in het zwaard! Sorry dat ik je op je pik getrapt heb hoor Poetin...Ik weet niet hoelang jij al lid bent van ons mooie clubje, maar als je net zo lang deel uit maakt van de Sabbat als ik, dan leer je al snel dat je maar ��n iemand kan vertrouwen en dat ben je zelf! Monroe spuwde een klodder bloed op de zanderige bodem voor zijn voeten. Tempelier of geen tempelier, hij had geen zin in deze onzin. Hij had honger en hoopte dat hij snel kon voeden. Hij probeerde zijn woede te onderdrukken en bekeek de twee anderen. Het tweetal deed hem denken aan een plaatje uit een maffia film. De Don met zijn bodyguard. Het kon zijn dat ze beide in de zelfde Pack zaten, al had hij geen idee welke. Een relatie in het bloed leek de Pander onwaarschijnlijk. Daar waren beide heren te verschillend voor. Vicent Rafter was geen paladijn of tempelier en die knakker naast hem zeker geen belangrijke speler in de stad, anders had Monroe hem allang herkend. Ach what the fuck maakte het ook uit! Hij zou hun relatie vast en zeker doorgronden, zoals hij vroeger had moeten doen, daar was hij goed in. De mannen om hem heen hadden de zoete geur van vitea om hen heen hangen. Het zat in hun kleren, hun haar en hun lichaam. Hij besloot om te blijven staan waar hij stond, maar de kerel in ieder geval netjes te antwoorden. Ze zaten immers allen in hetzelfde schuitje...waarschijnlijk... Hij vermeed de woedende blik van de Rus en richtte zich op de man naast Vincent Rafter. In eerste instantie had hij hem niet kunnen herkennen, maar nu herinnerde hij zich dat hij hem toch had zien springen, maar dan in een andere outfit. Monroe...Marcus Monroe...ik heb Vincent daarstraks ontmoet. Dat horloge heeft ie van mij. Mooie sprong trouwens. Van alle pakken op het festival, was jij waarschijnlijk de enige die zichzelf durfde te bevuilen..., maaruh toch maar iets schoons aangetrokken zie ik.... _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door Assunkill Wandraak, 2274 / 5128 gepost: 17-11-2003 om 4u30	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Lichtjes verbaasd Monroe hier aan te treffen knikte Vincent hem goeienacht, en ook naar de andere vampier die luidkeels van zijn oren stond te maken. Al snel moeide Edward zich in de zinloze discussie en als Vincent zich dit soort dingen had aangetrokken had hij zich vast blauw ge�rgerd. Maar dit soort snoeverig afkeffen van mekaar liet hem siberisch koud - al stoorde het hem misschien wel dat hij door al dat gebabbel niet goed kon horen wat er rond hen gebeurde. Vincent zette een pas naar achter. De geluiden van het feest waren nauwelijks hoorbaar tot hier. Hij keek rond op de donkere parking, keek weer terug naar de kwetterende vampiers en besloot dat het nuttig zou zijn als ��n iemand een beetje in de gaten hield wat er zou gebeuren. Hij leunde tegen een wagen en wachtte... iemand had hen naar hier gestuurd, en dus zou er vroeg of laat wel iets of iemand opduiken, veronderstelde hij. Vincent liet het geruzie aan de ruziemakers, en wachtte. Walk The Night Alone

door sareth
webslaaf, 3495 / 6375
gepost: 17-11-2003
om 9u23

Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Zucht, een slijmjurk van een paladijn, en nog wel een die er meer van wist dan hijzelf (de bestemming toch). Dat voorspelde weinig goeds, maar zolang we beleefd blijven zou hij toch niet doorhebben wat we werkelijk over hem denken.

OK, het was een of ander soort Oost-Europeaan, maar Edward was al lang blij dat ze hem niet met een van die achterlijke zwarte of bruine paladijnen had opgezadeld.

De prelvis had schijnbaar moeite zijn fatsoen te houden en Edward genoot wel van de boertige sneer naar Warbaskov. In ieder geval was dat ondode anachronisme uit het juiste hout gesneden: een beetje scepsis, relativeringsvermogen en een flinke portie zelfvertrouwen. Met zo'n mannen kon je tenminste een oorlog voeren. Maar wat hij daar tegen Vincent zei, verwonderde Edward een beetje. Vincent was niet de man om met iedereen te lopen socializen en zeker niet met iemand met zo'n uiterlijk. Whatever.

Blijkbaar was zijn sprong niet onopgemerkt gebleven. Mooi zo. Hij kon zich niet herinneren dat hij die rocker had zien springen, maar als hij zijn grote bek wat eer aan deed, zou hij vast een knappe duik kunnen maken. Misschien zat er nog wel een goeie stuntman in die kerel.

"Van alle pakken op het festival, was jij waarschijnlijk de enige die zichzelf durfde te bevuilen..., maaruh toch maar iets schoons aangetrokken zie ik.... "

"Als behoeftige oude dames als Valez me nodig hebben, doe ik hen met plezier een lol door er netjes bij te lopen. Bovendien zijn bloedspetters en asresten absoluut pass�e tegenwoordig.

Dus, het huis van de grijze wijven is waar we zo dringend heenmochten ?"

groetjes,
benjamin aka sareth

door Zorbalt Moorderator, 1819 / 5435 gepost: 17-11-2003 om 17u04 gewijzigd door Zorbalt 17-11-2003 om 17u07	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Monroe keek op z'n horloge. Hij dacht niet dat er nog meer gegadigden zouden komen. Aan de serene stilte in het bos te horen was de Vauldrie net van start gegaan en Valez had hen gezegd dat zij niet mochten deelnemen aan dit ritueel. Je zal het wel weer een domme vraag vinden Warbaskow, maar heb je enig idee of er nog iemand komt? Volgens mij zijn ze daar met de Vauldrie gestart. De pander liep weg van de wagen, iets van de anderen af en trapte tussen de dunne mistflarden tegen een platgedrukt Colablikje. Enkele tientallen meters verderop klonk een hoge klap toen het blikje de zijkant van een wagen raakte. Schijt aan iedereen die nu nog aan komt kakken, voor de Vauldrie is voor de Vauldrie. We gaan. Monroe pakte de sleutels van zijn motor uit z'n jaszak, de adelaar van zijn Harley Davidson sleutelhanger glom in het witte maanlicht. Ik neem aan dat we achter jou aanrijden, of niet Tempelier? Ik laat mijn motor hier niet achter. _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door Assunkill Wandraak, 2277 / 5128 gepost: 17-11-2003 om 17u42	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Blij dat er eindelijk initiatief werd genomen, en dat het gekwebbel voorbij was, liep Vincent naar zijn geblutste asgrauwe bestelwagen. Het ding had betere tijden gekend, maar de motor, het stuur en de remmen deden het nog prima, en dat was volgens Vincent het voornaamste aan een wagen. De drie kleine ronde gaatjes in de deur van de chauffeur en de roodbruine vlekken op de binnenbekleding hadden de prijs helpen drukken, en verder reed de bestelwagen en daar ging het uiteindelijk om. Bovendien was de ruimte achterraan volledig lichtdicht gemaakt en van een comfortabele matras voorzien. Tot nu toe had hij zo'n schuilplaats nog niet moeten gebruiken, maar op nachten dat er vreemde dingen gebeurden zoals nu een extra veiligheidsmaatregel meer nooit kwaad. Vincent startte de motor, knipte zijn lichten aan en reed langzaam de parking af, wachtend op zijn gids. Walk The Night Alone

door Laszlo mandraak, 209 / 296 gepost: 17-11-2003 om 18u16 gewijzigd door Laszlo 17-11-2003 om 18u20	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	"Flikker een eind op man, met je vertrouwen in het zwaard! Sorry dat ik je op je pik getrapt heb hoor Poetin...Ik weet niet hoelang jij al lid bent van ons mooie clubje, maar als je net zo lang deel uit maakt van de Sabbat als ik, dan leer je al snel dat je maar ��n iemand kan vertrouwen en dat ben je zelf!" Wat!? Was die proleet helemaal gek geworden? Het Zwaard, ja, hij had hierop kunnen rekenen, maar hem voor Rus uitmaken? Hij was een Pool en proud of it... Grigory bleef voor een tijdje naar de klodder bloed staren... Het knikje van Vincent werd wel beantwoord: Grigory had wel respect voor Panders die moralen hadden... voor zover er moralen waren in de Sabbat... Grigory liet de opmerkingen over Valez en het klooster langs zich heen gaan en bleef naar de klodder staren totdat Monroe weer begon met zijn ongeduldige gezwam. Toen deze erop aanspoorde om te gaan deed Grigory op zijn beurt ook zijn mond open, nadat hij ook zijn eerste stappen richting zijn auto deed. "Ik neem aan dat we achter jou aanrijden, of niet Tempelier? Ik laat mijn motor hier niet achter." "Natuurlijk Monroe, je doet maar wat je wilt, als je er maar komt: hetzelfde geld, voor jullie, heren" Nu keerde hij zich even om naar Edward en Vincent om zich daarna weer om te draaien en richting zijn auto te lopen, zachtjes, binnenmonds mompelend: "Dat neo-fascistische nazi-Panderstront, ook! En zelfs chique Cainites gaan mee in die trend tegen het gezag..." Maar die Vincent, dat was toch wel iets anders dan hij verwachtte: tenminste minder een herrieschopper als Monroe was... gelukkig! En nog gemanierd ook! Hij glimlachte, terwijl hij het portier van zijn auto dischtsloeg, zijn gordel netjes omdeed en de rook uit zijn uitlaat zowel zijn Cannadese als zijn Poolse bumpersticker gedeeltelijk verduisterde, terwijl het onbedekte gedeelte lichtjes glinsterde...

door Zorbalt Moorderator, 1820 / 5435 gepost: 17-11-2003 om 19u30 gewijzigd door Zorbalt 17-11-2003 om 19u31	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Met een zelfingenomen glimlach rond zijn lippen liep de pander naar zijn motor. Hij nam plaats op het lage zadel en deed de sleutel in het contact. Met ��n draai van zijn hand kwam het monster tot leven. Het zware ratelende gebrom van de machine klonk hard tussen de stilstaande voertuigen door. Hij liet het apparaat even ratelen, waarna hij het tussen de andere tweewielers door manouvreerde. Voordat hij naar de uitgang reed bekeek hij de grijze contouren aan de zijkant van zijn zilverchromen benzinetank, die een zittende naakte vrouw voorstelde. Haar witte krullen en plagerige glimlach deden hem denken aan een andere Monroe. Hij volgde de dofgrijze bestelwagen, die klaarblijkelijk van Vincent Rafter was. De Pander parkeerde zijn princes naast de wagen van Rafter en stak zijn duim omhoog. Door de spiegeling in de ramen, afkomstig van enkele koplampen die vanaf de parkeerplaats naderbij kwamen, zag hij de bokser niet. Hij was niet van plan om de gehele rit achter de tempelier aan te rijden. Hij kende de weg naar Montreal. Net voordat de anderen hem voorbij wilde rijden gaf hij gas en spurtte al slingerend de bosweg af in de richting van de interstate. Zolang als het mogelijk was zou hij hen voor proberen te blijven... _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door sareth
webslaaf, 3500 / 6375
gepost: 21-11-2003
om 10u54

Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Edward glimlachte openlijk met de kibbelende vampiertjes. Zijn pack was duidelijk met meer integriteit begiftigd dan die kerels waar hij samen mee moest werken. Nu ja, ze waren blank en op het eerste zicht niet te jong, dus zo fout zou het wel niet lopen.

De weg naar het klooster kende hij ongeveer nog wel, maar uit overdreven gallantie liet hij de anderen maar voorrijden. Dan kon hij onderweg nog genieten van het zicht op hun triestige wagens. Of motors. Ruig, maar zonder al te veel stijl...

Edward zocht zijn zwarte Concorde, mompelde even iets venijnigs binnensmonds toen hij zag dat een colablikje een krasje op zijn achterdeur had gemaakt en stapte in. Drie seconden later gierde het grind onder zijn brede banden.

groetjes,
benjamin aka sareth

door malkav achterban(k), 2799 / 7020 gepost: 25-11-2003 om 10u10	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	De wegen tussen Ottawa en Montreal waren vrijwel verlaten. Een dikke nevel hing over de velden en in de verte leek zich een gigantische stalen insekt zich een weg door het landschap te banen.. Dit was een groot vrachtschip op de st. Lawrence Seaway.. Aangekomen in de buitenwijken van Montreal na een redelijk lange rit zagen zij de skyline van de stad weer voor hen opdoemen�met Mount Royal als baken. Al snel reden ze langs de oude boulevard van St. Laurent met het beste uitzicht op de zwarte berg en het verlichtte kruis. Nadat ze het Cimeti�re de Notre Dame des Neiges voorbij waren zagen ze hun eindbestemming�Maison Mere des Soeurs Grises�. Dit klooster op de hoek van Saint Pierre, aan de rand van het oude centrum van Montreal was vroeger een prachtig gotisch gebouw. Nu is het niet meer dan een ru�ne. In 1987 heeft een brand het gebouw voor een groot gedeelte in de as gelegd. De buitenmuren en een groot gedeelte van de hoofdtoren zijn nog intact. Tegenover de kerk bevond zich een benzinestation wat sinds jaar en dag gesloten was,.. de plaats diende enkel nog als parkeerplaats... De groep kwam bij elkaar en stak de straat over, richting de koude granieten trap van de Kerk. De vervallen poort bovenaan de trap gaf toegang tot een verweerde gang die hen naar een grote zaal bracht. Deze grote ruimte deed vroeger dienst als centrale gebedsruimte. De tegels op de vloer waren glad en modderig en boven hun hoofden zagen ze de bewolkte hemel waaruit langzaam steeds grotere druppels begonnen te vallen. De kerkbanken waren aangetast door rot en houtwormen, het altaar begroeid met mos en veel van de prachtige beelden waren vernield of gestolen. Tegen de muur, achter het altaar hing een houten crucifix waaraan Christus hen met holle ogen leek aan te staren. De regen die door het grote open dak naar beneden kwam vallen gaf de kerk een eigenaardige sfeer. Rechts naast het altaar bevond zich een kleine deur. Nadat Grigory, de tempelier, deze had geopend liep hij voor hen uit en verdween de deur door, een smalle gang in, vreemd genoeg verlicht door brandende peertjes. Een vochtige stenen trap leidde hen de duisternis in�. De trap bracht hen naar een vierkant vertrek met enkele deuren. In het midden van de grote kamer, op een dik tapijt, stond een grote rechthoekige tafel met er omheen zes hoge stoelen. Boven de tafel hing een grote kroonluchter met kaarsen en in het midden van het rechthoekige tafelblad stond een kristallen bokaal. Daarnaast lag een zilveren mes. Buiten hun aanwezigheid was de kamer verlaten�

door Zorbalt Moorderator, 1840 / 5435 gepost: 25-11-2003 om 13u57	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Monroe liep achter de Rus aan en bekeek de kamer eens goed. Het rook naar vochtige aarde. Iemand was niet lang voor hun komst in de kamer geweest. De kaarsen in de kroonluchter waren pas aangestoken en wierpen een spookachtige gloed over het grove gesteente van de muur. Hij liep links langs de brede tafel en bekeek de spullen die hierop stonden uitgestald. Toen hij langs ��n van de deuren kwam voelde hij nonchalant of deze open was. Dit bleek niet het geval. Hij legde zijn hoofd tegen de deur te luisteren en probeerde iets op te vangen terwijl de stemmen van de anderen door de kamer gonsden. Ver weg dacht hij een klagelijke huil te horen, waarschijnlijk de wind. De pander zette zijn stoel achteruit en ging zitten. Hij duwde de stoel naar achter, waardoor de leuning tegen de muur achter hem kwam en de stoel op de twee achterste poten balanceerde. Zo te zien hebben wij vanavond onze eigen Vaulderie. Niemand is Malkavian of een Nosferatu in vermomming..?..anders sla ik deze maaltijd over. Geen ziek bloed in mijn fucking veins. Hij keek de kamer rond en haalde de sigaret achter zijn oorschelp te voorschijn. Tijdens het rijden had hij het rookwaar in zijn jaszak gedaan. Het was al zijn zoveelste sigaret. Hoewel hij er niet meer lichamelijk afhankelijk van was, had hij nog steeds een geestelijke verslaving. So what, hij zou er toch niet meer aan kunnen sterven. Monroe pakte een lucifer en streek het zwavelkopje langs de zijkant van zijn laars. Hij blies de vlam pas uit, toen deze bijna het vlees van zijn duim en wijsvinger verschroeide. Ik beloof niet te roken tijdens het eten, allright. _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door sareth
webslaaf, 3525 / 6375
gepost: 25-11-2003
om 15u49

Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Gadver, die prelvis had zin in een priv�-Vaulderietje. Als er nu iets is waar hij geen zin in had, was het wel de massa-Vaulderie skippen om er nog een intiemere versie voor in de plaats te doen. Edward haatte het Delen van het Bloed. Het had iets ongelofelijks vulgairs, iets lichamelijks dat hem helemaal niet zinde. Met Vincent en wat Oude Lasombra wist hij de Kelk nog wel te smaken, maar met totale onbekenden moest hij er niet aan denken. Stel je voor dat er zo'n virale Tzimizce bij zat. Vicissitude in zijn bloed, hij moest er niet aan denken. Nu hij erover nadacht had hij zelfs al amper meer zin in Vincents bloed...

Edward was nog niet gaan zitten. Door als laatste recht te blijven staan leek hij wat imposanter en groter dan zittend. "Laten we dat maar achterwege", zei hij zo droog mogelijk. "We zijn hier om te werken, en wat mij en Vincent betreft: we zijn geen pooiers en die vulgaire hoererij is dus niet waar we door de week onze nachten mee vullen..."

groetjes,
benjamin aka sareth

door Assunkill Wandraak, 2284 / 5128 gepost: 25-11-2003 om 17u27	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Ge�nteresseerd keek Vincent de kamer rond. De locatie was beslist mooi gekozen... sfeervol. Ongetwijfeld moest het een beetje indruk maken, de sfeer intiemer en plechtiger zien te krijgen. Hij vroeg zich af of het voor iemand werkte. Hij vond het een aardige poging, maar het lag niet zijn natuur om de sfeer op zijn stemming te laten inwerken. Monroe controleerde de deuren, en ging ontspannen in zijn stoel hangen. Hoe deed hij het? Hij was tegelijk secuur en nonchalant. Hij was cool. Maar hoe kon je nu eerst zo voorzichtig zijn en daarna zo onvoorzichtig? Vincent snapte het niet, maar Monroe was beslist cool. Zo te zien hebben wij vanavond onze eigen Vaulderie. Niemand is Malkavian of een Nosferatu in vermomming..?..anders sla ik deze maaltijd over. Geen ziek bloed in mijn fucking veins. Greg was er niet bij... voorlopig geen nosferatu dus. Al wist je nooit wie de overige stoelen zou opvullen natuurlijk. Laten we dat maar achterwege. We zijn hier om te werken, en wat mij en Vincent betreft: we zijn geen pooiers en die vulgaire hoererij is dus niet waar we door de week onze nachten mee vullen... Dachten die twee dat ze aan de Vaulderie konden ontlopen door hun persoonlijke voorkeur? Valez had hen van Litha's nacht weggekregen, had hen van de Vauldrie weggehaald, samen laten komen op een parking, naar hier geloodst en hier een kamer ingericht - dat alles ongetwijfeld met een doel. Een deel van dat doel was blijkbaar Vauldrie op kleinere schaal. Dus dan w�rd het Vauldrie op kleinere schaal. Vincent vroeg zich af waar die twee het idee haalden dat ze controle hadden over de situatie. Ze volgden slaafs bevelen op, en dat zou zo blijven. Hijzelf trouwens ook. Maar z�jn eergevoel had daar geen probleem mee. Dit was puur een praktische zaak. Ik denk niet dat degene die ons hierheen heeft laten komen al haar moeite teniet gedaan wil zien worden omdat jullie persoonlijke voorkeur afwijkt van de hare. Ik zou me niet teveel illusies maken ovet ik-doe-niet-mee-aan-de-Vauldrie. We doen al de hele avond braafjes wat ze ons vraagt, en ik zie er niet meteen verandering in komen. Ik vraag me alleen af wie de 2 andere gasten zullen zijn. Vincent sprak snel en zacht. Terwijl hij de zinnen uitsprak besefte hij dat de anderen hem wel eens voor een schoothondje van Valez zouden kunnen aanzien. Hoewel... die kerel met zijn rare naam was er z�lf ��n, Edward wist dat hij Valez amper kende, en Monroe... Ach, wat kon het hem uiteindelijk schelen wat ze van hem dachten? Ze zouden uiteindelijk wel inzien dat hij gewoon een realistische inschatting van de situatie maakte. Walk The Night Alone

door Zorbalt Moorderator, 1843 / 5435 gepost: 26-11-2003 om 21u31 gewijzigd door Zorbalt 26-11-2003 om 21u40	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Monroe blies zuchtend een dikke rookfluim tussen zijn tanden door toen de bokser hem met de waarheid om de oren sloeg. Hij was een poppetje van Carolina Valez, evengoed een hond als die Russische tempelier�, maar deze hond zou van zich af bijten. Er was in dit geval inderdaad geen ontsnappen mogelijk. Hij ging recht zitten en ontdeed zich van zijn jas, waarna hij deze over de leuning van zijn stoel hing. Het bevlekte witte hemd bedekte niet alle delen van zijn bovenlichaam. Een oplettend oog zag enkele grote littekens tussen de vele kleurrijke tatoeages. Beide herinneringen aan zijn leven onder de zon. Een brede gordel liep over zijn schouder, naar de riem van zijn broek. Hierin zat het holster met zijn revolver. De pander richtte zich op Evans. Ik ben bang dat je bodyguard gelijk heeft Evans. Dit is een klotesituatie, Wij zijn haar poppetjes. We moeten er maar het beste van zien te maken. Monroe klopte wat as van zijn peuk en trommelde wat met zijn vingers op de tafel. Opvallend genoeg lukte het hem niet om zijn zenuwen te verbergen. Waarschijnlijk kwam dit door het tekort aan bloed in zijn lichaam. Ach, what the fuck�zit er in ieder geval een lekker wijf met me te spelen. Ietwat bang voor de reactie van de Rus op zijn laatste opmerking ging hij zitten en keek de tempelier even vluchtig aan. Enig idee hoelang wij hier moeten wachten? _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door Laszlo mandraak, 211 / 296 gepost: 27-11-2003 om 8u12	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	"Ziek bloed? Vulgaire hoererij? Hebben jullie enig besef over waar de Sabbat en de Vaulderie voor staan? We zijn hier allen gelijk en komen voor elkaar op, hier in de Sabbat! Wij worden niet geleid door een stel vampiers dat de macht heeft, enkel en alleen door hun leeftijd, maar we stellen er belang in dat de heerser goed is voor haar taak!" Grigory wist dat hij, als hij over de Sabbat in zijn huidige vorm had gesproken, wat hij deed, gelogen had. Zij hadden allemaal gelijk... maar gellukig hadden ze het besef ervan en dwarsboomden ze de plannen van Valez tenminste niet. Intussen was Grigory tot rust gekomen, en maakte het hem niet uit wat Monroe dacht en zei. Hij kon nog van pas komen, misschien? Rafter was hem goedgezind, ofwel, deed alsof hij dat was, wat al genoeg was... Toen Monroe zijn laatste rotopmerking maakte draaide Grigory zich in een slag om, liep naar de deur en bleef er ceremonieel naast staan. Hij keek Monroe recht in zijn ogen toen hij zijn ongeduldige vraag stelde, net een klein kind... rotzak! "Beste meneer Monroe, ik heb geen flauw idee... misschien heeft u niet geluisterd naar wat ik daarnet tegen u had gezegd, hmm?"

door malkav achterban(k), 2802 / 7020 gepost: 28-11-2003 om 18u18 gewijzigd door malkav 28-11-2003 om 18u20	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Na ongeveer een kwartier te hebben gewacht, een kwartier van bekvechten en enkele onaangename stiltes, hoorde de paladijn, die naast de deur stond als een wachter op zijn post, gemorrel aan een van de andere deuren van het vertrek. De deur zwaaide open en Gharston kwam het vertrek ingelopen,..kort achter hem liep Valez.. Achter hen was nog net een kamer te zien waar kettingen en rails aan het plafond hing,.... vieze en waarschijnlijk oude vleeshaken gingen op en neer door de tocht die ontstond toen de deur openging,...dit was duidelijk een plaats voor Blood Feasts. Nadat Gharston de groep met een knik van zijn hoofd had begroet stapte hij naar de andere zijde van de deur waarnaast Grigory stond. De twee tempeliers stonden op hun post toen Carolina Valez plaatsnam in een van de grote rijkelijk versierde kersenhouten stoelen. De aartsbisschop was gekleed in een broek van zwart leer en een kort wit T-shirt waardoor haar prachtige figuur goed uit de verf kwam. Haar ravenzwarte haar droeg ze in een dikke knot. Er lag een vage glimlach rond haar dunne lippen. Heren, het doet me deugt dat jullie allen hier te samen zijn gekomen. Voor dat ik verder ga, wil ik jullie er met klem op wijzen dat alles wat ik met jullie bespreek geheim blijft.. Gracieus liep ze naar de stoel aan het hoofdeind van de tafel en gebaarde haar lijfwachten plaats te nemen op de twee lege stoelen. Het spijt me verschrikkelijk dat jullie de Vaulderie moesten missen, maar daar heb ik zo mijn redenen voor. Wees niet getreurd, voor de zon opkomt zullen jullie Camarilla bloed hebben gedronken. De lach van Carolina Valez werd breder toen ze de uitdrukkingen zag op de gezichten van Marcus Monroe en Edward Evans. Ik zal jullie vertellen waarom ik deze dramatische maatregelen heb moeten nemen. Val mij niet in de rede�want een uitgesneden tong geneest zeer langzaam. Nu ze zeker wist dat ze de aandacht had van haar luisteraard begon ze haar verhaal. Enkele dagen geleden is er een bus onderschept net buiten het centrum. In de bus, die op weg was naar de United States, troffen wij een groep vampiers aan, Camarilla vampiers. De Sabbatleden die hen vonden waren uitzinnig en hebben weinig van de passagiers heel gelaten, maar gelukkig was ��n van hen slim genoeg om een exemplaar te staken en gevangen te nemen. We hadden verwacht dat het lang zou duren voordat de gevangene ons zou vertellen wat hij en zijn kornuiten hier deden, maar dat viel mee. Ik wist hem vrij snel te overtuigen. De Aartsbisschop pauzeerde even en keek naar de gezichten van haar publiek. De jongeman was zo vriendelijk om mij te vertellen dat hij en zijn reeds overleden reisgenoten uit New York kwamen en door hun prins naar Montreal waren gestuurd voor een belangrijke opdracht. Ze moesten een hooggeplaatste vampier, een zogenaamde Justicar vanuit Montreal naar Northern Townships te brengen. Een vaag,.. en bijna verlaten Camarilla gebied enkele honderden kilometers onder Montreal. Waarom deze Europeaan aanmeert in een sabbat Stad is mij volstrekt onduidelijk.Als het verhaal van deze jongeman klopt, dan meert er morgennacht een boot aan in onze haven, afkomstig uit een Europees land. Even hield ze stil� Ik wil dit jullie de vampier die op deze boot meereist doden. Hiermee geven we de Camarilla de boodschap dat het zwaard van Cain geen genade kent. Bovendien verliezen hun elders ��n van hun belangrijke spelers. Volgens mijn bronnen zal het schip rond 10 uur aan Dok 318 .. even voor 10 is de zon pas onder... Dok 318 is te vinden in het oudste gedeelte van de haven. En die ondode,.. de makkelijkste manier om te reizen is nog altijd in een container voor een ondode,.. vooral als je enkele weken op zee zit.. Nu was het tijd om het woord te geven aan diegene die deel uit zouden maken van deze missie. Met een handgebaar maakte Valez duidelijk dat haar tafelgenoten mochten spreken. Ga zitten en spreek... jullie ook,.. Gharston en Grigory,..neem plaats...

door sareth webslaaf, 3536 / 6375 gepost: 28-11-2003 om 21u22	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Edward zuchtte diep. Inwendig was hij zwaar teleurgesteld dat het voor zo'n vulgair werk was dat ze hen hierheen hadden gehaald. Zoiets _uitvoerends_ was nu niet zijn favoriete tijdverdrijf. Bovendien hadden ze er nog geen idee van hoe oud die Justicar wel ging zijn en leek het totaalidee iets te eenvoudig om waar te kunnen zijn. Van de andere kant gezien was hij niet direct van plan Carolina tegen te spreken. Ze had HEM tenslotte gevraagd en niet haar standaard-schoothondjes. Dubieuze zaak. Edwards gedachten dwaalden af terwijl er een aantal halve vragen door zijn hoofd kropen. groetjes, benjamin aka sareth

door Zorbalt Moorderator, 1852 / 5435 gepost: 28-11-2003 om 22u15	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Monroe schraapte zijn droge keel. Zijn stem klonk hees... Wat is een Justicar? _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door malkav achterban(k), 2803 / 7020 gepost: 28-11-2003 om 23u22 gewijzigd door malkav 29-11-2003 om 1u19	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Over het gelaat van Valez gleed een waterige schaduw terwijl ze sprak. Dit om haar woorden nog meer kracht bij te zetten... ...,Dit zijn de rechters van de Camarilla. Als de voor hun zo belangrijke Masquerade wordt gebroken, dan zal een Justicar dit beoordelen en de verdachte vampier veroordelen. Justicars hebben de macht om alle Camarilla in een bepaald gebied bij elkaar te roepen in een zogenaamde Conclave. Zij maken een belangrijk deel uit van de organisatie die wij verafschuwen.

door sareth webslaaf, 3542 / 6375 gepost: 28-11-2003 om 23u50	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Edward had al eens vaag de uitleg over Justicars gehoord, maar Valez' uitleg suggereerde meer dan enkel een eleminatie-opdrachtje. Of toch, dat schoot door Edwards hoofd. Je moest HEM niet vertellen welk een subtiele plotlijnen of scenario's er zoal konden voortvloeien uit dit soort 'inleindingen'. Bij deze was Edwards dravende geest (hmmmm, misschien kon hij ook wat bloed gebruiken om te kalmeren en weer rustig en helder te kunnen denken) er rotsvast van overtuigd dat er meer werk aan de winkel was dan enkel maar naar die boot gaan en die jussie pletten.. Maar zoiets zeg je niet natuurlijk... groetjes, benjamin aka sareth

door Assunkill Wandraak, 2285 / 5128 gepost: 29-11-2003 om 12u27	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Vincent had aandachtig geluisterd. Hij had over en weer zitten schuiven in de naar zijn aanvoelen oncomfortabele houten stoel, en in gedachten aantekeningen gemaakt. Zijn plaats in de hi�rarchie was duidelijk: na Monroe en na Evans. Des te beter - hij opereerde liever low-profile. Maar als zij niets zinnig wisten uit te brengen, zou hij het wel doen. Ik denk dat ik voor iedereen hier spreek als ik zeg: "Dit Zaakje Stinkt." U haalde de moeilijkheden daarnet al aan: wat zou zo'n Justicar hier komen doen? Waarom reisden die Camarilla per bus, zowat het meest onveilige reismiddel? Als zo'n Justicar zo belangrijk is zouden ze ten eerste wel betere transportmiddelen hebben gekozen om 100% zeker daar te geraken. En zouden ze ook competentere bewakers hebben gestuurd. Met alle respect mevrouw, maar een kern camarilla die per bus reist en zich laat afslachten door ons is g��n professionele groep. Vincent pauzeerde even en keek de kring rond. Iedereen leek nog aandachtig te luisteren, en hij ging verder. Ik ken de camarilla natuurlijk niet zo goed. Maar het feit dat ze al eeuwen weerstand kunnen bieden aan de machtige Sabbat, is het bewijs dat ze misschien wel verachtelijk, verderfelijk en arrogant kunnen zijn, maar beslist niet dom. Alles, maar niet dom. En het lijkt me dan ook heel onwaarschijnlijk dat er zo'n stom plan zou worden opgesteld om zo'n Justicar te halen. Het lijkt mij, mevrouw, verdacht veel op een valstrik. Hij begon zichzelf te verbazen met deze lange uitleg. Maar het heikele thema zou nu nog moeten komen. Hij zou het evenwicht moeten vinden tussen bot en eerlijk zijn, en sluw en omzichtig genoeg om Valez niet voor haar knappe hoofd te stoten. In dat soort precaire formuleringen was hij niet zo sterk. Ik heb natuurlijk een absoluut gebrek aan gegevens, maar een eerste analyse schuift de volgende hypothese naar voor: om reden X zoeken de Camarilla ons hier en nu een slag toe te brengen. Bijvoorbeeld omdat we net het feest van Litha achter de rug hebben, en iedereen nog half in een roes verkeert. Ze zetten een valsstrik op: sturen een bus jonge vampiers waar ze vanaf willen op pad, goed wetend dat ze onderschept zullen worden. Ze rekenen simpelweg op onze intelligentie om er de informatie uit te sleuren die zij er hebben ingestoken - en dat is NIET noodzakelijk correcte informatie. Ik zie geen enkele reden waarom de bus-camarilla correcte informatie zouden hebben gehad. De camarilla weten vervolgens intelligent genoeg om te weten dat we hierop zullen inspelen. En ook om te weten dat we onszelf tijdelijk minder slagvaardig hebben gemaakt met Ltha's feest. Wat moet je meer hebben voor een geslaagde hinderlaag? Door de vampier een belangrijke functie te geven weten ze z�ker dat we iets zullen proberen, en dat wij er geen nieuwelingen op gan afsturen. In theorie een kans om onze organisatie van enkele vakkundige vampiers te ontdoen. Omdat onze zetten voorspeld zijn door de Camarilla, zullen we h��l snel met een nieuw plan op de proppen moeten komen, ��n dat niet voor de hand ligt. Ons enige sterke punt is dat we weten dat het hoogstwaarschijnlijk een valstrik is. Dat moeten we zien uit te buiten. Vincent stopte even en keek nog eens rond. Iedereen volgde nog steeds, maar sommige gezichten zagen er bedenkelijk uit - of beeldde hij zich dat maar in? Is dit allemaal te ver gezocht? Misschien. Ik beschik zoals gezegd, over t� weinig gegevens om een grondige analyse toe te laten. Maar dit zaakje stinkt. Als een beerput. Iedereen beseft het, en niemand zal mij van het tegendeel kunnen overtuigen. Zegt u mij anders eens: waarom haalt onze Bisschop ons bij het belangrijkste ritueel van het jaar weg, om ��n vampier te onderscheppen? Waarom zet ze 2 van haar persoonlijke elite-krijgers in? Waarom haalt ze speciaal iemand van buiten Montr�al naar hier? Vincent had er geen idee van waarom hij er zelf bijgehaald was. Of Edward. Zij waren toch niet bepaald de grootste strategen of militairen... Ik schat mijn overlevingskansen in op grofweg 20% als we morgenavond stommelings afspreken bij de dokken om ons "slachtoffer" op te vangen. Bij NIET gaan schat ik ze in op 0% - daarin geeft mevrouw Valez me vast gelijk. Onze enige kans is een alternatief plan, waarin we de Camarilla te vlug af zijn. Dat is mijn idee erover, mevrouw en heren. Vincent liet zich wat in mekaar zakken op de stoel, en steunde met zijn onderarmen op tafel. Hij was oprecht bezorgd over de situatie. Dit kon wel eens h��l slecht aflopen, niet alleen voor hen, maar ook voor de Sabbat. Hij hoopte dat iedereen het zou inzien. Zo niet, dan sprak een begaafd redenaar als Edward hem zo onder tafel. En dan gingen ze er aan. Plots flitste een heel nieuw en scherp idee door zijn hoofd. Wat als niet de Camarilla maar de Sabbat deze valstrik had opgezet? Als het inderdaad de bedoeling was dat zij dit niet overleefden? Misschien wou Valez van hen af - een oude rebelse vijand, 2 te ambitieuze tempeliers, een arrogantie lasombra en zijn child... een promostunt waarmee ze van enkele lastposten af was, en een anti-camarilla campagne kon opzetten. Deze laatste denkpiste sprak hij maar niet hardop uit. Een korte eindbalans was snel gemaakt: ze zaten in de problemen, en nog geen klein beetje. Walk The Night Alone

door sareth webslaaf, 3545 / 6375 gepost: 29-11-2003 om 12u44	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Edward merkte dat Vincent was beginnen spreken. Of beter, Edward WIST dat Vincent was beginnen spreken. En Vincent zei wat Edward dacht. Vincent sprak wat Edward zelf niet durfde zeggen. Vincent was zelfs ronduit GROF tegen Valez. Dat had hij zelf nooit gedaan. Dat had Edward door iemand anders laten doen. Daar heb je Dominate voor. Maar was hij nu Vincent aan het sturen of redeneerde Vincent uit eigen beweging. Het duizelde voor zijn dode ogen en hij probeerde zich te concentreren op zijn childe. Had hij nu zo'n sterke band met de jongen dat hij onbewust door zijn mond sprak ? Of dacht Vincent in zijn aloude boksmentaliteit zo overrealistisch en had Edward hem enkel bevolen zijn eigen gedachten uit te spreken ? Edward beviel met de grootste concentratie en zonder woorden aan Vincent om zijn mond te houden. "Dat moeten we zien uit te buiten..." Vincent stopte en keek rond. Edward was verrast. Dus hij had Vincent zo onwaarschijnlijk hard onder controle dat hij het zelf amper meer besefte. Zijn concentratie verslapte en hij begon te zweten. De schaarse vitae in zijn aderen druppelde langzaam op zijn voorhoofd in een griezelige vorm van zweet. Zijn aandacht was nog maar een tikkeltje afgeweken of Vincent begon alweer te spreken.. Edward trok zich zoveel mogelijk terug in een haastig opgeworpen schaduw, overdonderd door zijn eigen kracht. Hij had bloed nodig. En rust. groetjes, benjamin aka sareth

door malkav achterban(k), 2805 / 7020 gepost: 29-11-2003 om 12u53	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Valez bekeek Vincent geammuseerd en knikte enkele keren begrijpend tijdens zijn spreken. Een enkele maal ging haar blik naar Gharston, die eveneens een glimlach vertoonde. Ze stond gracieus op en liep rond de tafel,..rond de ondoden. Ze stopte tijdens het spreken soms en legde haar handen op ��n van de stoelen. Ze zag er heel statig uit.... Ik begrijp je helemaal koene strijder... Gharston legde mij vanavond ongeveer hetzelfde voor.. het is duidelijk dat jullie niet op de hoogte zijn van de wat hogere politiek in en rond Montreal. Ik weet dat er vanuit schaduwen die ik niet onder controle heb naar mij en naar ons gekeken word. Misschien weten jullie dat mijn positie in de stad bedreigd word door enkele fanatieke Bischoppen hier in de stad. Ik heb mijn handen al vol om ons een eenheid te laten zijn,..een dolk in de rug zou mij slecht uitkomen. Ik ben ervan op de hoogte dat dit alles als een Valstrik lijkt... zou ook kunnen. Het zou me niet eens verbazen als een van mijn vertrouwelingen hier achter zou zitten. Het deed mij goed om Vincent te horen praten,..ik weet nu dat in ieder geval Gharston en hij uit het juiste hout gesneden zijn. Of het is een valstrik van de Camarilla of Sabbat,...of de Camarilla word inderdaad overmoedig en hebben zij de roddel ook ontvangen dat Montreal een instabiele en falende politiek heeft. Ik weet dat de meeste Europese Ondoden die per schip reizen over de st. lawrence Seaway komen,..maar die varen door naar Lake Michigan of elders.. Het is inderdaad te vreemd dat ze hier uitstappen. Ik heb jullie niet voor niets weggehaald vannacht,..jullie zijn redelijk onbekend maar bekwaam.. omdat jullie niet te diep in de venijnige politiek van de stad zitten zijn jullie een risicovolle maar verstandige optie voor mij.. Niemand brengt jullie in verband met mij,.. behalve Grigory en Gharston,..maar Gharston blijft bij mij en zal jullie achterhoede zijn. Buiten deze ruimte is niemand meer die van dit alles weet....als het goed is. Ik kan simpelweg niet het risico nemen dat deze informatie correct zou zijn... ik moet er mensen naartoe sturen,.valstrik of niet....het spijt me. Ze liep weer terug naar haar stoel en ging weer zitten,..ze keek de overige ondoden aan die nog niet gesproken hadden, en glimlachtte vluchtig naar Vincent,..een beleefde goedkeurende glimlach.

door Assunkill Wandraak, 2287 / 5128 gepost: 29-11-2003 om 20u56 gewijzigd door Assunkill 29-11-2003 om 23u47	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Dat Valez al die bedenkingen zogenaamd zelf al had gemaakt, stemde Vincent allerminst gerust. Uiteindelijk had ze niets nuttigs verteld, niets waar ze iets aan hadden... je zou denken: als ze dit zelf al bedacht heeft, heeft ze vast zelf ook al een plan. maar nee hoor, mooie zinloze woorden... meer kwam er niet uit. Ze wist vast meer. Ze was vast niet te vertrouwen, maar ze was de baas. Toen Valez naar hem lachte wist hij plots niet meer wat van haar te denken. Misschien was zijn boksersverstand niet opgewassen tegen dit soort situaties. Strategische situaties analyseren, geen probleem. Maar mensen of vampiers en hun idee�n inschatten, dat was iets anders. Die waren zo... irrationeel. Hoe dan ook leek het hem verstandig haar niet meteen op haar recentste fout te wijzen: dat ze enkel voor Gharston zijn verschijning een verklaring had in kader van hun "onopvallend" zijn. Die Greg had ze fijntjes omzeild... Vincent zocht de blik van zijn Sire, om te zien wat die er van dacht. In dit soort situaties was Edward goed. Vincent vond zichzelf niet dom, maar Edward was echt slim. Edward kon dingen uitleggen. Edward kon de zaken naar zijn hand zetten. Edward was wat hij nodig had op dit moment. Maar Edward leek teruggetrokken te zitten en in het halfduister - onder een kroonluchter, dacht Vincent. Was hij nu weer met die disciplines aan het spelen? En dan nog op zo'n opzichtige manier. Had hij een reden om zich te willen verstoppen? En was hij zo overstuur dat hij het op zo'n onverstandige manier deed? Zo kende Vincent zijn Sire niet. Edward zag er vermoeid uit. Vincent kreeg z'n aandacht niet meteen te pakken en zocht oogcontact op met Monroe, de tweede die kritisch en verstandig was. De twee anderen waren uiteindelijk maar soldaatjes van Valez, die dachten zoals Valez dacht. Hij keek strak naar Monroe, die op bewonderenswaardig coole en nonchalante toch waardig in zijn stoel zat - of eerder hing, en probeerde contact te krijgen. Walk The Night Alone

door Laszlo mandraak, 213 / 296 gepost: 29-11-2003 om 21u50	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Gharston, haar persoonlijke beschermer, en zij, alleen... hier zat een luchtje aan, anders zou er wel een heel legioen andere Paladijnen in haar retinue komen, maar dit was niet het geval. Er waren momenteel een paar oplossingen: ofwel Valez was oprecht en voor de zekerheid moesten zij gaan kijken of ze een Justicar te pakken konden krijgen en anders, mocht het een valstrik zijn, alle Camarilla die zij ontdekten naar de andere wereld helpen, ofwel het was een slap smoesje om van de vier af te komen... Valez liet immers duidelijk merken dat ze uit te besteden waren, dus dat kwam neer op het feit dat ze van hen af wilde... Maar waarom? Van Monroe misschien omdat hij de stad had verraden? Hij was toch de stad ontvlucht, niet? Dus dat verraad zou de reden daarvoor kunnen zijn? Het was duidelijk dat Evans en Rafter, Sire en Childe, niet zo goed met elkaar op konden schieten: misschien had Rafter wel iets geflikt dat de nogal orthodoxe Evans in het verkeerde keelgat was geschoten en, daarbij, ook in het verkeerde keelgat van Valez... Dan was er nog hijzelf: hij hield zijn ideen over de Sabbat meestal wel op de achtergrond en als hij erover sprak was het heel bedekt of hij sprak dingen die bij hem als waarheid uit zijn mond kwamen, terwijl dezelfde woorden de grondvesten vormden van de leugenachtige architecten die de Sabbat gemaakt hadden tot wat hij nu was... Maar met Dominate was er vast wel een mogelijkheid iets aan Grigory te ontfutselen... Shit... Grigory luisterde aandachtig naar Rafter en zijn verhaaltje, terwijl hij besefte dat deze jongeman eigenlijk precies hetzelfde zei als hij... vervolgens kneep hij in zijn vuisten toen Valez hun expendabiliteit bekend maakte... "Dolkstoot in de rug", dacht hij daar iets te horen dat het plan aanduidde wat Valez met hen had? Die kurwa, mocht ze dat op haar geweten hebben... Ook hij zat in de val, en hij voelde dat zijn post binnenkort weer vrij zou zijn, in het meest waarschijnlijke geval... Deserteren, nu het nog kon, of wachten? Die Rafter had wijze woorden gesproken, het leek wel alsof het pure logica was, alsof het rechtsreeks uit een computer kwam: hem bij de zaak winnen en met hem de andere twee overtuigen en rebelleren?

door sareth
webslaaf, 3546 / 6375
gepost: 29-11-2003
om 23u53

Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Op van die exquise feestjes had Edward soms een heupfles vers bloed mee. Ideaal om indruk te maken op sterfelijken, zoveel zelfs dat een of andere jan lul het hem ooit eens had nagedaan. Op het volgende feestje hief Edward het glas op zijn gezondheid, dat daar dus een einde aan gekomen was en dat het hem smaakte...

Was dit maar zo'n feestje geweest. Hij stief zowat van de dorst.

Langzaamaan begon hij weer meer controle over zichzelf te krijgen. Het feit dat Vincent zijn blik zocht, had een knap ontnuchterende werking. Iets in de ogen van zijn Kind wees erop dat het toch niet helemaal de Dominate-waanzin was waar hij daareven nog in geloofde. Of dat die toch in ieder geval minder ver reikte dan hij had gedacht. In ieder geval, Edward begon te beseffen in wat voor een netelige situatie hij verkeerde. Onwillekeurig moest hij altijd denken aan the usual suspects. Aardig filmpje, maar maar klein bier in vergelijking met zijn favorietere misdaadplots. En bovendien veel te vulgair. Zowat de halve wereldbevolking had die film gezien en gezegd dat hij toch zoooo goed was. En daar had Edward een hekel aan, aan teveel mensen die hetzelfde denken als hij.

Maar goed Valez wist duidelijk meer dan ze liet uitschijnen. Nochtans had ze kunnen weten dat wij dat wel door zouden hebben. Maar misschien was ook dat haar bedoeling en was het een test. Misschien vroeg ze zich af hoe loyaal hij (en de rest) wel niet was en of hij (en de rest) zou ingaan op haar vraag, ondanks het feit dat we beter wisten dat zij beter wist. Een uitdaging, dat was het goede woord...

Edward speelde niet graag met zijn onleven, maar de uitdaging die Valez hem nu stelde, was niet te evenaren. Inwendig moest hij lachen. Ze kende hem blijkbaar beter dan hij had gedacht. Ze wist dat hij eigenlijk niet liever deed dan zo'n intellectuele spelletjes spelen. En winnen. Maar waarom ze dan nog de rest had gevraagd... Och ja..

Even overwoog hij te proberen haar gedachten te lezen, of toch de weinige vitae die nog in zijn lichaam zat te focussen op haar prachtige hoofd en de ongetwijfeld prachtige inhoud. Een idiote gedachte. Hij had vaak al moeite om zijn 'eenvoudige' Kind te doorgronden. Whatever.

Tijd om de dame van antwoord te dienen. Edward ging rechtstaan en onttrok zich van de schaduwen. "Liefste Carolina. Ik ben ervan overtuigd dat u zeker weet dat wij weten dat u er meer van weet dan u ons wil laten weten, en dat u ook beseft dat het voor ons een uitdaging is om dat te weten te komen, maar dat u niet kan weten of we zullen beseffen hoezeer het ons intrigeert te weten wat uw opdracht voor ons concreet zal inhouden." Heerlijk. Carolina had zijn zin niet volledig verstaan. Hij had dan ook snel gesproken. Een soort Handke-achtige zinnen waar hij soms op oefende en waarvan de toehoorders nooit zeker wisten wat ze er nu van moesten denken, maar waarvan hij met grote zekerheid kon zeggen dat het feit dat ze het niet begrepen of dachten het wel te begrijpen, zijn superioriteit bevestigde. Bon.

"Ik zie dat u wat overdonderd bent door mijn enthousiaste antwoord. Ik zal het samenvatten als 'Er is weinig waarmee u mij meer kan vereren dan met deze opdracht'. Dus als u ons nog dat laatste tikje informatie kan geven, dan spelen wij met plezier uw spelletje mee.."

Edward keek even rond naar zijn 'gezellen'. Als dit een film was die hij regisseerde, en zo zou het moeten zijn, zouden ze nu instemmend knikken, met een nietszeggende grijns op hun mond. Of ze hem nu begrepen hadden of niet.

groetjes,
benjamin aka sareth

door malkav achterban(k), 2807 / 7020 gepost: 30-11-2003 om 0u18 gewijzigd door malkav 30-11-2003 om 0u34	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Carolina keek op naar Edward en was eerder verwonderd waar hij het lef vandaan haalde om haar intelligentie zo te onderschatten. De stille Pack leader...potentieel op zijn minst. Zij had er goed aan gedaan om Evans en haar kind hierheen te halen, ook al was de man lichtelijk afwezig en verloor hij zichzelf zo nu en dan in zijn eigen gedachtes. Om het moraal van de toekomstige Pack niet onderuit te halen besloot ze om Evans in zijn waan te laten... het was een delicate situatie die om innerlijke rust en doordachtheid vroeg. hmm,.. U dacht toch zeker niet dat ik jullie hier de deur uit zou laten lopen zonder verdere informatie? Deze kwestie mij te belangrijk om het aan natte vinger werk van jullie over te laten... Het irriteert me dat ik niet zelf te veld kan..., daarnaast wilde ik tot nu enkel jullie loyaliteit peilen... Valez sprak met een aangename stem, langzaam en vriendelijk, zo nu en dan was er een hint van een spaans accent te horen. Het eigenaardige was dat zij zo in meeste situaties sprak,..weinigen hebben haar ooit de stem horen verheffen. Ze kon wel ernstig zijn,.. maar kwaad? Voordat ik verder spreek moet er nog iets gedaan worden. Ik heb niet veel tijd.. Ik moet aanwezig zijn aan het einde van Litha,..dit om geen argwaan te wekken, dat begrijpt u vast wel. Ze schoof haar stoel naar achteren en opende een lade aan haar kant van de tafel. Een donkere houten kistje bewerkt met ivoor kwam tevoorschijn. Zij plaatste het kistje voor haar en opende het... Ze keek op van de voor hen verborgen inhoud, maar het was te raden wat onder haar ogen lag. Haar blik gleed met name af naar diegenen die nog niet gesproken hadden. Kan ik op de steun van ieder van jullie vertrouwen?

door Assunkill Wandraak, 2289 / 5128 gepost: 30-11-2003 om 0u41	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Met rollende ogen aanhoorde Vincent de zinnen van pseudo-eloquentie die Edward uitbraakte. Hij had maar de helft begrepen, maar alles wees erop dat dit de Edward was die intelligent wilde overkomen - niet de Edward die intelligent was. Hij vond het belachelijk. Benieuwd wat Valez ervan vond. Bovendien lette Monroe nu natuurlijk op Edward en Valez, zodat hij ook daar niet via een snelle blik wat informatie kon winnen. Wat was die Valez toch een vrouw... als hij nog had geleefd had hij flink wat overgehad voor een wilde nacht met haar. Hij maakte het voor zichzelf makkelijk met het idee dat hij niet meer leefde en dat hij zich van Valez schoonheid en charme niets moest aantrekken. Maar sommige levende gewoontes leerde je moeilijk af. Zuchten was er ��n van, en naar mooie vrouwen kijken en erover fantaseren een tweede. Kan ik op de steun van ieder van jullie vertrouwen? U had ons niet hierheen laten komen als u daar al niet van overtuigd was. Afgezien daarvan bent u de baas. Mijn steun heeft u. Vincent had zich gehaast met die uitspraak, om z�ker Edward voor te zijn. Zo zou het tenminste niet lijken alsof hij gewoon zijn Sire volgde... Walk The Night Alone

door Zorbalt Moorderator, 1854 / 5435 gepost: 30-11-2003 om 10u22 gewijzigd door Zorbalt 30-11-2003 om 10u30	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Monroe had de gehele tijd ietwat achterover in zijn stoel gezeten en had de groep met enig plezier bekeken. Het feit dat ze allen samen moesten werken had hem in het begin van deze bespreking tegen gestaan, maar nadat hij had opgemerkt dat de anderen zich niet zomaar in lieten palmen door de woorden van hun leider dacht hij dat het zou goed zou kunnen komen. Hij keek nieuwsgierig naar het kistje. Rafter en Evans waren dus toch sire en child�interessant. Waarschijnlijk stuurde Carolina Valez ��n van haar tempeliers mee om ze te controleren. De gehele vergadering had hij weinig tot niets gezegd. Hij was wat rechter gaan zitten toen Valez het kistje tevoorschijn had gepakt. Plotseling keek de Aardsbishop hem aan en vroeg of ze op hun steun kon rekenen. H�, ik denk dat het weinig zin heeft om nog iets toe te voegen aan wat mijn aankomende Packmates hierzo hebben gezegd. Ik vertrouw deze hele shit voor geen meter, maar aan de andere kant zijn we op een valstrik voorbereid�zoals Rafter daarstraks al zei. Ondanks dat u haast heeft heb ik nog wel enkele zaken die op dit moment aan mij knagen�buiten de honger. Om deze woorden kracht bij te zetten wreef hij glimlachend over zijn buik. Niemand viel hem in de rede en Valez leek ge�nteresseerd in wat hij te melden had, dus ging hij verder met zijn betoog� Aan de attributen hier op tafel te zien gaan we onze samenwerking bezegelen met bloed. Dat maakt me op zich geen reet uit, maar voordat ik ��n druppel uit deze lichamen drink, wil ik weten wie ik tegenover me heb. Wat weet ik nou van jullie? Geen zak. Ik weet jullie verleden niet en heb geen zin om voor verrassingen te staan. Laten we onszelf eerst eens even voorstellen. Laat ik niet merken dat ik straks problemen krijg, doordat ik jullie vitae heb geproeft allright. De pander wist dat hij door deze opmerking mensen tegen zich in het harnas zou jagen, maar daar had hij op dit moment schijt aan. Aangezien ik nu toch op m�n praatstoel zit, zal ik beginnen. Mijn naam is Marcus Monroe en ik kom oorspronkelijk uit Miami Florida. In mijn sterfelijke jaren was ik narcotica agent voor de DEA, maar ik kon niet van de shit afblijven, dus ik werd ontslagen. Door m�n job had ik enkele contacten in de onderwereld van die stad en besloot voor de andere partij te gaan werken. In de nacht van juli 1952 werd ik tijdens een drugsdeal waarbij ik geassisteerd werd door twee doorgewinterde criminelen, vampier gemaakt door ��n of andere klojo die mij aan mijn lot over liet. Nadat ik bijkwam heb ik in blinde woede twee handlangers van mijn opdrachtgever gedood en ben gevlucht met alleen m�n motor en de kleren die ik aan had. Ik ben een jaar lang geen ondode tegengekomen en heb op de ��n of andere manier weten te overleven. In New York ben ik in contact gekomen met de Sabbat�.de eerste ondoden die ik tegen kwam. What the fuck�als het Camarilla waren geweest dan zit ik waarschijnlijk niet met jullie aan deze tafel. Om een lang en saai verhaal kort te maken, na enkele jaren in de grote appel te hebben gewoond, als deel van een pack, ben ik naar Montreal gekomen. Al snel ging deze stad mij benouwen en ik besloot rond te gaan trekken�ik had toch geen pack. Ik heb lange tijd in o.a. in Detroit gewoond�en nu ben ik terug�op verzoek van haar. En met deze laatste woorden knikte hij met zijn hoofd naar Valez Goed, genoeg over mij�het lijkt wel een fucking AA meeting. Ik geef het woord aan de Rus. _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door Laszlo mandraak, 214 / 296 gepost: 2-12-2003 om 18u23	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Camarilla, New York� Nu wist Grigory een verband te leggen. Deze schoft kwam uit New York, het was een Pander en het maakte hem duidelijk niets uit bij welke Sekte hij zat� zou het misschien zo kunnen zijn dat Valez hem mee had gestuurd om gelijk van hem af te komen, van hem en zijn Camarilla-vriendje? Het was een mogelijkheid. Grigory besefte een ding� Monroe zou oprecht geweest zijn, maar het zou nog steeds een leugenachtige verraderlijke lul zijn. Toen drongen de laatst gesproken woorden van Monroe tot hem door: Rus!? Wat dacht die pummel wel? Dit ging toch te ver, maar gelukig was Grigory sinds het parkeerterrein behoorlijk afgekoeld en kon hij het niet maken een verkeerd figuur te slaan bij Valez. Toch ging hij voor een seconde omhoog uit zijn stoel, waarbij hij een klap tegen de tafel gaf met zijn been, waarna hij weer rustig in zijn stoel zakte. Een paar voorwerpen op de tafel bewogen even en een aantal wiebelden voor een moment heen en weer. �Deze Pool� Hij stopte even en keek venijnig naar Monroe. �is zijn land ontvlucht nadat dat nazi-gespuis zijn land binnenviel� Hij was van Poolse adel, maar is alles kwijtgeraakt bij het ontvluchten van zijn land. Door de Sabbat heeft hij zijn vermogen weer opgebouwd en is hij geworden tot wat hij nu is. Het maakt hem niet uit van wiens bloed hij drinkt bij de Vaulderie, omdat hij van mening is dat er onvoorwaardelijke Trouw en Broederschap moet heersen binnen de Sabbat�� Grigory zei expres niet gelijkheid, want dan zou Valez over hem vallen, en dus, Gharston� En Gharston was voor Grigory iemand geworden waarvoor hij respect had, en waarmee hij, om die reden, geen ruzie wilde hebben� Trouwens, hij zou toch verliezen� �Aartsbisschop, u weet dat u op mij kunt rekenen�� Grigory wist niet zeker of Valez het zou geloven en of hij het zelf wel geloofde, maar zolang hij het zelf geloofde kon hij in ieder geval niet gepakt worden door iemand�s rotdisciplines�

door malkav achterban(k), 2810 / 7020 gepost: 2-12-2003 om 19u09 gewijzigd door malkav 2-12-2003 om 19u12	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Carolina Valez kon het initiatief van de pander ogenschijnlijk waarderen, want ze glimlachte toen hij zijn relaas deed...,en luisterde geinteresseerd naar de korte toespraak van ��n van haar trouwe beschermheren. Ze deed de deksel van het kistje even dicht, waarna ze haar ogen op de twee mannen richtte die nog niet hadden gesproken... Ondanks mijn haast is het verstandig dat jullie weten wie met jullie in de boot stappen...,Jullie hebben allen jullie eigen kwaliteiten en ik raad aan om deze te gebruiken tijdens deze missie. Dan is het nu aan zoon of mentor om zich voor te stellen aan de groepsgenoten...,ik ben benieuwd wat jullie te vertellen hebben. Valez vouwde haar slanke handen tegen elkaar op het deksel van de kist en keek de Sire en zijn Child met oprechte interesse aan... gegroet, Dennis. "I'm not going to take back my words That's my way of the ninja! Someday, I'm going to become Hokage!"

door sareth
webslaaf, 3560 / 6375
gepost: 4-12-2003
om 10u17

Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Zonder naar Vincent te kijken, of af te wachten of hij iets zeggen wil, neemt Edward het woord. Ondertussen speelt hij, zoals zowat elke Lasombra met een voldoende portie zelfrespect, wat met de schaduwen op zijn gezicht en in zijn directe omgeving, om hem een soort indrukwekkend aura te geven.

"Mijn naam is Edward Evans, en voor diegenen onder u die min of meer vertrouwd zijn met de kwaliteits-filmsc�ne is het relatief overbodig dat ik mij nog zou voorstellen. Maar ik meen niet dat mijn gezelschap thuis is in zulke zaken. Ik zal het proberen kort te houden.

Reeds voor mijn Embrace was ik een vooraanstaand filmcriticus met een neus die kwaliteit van minderwaardig populisme kon onderscheiden. Mijn onleven stelt me nu in staat om met meer ervaring en kennis van zaken dan wie ook in mijn branche die neus aan te wenden. Gelet mijn expertise was de stap naar eigen producties dan ook klein en liefhebbers of andere ge�nteresseerden raad ik met plezier mijn laatste werk aan, een kortfilm met thema's en accenten die onlevenslustigen als u zeker kunnen appreci�ren.

Mijn roots liggen in de States, maar Montreal is in deze tijden ontvankelijker voor kwaliteit dan de zuidelijke puriteinen."

Even leek het of hij zich wilde inhouden, of hij twijfelde of het ook zijn taak was Vincent voor te stellen. Natuurlijk was het zijn taak, maar de vraag was of Vincent niet oud genoeg werd om het zelf te doen...

"Mijn childe hier is Vincent Rafter, een berucht bokser uit de underground-competitie. He is a cunning man" Edward keek even naar zijn Childe. Dat volstond wel.

groetjes,
benjamin aka sareth

door Assunkill Wandraak, 2299 / 5128 gepost: 4-12-2003 om 10u45	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Eventjes keek Vincent naar Edward om diens reactie te observeren. Maar Edward begon zonder de minste blik in zijn richting aan zijn pedante uitleg. Vincent wachtte onbewogen af tot zijn beurt kwam, en besloot voor zichzelf om Edward te onderbreken als hij in ��n ruk door ook zijn childe zou omschrijven. Dat kon hij zelf wel, en hij wou vooral niet afhankelijk lijken van zijn Sire... Mijn childe hier is Vincent Rafter, een berucht bokser uit de underground-competitie. He is a cunning man." Blij dat het daarbij bleef, nam Vincent het over: Ik ben inderdaad Vincent Rafter, geboren en getogen in Montreal. Voor mijn Embrace heb ik een tijdje gebokst in het offici�le circuit, maar omdat we het thuis, nu ja, financieel soms wat moeilijk hadden ben ik snel overgestapt naar het minder offici�le circuit, waar meer geld te rapen viel. Wie daar niet cunning is, overleeft het niet. Hij gluurde snel even naar Edward, maar die leek niet te reageren Dat deed ik eigenlijk ook niet. Ik was zo onverstandig om me niet te laten dood slaan door Charlie Biggles. Eigenlijk sloeg ik hem dood, trapte eerder, een stevige rear kick in zijn hals, dat overleefde hij niet. Enkele fans waren daarom niet zo op mij gesteld en namen me achteraf te grazen met zwaarder materiaal dan mijn vuisten en voeten aankonden. Maar toen "redde" Edward me dus. Sindsdien hou ik me low-profile in de stad en knap af en toe een klusje op, maar recentelijk ben ik blijkbaar toch ontdekt als iemand die geschikt is om in te zetten bij risicovolle opdrachten. Hij verwachttte niet dat hij Valez op die laatste opmerking zou zien reageren, maar vroeg zich toch af wat ze ervan zou denken. Een beetje een grote mond die getuigde van weinig naitviteit en de nodige scepsis werd door zijn collega's duidelijk geaprecieerd, en als Valez oprecht was, moest het bij haar ook wel in de smaak vallen. Als ze niet oprecht was, was het ook niet nodig bij haar in de smaak te vallen, uiteindelijk. De voorzichtige brutaliteit was een weloverwogen maneuver. Walk The Night Alone

door malkav achterban(k), 2821 / 7020 gepost: 12-12-2003 om 22u56 gewijzigd door malkav 13-12-2003 om 10u53	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Nadat alle leden van de aankomende pack hadden gesproken opende Carolina Valez het kistje. mooi, nu we het voorgerecht hebben gehad is het tijd voor het hoofdmaal.De verbintenis van het bloed is een traditie die stamt uit een ver verleden. Het brengt de leden van onze sekte bijeen in een heilig verbond. Hoe minder individuen mee doen, hoe sterker de verbintenis aan elkander. Met een sierlijke beweging pakte de aartsbisschop een kleine fles uit het kistje. De fles was afgesloten met een kurk en het glas was ondoorzichtig en groen. Nadat ze het flesje voor zich op het verweerde tafelblad had gezet keek ze de anderen glimlachend aan. Ik zie de honger in jullie ogen, ondanks dat enkele van jullie zich vannacht tegoed hebben gedaan aan vitae. Jullie blijven vanavond hier. Er wordt dus niet meer gejaagd en juist daarom voel ik mij verplicht om jullie iets speciaals aan te bieden�een dessert. In deze fles zit genoeg Camarilla bloed om jullie honger te stillen. Vele ogen keken naar de fles terwijl Carolina het kistje terug deed in de lade. Daarna gebaarde ze naar Gharston. Deze stond zwijgend op en pakte de dolk en de kelk van de tafel. Hij liep hiermee naar zijn meesteres. Hier bleef hij staan en wachtte tot ze hem wederom nodig had. Er hing een gespannen stilte toen Valez het wapen met een gestrekte arm voor zich hield. Vaulderie Auctoritas Ritae� En met deze woorden bracht ze het glinsterende snijblad van de dolk naar haar mond. Met haar dunne, rode lippen en gesloten ogen kuste ze de vlakke zijkant van het mes. Plotseling gleed haar tong over het scherpe staal en de aanwezigen zagen een waas van fijne bloeddruppeltjes van het wapen springen. Neerkomend op het tafelblad lieten zij een fijn spoor na. Alle vampiers in deze ruimte roken de potentie van haar bloed. Carolina Valez keek de anderen dromerig aan toen het puntje van haar bloedende tong begon te splijten. Grote, zware druppels dropen langs haar bleke kin. Het koude staal was gedrenkt in stroperig bloed. De Aartsbisschop pakte de kelk en vulde de bodem met haar vocht. Een ogenblik later was haar wond genezen en gaf ze de kelk aan Gharston die deze met een gebogen hoofd in ontvangst nam. Op aanwijzing van Valez liep de tempelier naar Marcus Monroe en zette de kelk voor zijn neus, waarna hij wederom afwachtend bleef staan tot de pander zijn aandeel in dit ritueel volbracht had.

door Zorbalt Moorderator, 1869 / 5435 gepost: 12-12-2003 om 23u13 gewijzigd door Zorbalt 12-12-2003 om 23u16	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Monroe boog naar voren en keek naar het bloed. De zoete geur drong zijn neusvleugels binnen, maar uiteraard weerstond hij de drang om er van te proeven. Hij voelde de strakke blik van de andere paladijn in zijn nek branden. Toen Valez de dolk naar hem toe schoof wist hij dat er geen weg meer terug was. Hij pakte de dolk stevig beet en keek naar het glanzende lemmet. In de spiegeling zag hij Gharston staan. Hij besloot om zijn daad geen sensuele uitstraling te geven. Terwijl hij de aartsbisschop aan keek pakte hij met zijn andere hand het snijblad beet en kneep. Even voelde hij een stekende pijn toen het vlijmscherpe metaal het zachte vlees van zijn hand doorboorde. Tijdens deze daad bleef hij Valez zonder emotie aankijken. Nadat hij gewend was aan de stekende pijn liet hij de dolk uit zijn gesloten hand glijden. Hij bracht zijn vuist naar de kelk en liet een dunne straal vitae in de wachtende bloedbodem lopen. De twee bloedsoorten vermengde zich tot ze ��n waren. Toen hij klaar was slaakte hij een kleine zucht, waarna hij de kelk oppakte en hem aan de wachtende paladijn overhandigde. Hij kon het niet laten om een opmerking te maken toen hij de kelk gaf. Je veter zit los� De paladijn keek even naar beneden, maar viel niet uit zijn rol. Hij keek naar zijn meesteres en toen deze naar Edward Evans wees liep hij op de wachtende man af. Monroe liet de dolk even draaien op het tafelblad, waarbij de punt hem deed denken aan de wijzer van een waanzinnig geworden klok. Toen het wapen tot stilstand kwam wees de punt naar de filmcriticus. Hoewel het niet meer was dan toeval, keek de pander een moment bedenkelijk. Daarna haalde hij zijn neus op en schoof het wapen naar zijn overbuurman. _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door sareth
webslaaf, 3584 / 6375
gepost: 12-12-2003
om 23u50

Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Vaulderie

Heerlijk en hatelijk tegelijk, vond hij het. Heerlijk omdat er gewoon niets zo geniaal verfijnd was als gewillig vitae, Hatelijk, omdat hij er het Zijne voor moest geven en ook wel omdat je nooit helemaal zeker was van wat je allemaal binnenkreeg. Het was een beetje als een shot steken in een bedenkelijke keet. Daar had hij toch betere adresjes voor.

Goed, in een elegante beweging had Valez het Hare gegeven en om een of andere reden was het daarna aan Elvis. Die deed blijkbaar geen moeite om meer dan een overtuigend clich� neer te zetten en liet zijn hand schenken. Zijn beurt.

Gharston reikte hem de kelk en alle aandacht van de aanwezigen aan. Meer had hij niet nodig. Hij keek Valez even licht pedant in de ogen en beet het uiterste puntje van zijn tong af. Hij wendde zijn hoofd even en spuugde het kleine stukje bedorven vlees op de vloer. Daarna keek hij zijn Meesteres weer aan en gaf een deel van Zich in de kelk. Zonder woorden sprak hij 'Vincent' in het hoofd van Gharston.

Man hij had honger...

groetjes,
benjamin aka sareth

door Assunkill Wandraak, 2321 / 5128 gepost: 13-12-2003 om 11u35 gewijzigd door Assunkill 13-12-2003 om 11u51	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Het was er ergens toch wat over, vond Vincent. En het was ook niet onverdeeld verstandig. Je wist nooit hoe lang het precies duurde eer een wonde weer geheeld was. Dus als je de volgende nacht voor een riskante missie vertrok, sneed je niet in je tong, en ook niet in je hand. Die stukken lichaam konden vitaal blijken als het er op aan kwam. Ah, zouden Gharston en Valez niet op de achtergrond blijven...? Dan konden ze zich inderdaad wat permitteren. Gharston schoof hem de dolk en de kelk toe en Vincent voelde hoe iedereen naar hem keek. Zonder iemand aan te kijken pakte hij het mes op, voelde even met zijn duim hoe scherp het lemmet was, en haalde het met een vlugge, geroutineerde beweging over de binnenkant van zijn onderarm. Langzaam begonnen bloeddruppels op te wellen. Vincent duwde met zijn duim langs de wonde, en een stevige straal vitae liep in de kelk. Hij negeerde de prikkende pijn, en schoof zonder te kijken de attributen terug naar Gharston. Walk The Night Alone

door Laszlo mandraak, 215 / 296 gepost: 13-12-2003 om 22u55	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Natuurlijk moest Monroe weer de sfeerverpester zijn, want waar was Monroe anders goed voor, hmm? Grigory voelde zich in het begin nogal ongemakkelijk, om het feit dat alle aanwezigen zoveel Bloed schonken en geen krimp leken te geven, het leuk leken te vinden... Tuurlijk, dat was de sfeer van de Sabbat, maar was er een andere functie van, dan om af te schrikken... en ermee zodoende van de Sabbat een elitair groepje van te maken? Als iets niet functioneel was, wat voor nut had het dan om het toch toe te passen? En, wat nog erger was, eeuwen lang... Maar door de wederom achterlijke opmerking van Monroe was Grigory weer in het gareel gekomen en liet hij zich niet kennen, alhoewel hij walgde toen de elegante Evans zijn facade ophief en verolgens het puntje van zijn tong in de kelk deponeerde... De dwang om de dolk te pakken en bij de drie die hun Bloed gegeven hadden op hun borst het woord 'ketter' te krassen werd groter en groter... "Doe het dan... Je durft het toch niet..." "Dwaas... het is een kwestie van tijd..." Met zichzelf discussieren... het was moeilijk voor hem, duidelijk moeilijk, om zijn Pad te volgen, maar discipline moest hij houden... bleef hij houden. Zolang hij die had, kon ook hij, tussen velen, de schijn ophouden. Na Rafter kreeg Gharston de kelk weer en hij liep met rustige pas naar Grigory. Hij overhandigde Grigory de kelk en ook de dolk, langzaam, ceremonieel. Grigory speelde het spelletje mee, pakte de kelk aan en zette hem rustig op de tafel neer. De dolk nam hij daarna aan in zijn rechterhand. Met een langzame beweging bracht hij de dolk naar de binnekant van zijn onderarm toe, iets in het midden en haalde deze daar bliksemsnel langs. Ondertussen hield hij hem vlak boven de kelk en met een stalen gezicht keek hij naar Gharston, de enige die hij vertrouwde van het hele stel... Nee, dat was niet waar, dus om zijn moraal een beetje te herstellen keek hij vluchtig ook naar Vincent, met zijn mond stijf dicht, maar daarachter zijn tanden stevig op elkaar gedrukt. Even, in de doodse stilte, klonk er tandengeknars. Verschrikkelijk! Met een korte tik van zijn knie tegen de tafel maakte hij een eind aan het vreselijke gevoel, maar vermoede stiekem dat hij het alleen nog maar erger had gemaakt door zich op te winden. Hoe lang zou hij nog Tempelier blijven? Terwijl hij de vraag overdacht, stopte het vloeien van het Bloed geleidelijk. Hij bleef de steel vasthouden en ook de dolk en overhandigde de spullen aan Gharston...

door sareth
webslaaf, 3590 / 6375
gepost: 14-12-2003
om 0u30

Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Edward zat krap bij bloed. Eerst was er de Vuurdans geweest, dan de vreemde scene hier in de kamer met Vincent en nu moest hij van zijn laatste reserves nog een voldoend aandeel in de Vaulderie investeren. Hij was het niet gewoon Honger te lijden. Meestal had hij voldoende voorraad of voorzienigheid om zich nooit nog maar half zo leeg te voelen als hij nu was. Hij werd er zenuwachtig van. Op Gharston na hadden ze allemaal al hun Deel in de kelk vergoten. Die knecht moest nou maar eens voortmaken, zodat ze aan het Drinken zelf konden beginnen. Hij zou, als een van de oudsten van de ploeg voor zover hij kon schatten, vast bij de eersten aan de beurt komen en dus voldoende kunnen drinken. Drinken... Hij moest zweterige hap lucht doorslikken. Na de Vaulderie had Valez hen ook nog een ferme slok Camarilla bloed beloofd. Ook daar keek hij naar uit. Ook dat had hij nodig. Hij kneep zijn ogen wat samen en keek de kring rond alsof hij hen elk moment kon bespringen.

Heel filmisch, hoe ze daar pathetisch naar Gharston stonden te staren. Maar daar HAD hij niets aan. Edward werd ongeduldig. En je kon aan Vincent vragen hoe gezellig dat was. Edward was een man van daden. En als hij ongeduldig werd, waren die daden niet altijd even doordacht meer...

Even nog twijfelde hij. Hij kende Gharston niet persoonlijk en had er geen echt idee van hoe oud hij zou zijn. Hij had er evenmin een idee van hoe bestand hij zou zijn... Och kom, een aanmaning, meer niet. Een hint. Iets in zijn oor fluisteren zonder te fluisteren. Gewoon even de sc�ne een handje vooruit helpen. Er vaart in steken. Zodat iedereen snel nog wat te drinken kreeg en naar huis kon. Zodat...

Hij concentreerde zich. De vitae die nog in zijn lichaam zat, concentreerde mee haar aandacht op de Tempelier met het clich�-baardje. E�n woord moest genoeg zijn... "MAAK VOORT"

groetjes,
benjamin aka sareth

door malkav achterban(k), 2822 / 7020 gepost: 14-12-2003 om 13u33 gewijzigd door malkav 14-12-2003 om 16u35	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Gharston naam plaats aan de tafel en stroopte zijn mouwen op... Hij legde de dolk voor zich neer en schoof de kelk naar zich toe... "Maak Voort!!" Gharston keek even op welke onbeleefde bruut zijn ritueel verstoorde.. maar hij zou zich niet laten storen. Hij bekeek Evans en het geflikker in diens ogen...hoe zijn neusgaten op en neer gingen als een bruut dier... Het Beest kwam naarboven bij Evans. Genoeg reden om zich vooral niet te haasten... Gharston keek weer naar de dolk en pakte deze op. Hij legde het lemmet in zijn vrije hand en hij greep het lemmet terwijl hij met zijn andere hand de dolk door zijn vlees trok... Dik stroperig bloed droop uit zijn gebalde vuist de kelk in. Evans ogen waren niet van de kelk af te slaan... Iemand die goed de kelk inkeek zou vele gezichten zien,..naakte lichamen die over elkaar heen kropen, bijtend en klauwend....."Evansssss...." fluisterde de stemmen... Bij Valez verscheen er een glimlach op haar gelaat terwijl haar blik van de kelk naar Evans ging en vervolgens naar Gharston.. Ze knikte vluchtig 'nee' naar Gharston en de bewegende massa in de kelk verdween.... Het viel uiteen alsof het nooit geweest was. Valez stond op en liep naar de kelk,..zij pakte deze op en liep vervolgens door naar Evans.. Nu wij allen ons trouw gezworen hebben aan het zwaard van Kain is het ook tijd dat wij direct deel uit maken van het zwaard,..drink mijn kinderen opdat wij dichter bij elkaar mogen komen en overwinning voor de eeuwige Sabbat mogen halen...drink! Zij zette de kelk voor Evans neer en pakte zijn hand vast,...ze liet hem opstaan en zij gebaarde de rest ook om op te staan.. Ze zou wachten tot Evans gedronken had...dan zou zij de volgende persoon aandoen die zich zou binden aan de Pack.

door sareth
webslaaf, 3591 / 6375
gepost: 14-12-2003
om 16u01

Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Bloednerveus, dat was het woord. Tergend langzaam voltrok Gharston zijn ritueel. Edwards ogen flitsten heen en weer van de kelk naar de Tempelier en terug. Die overmaatse buitenwipper luisterde helemaal niet. Hij treuzelde. Hij wilde Edward toch niet uithongeren zeker? Waar haalde hij dat nu vandaan... Hij wilde... Hij ..

De kelk. De kelk smeekte om gedronken te worden. De bovennatuurlijke aantrekkingskracht van het Bloed erin was sterker dan ooit tevoren. Het stond Edwards benevelde geest voor dat er lichamen in bewogen. Naakt. Uiteraard. Vaag wat gelijkend aan de finale van Devil's Advocate, een recentere blockbuster die hem wel had kunnen bekoren, te meer omdat geen sterveling wist hoeveel waarheid in dat scenario zat. Het leek er zelfs verdacht veel op. Zoveel dat hij het zich niet kon inbeelden dat hij het zich inbeeldde. Dit was Gharston...

Dat zwijn was duidelijk een van die bedrieglijke zwervers. Zelfs geen respect voor een Man met Honger. Degoutant zwijn. Edward sloot zijn ogen en probeerde de Honger van zich af te zetten.

Toen hij een zachte hand in de zijne voelde, deed hij zijn ogen open. De oogverblindende Valez stond naast hem, met de kelk in haar hand. Ze nodigde hem uit om recht te staan. Haar prachtige slanke nek was op zich al een uitnodiging. Haar fijne, blanke oren, met onopvallende sieraden aangekleed, nodigde zijn onderbewustzijn aandringend uit om recht te staan. Zonder nadenken veerde hij recht. Het ongeduld brandde in zijn keel. Ze stond naast hem. Onwaarschijnlijk dicht bij. Dicht bij hem. En de kelk. Ze gaf hem de Kelk. De Kelk was van hem !

Al bij de eerste slok vlamde de extase door zijn lichaam. De verlossende schok die de Honger in een wilde orgastische golf uit zijn lichaam dreef, bracht hem weer bij zijn oude bewustzijn. Het was duidelijk dat zijn zuinigheid op het drinken van vitae hem extra deed genieten. Met een machtige slok slikte hij nog de rest van zijn Deel door. Even twijfelde hij aan wie hij de Kelk zou doorgeven. Normaalgezien gaf hij zijn Kind altijd de volgende slok, maar met Valez naast hem was dat misschien neit het eerbiedigste idee. Hij snoof nog even indringend aan de kelk en gaf hem met gesloten ogen aan Valez.

groetjes,
benjamin aka sareth

door malkav achterban(k), 2825 / 7020 gepost: 14-12-2003 om 20u24 gewijzigd door malkav 14-12-2003 om 20u40	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Valez nam de kelk over van Evans en liep sierlijk om de tafel totdat zij weer bij het hoofd stond. Moge het duidelijk zijn dat ik Edward voor zijn beurt heb laten gaan,...niet alle vierders van Litha komen immers goed genoeg voorbereid naar ons jaarlijke feest... Meestal ben ik dan ook de eerste die drinkt van onze eenheid,..opdat ik weet waar ik aan toe ben... Valez bracht de schaal naar haar lippen en dronk ervan... Haar 'meisjes-achtige' slokken klonken door de ruimte,.. afgesloten met een kleine zucht waarop ze haar mond afveegde aan de zakdoek die ze vanuit haar strakke lederen broek tevoorschijn haalde.. Een enkele druppel viel langs haar kin op het afgeknipte t-shirt en maakte een diep rode vlek.. Haar ogen gleden even af naar de vlek die zojuist net boven haar naakte 'gepiercede' navel verscheen, en ze haalde in kinderlijke onschuld haar schouders op. Haar mond bleef half open staan en haar tanden hadden nog steeds die rode gloed,... zii sloot haar ogen en haalde haar tong over haar tanden om de bloedresten te verwijderen... Ik zal de kelk doorgeven totdat wij zijn aangekomen bij diegene die de Pack zal leiden,...en deze zal onze Priester aanwijzen.. Valez liep langs Evans en Grigory naar Monroe...en overhandigde hem de kelk..

door Laszlo mandraak, 216 / 296 gepost: 15-12-2003 om 17u55	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	De brutale hond! Waarom had Grigory zich zo vergist in Evans? En waarom was het Kind zo voorbeeldig als de Sire zo schaamteloos bleek te zijn? Meestal moest een Kind leren van zijn Sire, maar hier was het andersom, duidelijk... Ha! Gharston liet hem wel eens even zien hoe hij zich moest gedragen! He!? Valez... Waarom liet ze hem zijn gang niet gaan? Wat had ze voor plan, waarom werd ze niet kwaad op hem, waarom verloste ze hen niet meteen van dit 'beest'? Had hij dan ook nut? Hij ging immers ee op de missie, en hij zat bij de Pack. Zwijgend keek Grigory toe hoe Valez de kelk tot zich nam en dronk. Toen ze met haar tong langs haar tanden ging, deed dat hem denken aan zijn stervelijke leven: het jagen in het bos, de meisjes die hij 's avonds in zijn kamer ontving, de pleziertjes in het leven... Na een flits was alles verdwenen. Nu luisterde hij naar Valez en hoorde, tot zijn grote opluchting, dat Evans in ieder geval geen Pack Leider zou worden... Degenen die over waren waren Monroe, Rafter en hijzelf. Hij was al bezig met zijn kansberekeningen... Monroe zou het niet worden, dat was zeker. En maar goed ook. Behalve als Valez en Gharston, of misschien wel Polonia (), iets in hun hoofd hadden gehaald en, op de verkeerde manier, wilden gaan vernieuwen en experimenteren. Maar in principe zaten ze aan Grigory vast, immers Rafter was te jong, niet? Hij had het niet erg gevonden, maar waarom een Neonate sturen als je er een ervaren iemand opaf kon sturen? Het stond vast: Grigory werd Pack Leider en rafter zijn Priester... Maar stel dat ze Rafter als Leider aanwees? Misschien zou hij dan de beste keuze als Priester, Grigory, over het hoofd zien en een van de andere twee uitkiezen... want hij was de Blood Band tussen Sire en Kind niet vergeten. Maar wat als Valez, Gharston of een andere hooggeplaatste plannen hadden gemaakt die nog revolutionairder waren? Misschien kozen ze wel iemand die niet tot hun vieren behoorde. Grigory hoopte het beste...

door Zorbalt Moorderator, 1871 / 5435 gepost: 15-12-2003 om 20u18 gewijzigd door Zorbalt 15-12-2003 om 21u16	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Monroe pakte de bokaal met beide handen beet en keek over de rand. Het voelde zwaar aan en er klotste bijna kostbaar bloed uit toen Valez hem over gaf. De pander was gaan staan en keek naar de anderen. Hij zag bij enkelen de tintelingen van machtswellust in de ogen. In eerste instantie had hij gedacht dat Edward Evans door Valez zou worden aangewezen als Ductus, maar tot zijn grote verbazing (en teleurstelling van de Lasombra) ging deze functie aan zijn neus voorbij. Even was hij bang dat de aartsbisschop hem tot deze taak zou veroordelen, iets waar hij niets voor voelde, maar uit haar zoete woorden had hij op kunnen maken dat de laatste druppels gedronken zouden worden door de aankomend leider. Dit had hem min of meer gerust gesteld. Toen hij nog deel uit maakte van de Spider Crew had hij voor een korte periode de taak van Pack Priest op zich genomen en dat was hem goed bevallen. Hij was bekend met de belangrijkste sabbat rituelen en hoopte dan ook dat de aankomend leider hem voor deze functie zou kiezen. Er gingen veel verhalen en legenden de ronde over de Vaulderie, maar Marcus Monroe stond met beide benen op de grond. Dit soort rituelen hadden geen enkele magische eigenschappen, maar waren belangrijk voor het cre�ren van eenheid binnen de sekte. Het idee dat je gedragingen en gedachten zouden kunnen veranderen door het drinken van een mengsel Cainite bloed vond hij bespottelijk, maar dit liet hij op een moment als dit uiteraard niet merken.. De pander snoof de zoete lucht op en voelde hoe zijn hoektanden automatisch langer werden. Nu pas merkte hij hoe sterk het beest vanavond was. Hij sloot zijn ogen en dronk twee korte slokken vitae. In eerste instantie voelde hij een brandende sensatie in zijn keel, alsof hij pure alcohol naar binnen had gewerkt. Vrijwel daarna kwam de heerlijke extase�sterker en lekkerder dan welke drug ook. Ietwat duizelig opende hij zijn ogen. Hij zag hoe Valez hem emotieloos aanstaarde en gaf de aardsbisschop met enige aarzeling de kelk terug. Even keek hij om zich heen. Terwijl Valez de kelkrichting Gharston bracht stapte Monroe enkele passen naar links, zodat hij vlak naast de Poolse Paladijn kwam te staan. Hij wilde de plechtige stilte niet verbreken en boog naar voren zodat hij enkel maar hoefde te fluisteren. Grigory, laten we ophouden met die kinderachtige toespelingen en vergeten wat er vanavond allemaal tussen ons is gezegd. We zullen elkaar waarschijnlijk hard nodig hebben en ik moet weten dat we er voor elkander zijn als we straks in de shit zitten. _________________________________________ "Your imagination is as real as your fist. This is magic. With it you will remake the world." Mage: The Awakening

door Assunkill Wandraak, 2323 / 5128 gepost: 16-12-2003 om 2u20	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Doodstil stond Vincent. Hij keek nauwkeurig hoe de kelk rondging... Valez' woorden echo'den in zijn hoofd. Leider van het pack. Monroe dronk. Logisch, Valez had hem duidelijk nodig maar ze waren even duidelijk niet de beste vriendjes. Monroe dus geen leider. Op naar de volgende... Hij hoopte dat het Grigory werd. Die had ervaring en wist hoe zo'n operatie aan te pakken. Bovendien haalde het hem uit de moeilijke situatie met Edward weg. Child leider van Sire... dat zou wel eens heel stroef kunnen worden. En dan had hij nog een priest te kiezen ook - nog meer problemen. Toegeven, het was zijn verantwoordelijkheid ontvluchten. Grigory had geen al te beste indruk gemaakt dacht hij. Dat kon Valez waarschijnlijk niet schelen, want die kende zijn capciteiten, maar binnen het pack zou hij niet zomaar aanvaard worden als leider, dacht Vincent. Hij wist niet of hij voldoende maturiteit bezat om dit pack van ego's te leiden. Misschien was hijzelf de minst comprimeterende figuur... maar hij wist niet of hij de verantwoordelijkheid wel wou of kon dragen. We houden je in de gaten in de positieve zin van het woord. Dat had Evelyn gezegd. In naam van Valez. En dat ze plannen met hem hadden - grootse plannen. Damn... Hij hoopte dat het Grigory werd. Walk The Night Alone

door Laszlo mandraak, 217 / 296 gepost: 16-12-2003 om 8u24	Re: Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...
	Ha! Geweldig die Vaulderie... als het serpenten als Monroe deed kruipen! Maar daarbij: Monroe deed zich voor de eerste keer voor als een niet-opstandig lid van de Sabbat. Grigory wist natuurlijk dat dit kwam omdat Monroe zijn Bloed tot zich had genomen, maar ondanks dat hij verheugd was over het meewerken van Monroe bleef hij het idee van hem als Camarilla-spion in zijn achterhoofd hebben... Opeens werd zijn woede jegens Monroe afgestompt, afgestompt vanwege het Hogere Doel. Waar streed Grigory immers voor? Voor een hernieuwde Sabbat... Wat zou er van die visie terecht komen als hij ten gronde viel aan dezelfde fouten die de oprichters hadden gemaakt? Het kwam niet door Monroe's Vitae, want dat zou nog komen, maar toch boog Grigory zich kameraadschappelijk naar Monroe toe en fluisterde, zo hard dat slechts Monroe het kon horen: "Al goed Monroe, al goed... Voor het Zwaard..." Grigory trok een beetje langzaam zijn hoofd weg, maar bleef naast Monroe staan... alsof alles vergeven en vergeten was in die paar momenten. Zijn ietwat melancholieke gezichtsuitdrukking veranderde in een oppervlakkig blije. Hij trok zijn rechtermondhoek lichtelijk omhoog, zodat zijn hoektand zichtbaar werd: laat die Vitae maar komen, let's get this over with, dan merkte hij er niets van...

pagina's: 1, laatste

Dit item bevindt zich in:

Online RPGs > Afgelopen online RPGs > Sabbat online RPG > Le Navire des �mes Perdues

naar boven

Sc�ne 2: De roedel komt bijeen...

Een intern bericht sturen

Reageren op dit item

Reacties