Prelude van Edward Evans

Edward deed niet te veel moeite om zijn bovennatuurlijke aard te verbergen. Het hele bekakte wereldje dat daar bij Julien samentroepte was zo ongelofelijk bedacht op uiterlijk dat zijn lijkbleke gelaat en het vreemde schaduwenspel op zijn gezicht weinig aandacht trok. Veel mannen in wansmakelijk hippe tenue keken zelfs wat jaloers naar de gereserveerde filmrecensent. Hij kende zowat iedereen die er was, maar bijna niemand kende hem. Dat was de tol van zijn overlijden geweest. Dat hij maar heel moeilijk contacten met gewone sterfelijken kon onderhouden. Naast zijn stiekeme ghoul Jack, die zijn publicaties verzorgde, waren er maar weinigen die hem persoonlijk kenden. Dachten te kennen.

Julien kende hem persoonlijk. En dat was de moeite. Julien had geld. Bakken geld. En bovendien had Julien ook nog smaak. Edwards smaak.


Ze zagen elkaar dan ook vrij regelmatig op release parties van films uit hun favoriete underground-genre. Decadente feestjes die eerder een voortzetting van de film zelf waren, met een select en vooral bekakt publiek. Eigenlijk haatte Edward de meeste van de aanwezige aanstellers. De meesten deden mee met de scheve activiteiten omdat het cool stond, om hip en in te zijn. Edward niet, Edward wàs gewoon zo. Julien ook. Dat schepte een band.

Het leuke aan de vitae in zijn aderen, waren de spelletjes die hij zo kon spelen. Obers met een paar simpele truukjes vijftien keer opnieuw om verse champagne sturen. Extroverte 'artiesten' hun glas laten omkieperen in de decolleté van een van de weinige vrouwen. Mannen in maatpak denkbeeldige vlekken op de vloer doen vegen. Je kon het zo ridicuul niet bedenken of Edward liet het die schapen wel doen. Hij haatte ze. De aanstellers, de fakers, de opportunisten die voor geen meter doorhadden waarin de perfectie van goeie films schuilden. De meeste van de films waarin de aanwezigen hadden meegespeeld waren dan ook niet om aan te zien. Enkel leuk om de media wat over te doen struikelen en zelf nog een lekkere recensie over te verzinnen.

Af en toe stelde hij zich voor aan een of andere opdringerige acteur die hem vroeg wie hij was om hautain te kunnen meedelen dat hij dan in veel spectaculairdere cultfilms had meegespeeld. Dit was het soort eikels die hij het meeste haatte. Elke keer opnieuw scheepte hij ze af met een andere, verzonnen identiteit. Met veel referenties en pittige details uit het filmwereldje toonde hij dan zijn superioriteit aan, een verbouwereerde en onbegrijpende pummel achterlatend. Vaak stond de ene nog mee te luisteren terwijl hij alweer een totaal ander verhaal opdiste voor diens (homo?)vriend. Geen commentaar..

Hij zocht Julien. Met Julien viel te praten, want ook hij haatte alle nep-perverten in de zaal. Daarenboven had hij met Juliens geld al een aantal leuke projectjes kunnen doen. Julien, die onder de indruk was van Edwards kennis van films, had hem eens gevraagd waarom hij met al zijn wijsheid niet zelf was beginnen draaien. Het excuus van dat zijn eerste script niet aanvaard werd door het publiek, vond Julien wat gedateerd. Hij moest eens weten.


In ieder geval, van het een was het ander gekomen, en op de DVD die vanavond voorgesteld zou worden, stond Edwards laatste werkje. Het derde en beste, naar zijn eigen verwerpelijke maar professionele mening. Julien had eerst zelfs getwijfeld of dat scenario haalbaar was, maar het succes in de bladen van de vorige twee (*kuch* raad eens hoe dat komt) had hem over de streep getrokken. De prent ging over een fictieve vrouwen-boks-competitie waarin de afpersing en uitbuiting van de boksters meestal pijnlijker was dan wat er tijdens een gemiddelde match werd afgemept. In ieder geval, de duistere ondertoon was dat er in sport nooit winnaars zaten. Een bekend thema ?

Ah, daar was Julien. Hij had blijkbaar weer een vrouw weten te strikken, want er stond een of andere latino vamp naast hem. Belachelijk, maar misschien kon ze nog verrassend uit de hoek komen. Eindelijk iemand om tegen te praten. Nu ja, praten met zo'n blaaskaak als Julien was meestal een passief observatiespel. Maar daarom niet minder leuk


groetjes,
benjamin aka sareth

Edward glimlachte geheimzinnig. "Je vergeet, cher ami, dat ik hier eerst was.


Maar je vraagt of ik zenuwachtig ben. Je weet al langer dan vandaag dat artiesten als ik niet zenuwachtig _hoeven_ zijn [vette knipoog naar de zwetende Julien]. 95% van de arty-farty jetset die je hier weer lekker bij elkaar gepakt hebt, zal nooit in films van dat niveau spelen en daar hoef ik dan ook maar amper rekening mee te houden. In ieder geval, ik kom voor het feestje, de filmpjes zag ik al."

De bloedzuiger keek nog eens de zaal rond. Crystal was al haar volgende lijntje aan het snuiven. Marginaal. "Zeg die Crystal, waar heb je die weer vandaan gehaald? Ze ziet er niet bepaald overdreven duur uit. Net als de champagne overigens."


Dat laatste was gelogen. Edward dronk zo goed als nooit wat onder mensen en de flessen die hij had gezien hadden klinkende etiketten. Maar het was in ieder geval wel leuk om Julien wat op de zenuwen te werken. De papzak barstte zelf al van de zenuwen en hij was extreem gevoelig aan uiterlijkheden die laten zien hoe vadsig rijk hij wel niet was.


groetjes,
benjamin aka sareth

"Op een filmset ? Laat me niet lachen Julien, ze is gewoon een hoer die je gebeld hebt. Ik schat dat je er de waarde van drie flesjes prik voor moest neertellen. Mij niet gelaten, ze ziet er .. consumeerbaar uit.". Zei hij met een gemene grijns om zijn mond. Geen mens die door had wat hij juist bedoelde.


"Maar kom, laten we het vitten voor na de film houden. Trouwens opvallend dat je al zoveel coke serveert VOOR de films, wil je dat ze ons prachtbandje maar voor een minuut of drie kunnen volgen of dat ze gewoon allemaal laaiend enthousiast zijn over elke shot ?". Het klonk ergens als een compliment, en beide mannen toverden dan ook een brede glimlach op hun gezicht. Dat stelde Julien wat op zijn gemak. De snedige commentaren van Edward waren niet goed voor zijn zenuwen. Een lijntje extra hielp hem er wel bovenop.

"Zullen we maar met de vertoning beginnen ? Dan heeft het verzamelde crap hier iets fatsoenlijks om over te spreken, want nu lopen ze blijkbaar allemaal nog zo hoog op met dat vorige ding dat je geproduced hebt. Leuke soundtrack, maar de rest was afval. Het basisidee in het slappe scenario was trouwens gepikt van een italiaanse prent uit 1953 van Giuseppe Bennati, voor het geval je dat niet wist. Geen probleem hoor, want het verkocht goed, ook de recensies.."

"Daar loopt trouwens de hoofdrolspeler van die B-film. Man man, zie hem eens pochen tegen de rest. En al die andere kwallen vinden hem natuurlijk het einde, of ze doen toch goed alsof. Tijd voor een bovennatuurlijke interventie". Julien lachte. Wat kon hem het schelen als Edward wat van zijn 'acteurs' op hun nummer zette. Meestal was het nog lachen geblazen ook. Hij hield wel van de humor van Edward. Altijd zo lekker hautain en 'bovennatuurlijk' zoals hij zichzelf noemde. Lollig. Edward was iemand waar je maar beter geen ruzie mee had, want hij was altijd vindingrijker en beter gedocumenteerd dan jij. Maar ja.

"Hallo daar, Kevin Stamp, was het zeker?" vroeg Edward wat afstandelijk.


"Niets van opa, Pete Fendrick, je weet wel, van 'No hunt without a prey'"


"Fendrick ? Zegt me niets. En een man met JOUW postuur heeft meegewerkt aan 'No hunt without a prey' ? Zo'n smakeloze 'romantische' scene's kan mijn grootmoeder niet eens bedenken. En wil je eens wat weten ? Ik ken een film uit 1953, eentje die heel toevallig heel sterk lijkt op dat met die prooi en die jacht. Toevalligerwijs heet ie 'Amore selvaggio' en heeft zelfs het duffe hoofdpersonage dezelfde naam als in 'no hunt', Rospo heette ie geloof ik. Nu ga je me toch niet vertellen dat je aan dàt soort laag-bij-de-grondse script-piraterij hebt meegewerkt. Met jouw uiterlijk kun je vast veel gewaardeerder dingen doen. De McDo om de hoek zoekt nog iemand geloof ik"


"Hey knakker, ik WAS Rospo en weet je wat ik denk over van die arrogante nitwits die toevallig eens mijn films bekeken hebben ? .." Hij aarzelde even. Edward keek opvallend geconcentreerd..


"Nee, dat weet ik niet" siste hij.


"Wel... Die.. Die hebben gelijk, want die publiceren vast al een eeuwigheid in de topbladen van de streek. Ik... Ik had u niet herkend geloof ik. Ik .. Ik zal .. Ik zal uw schoenen poetsen.."


Tot verbijstering van de omstaanders ging Pete op zijn knieën zitten en begon ijverig met zijn zakdoek en een glas champagne Edwards schoenen te poetsen.


"Tssss, die coke toch", glimlachte Edward. Wat was het soms fijn om Kind van Kain te zijn...


groetjes,
benjamin aka sareth

Edward moest inwendig lachen. Die goeie ouwe Julien had het weer niet mee vandaag. Zijn courtisane van de avond had het na amper een uurtje al laten afweten. Blijkbaar was ze toch geen heroïnehoer, anders had ze het wel langer uitgehouden dan drie lijntjes .


Toen ze bijna op het terras waren, bedacht Edward zich ineens dat iedereen hier al waanzinnig bezopen en stoned was, en hij nog maar amper wat gedronken had deze nacht. Hij mompelde "Momentje Julien, nature calls" en gebaarde richting WC.

Terwijl de dikke producer het terras opwandelde, frutselde Edward de deur naar de badkamer open. Een WC was niet direct waar zijn natuur om vroeg, tenzij er een gewillig lichaam vol bloed op zat. En Chrystal wàs een gewillig lichaam.


Eigenlijk zag ze er prachtig uit, voor iemand met haar huidskleur. De diepe uitsnijding van haar jurk was bepaald uitzichtschenkend door de manier waarop ze zo weerloos ineengezakt op de WC zat. Het had iets van een melodramatisch schilderij, zo zielig, zo stoned, zo pissend dat ze op die plee hing. Jammer dat hij zijn fototoestel niet bijhad. Misschien kon Lombock even wat plaatjes komen trekken. Lanzaam liet hij zijn koude lippen over haar gave huid glijden, van haar blote buik, tussen haar opstaande borstjes door, naar haar keel. Hij beet door. Ze was toch al dood en Julien zou straks toch zo stoned zijn dat hij niet meer wist waaraan ze precies overleden was. Met veel smaak slobberde hij het gutsende bloed op. Lekker, voor een latino. Het was al een beetje koud. Het deed hem denken aan gazpacho, ook lekker fris en zuiders.

Hij zoog haar niet helemaal leeg. Ze was immers aan een vette overdosis gestorven en Edward haatte het om zelf ook onder invloed te raken. Een beetje peppers en hallucinogenen in het bloed was leuk, maar teveel was maar niets. Hij keek wat uit dat zijn propere vest niet volgespetterd werd. De rest van haar dode bloed liet hij maar lopen. Het verkleurde haar dure jurk en drupte in de WCpot. Net een agressief staaltje maandstonden. Er was flink wat toiletpapier nodig om dit nog te fatsoeneren. Zijn zorg niet.

Toen hij min of meer voldaan was, keek hij nog even naar het kunstige tafereeltje, knipte het licht uit en opende de deur. Het licht van de hal wierp een akelige schijn in de badkamer. Gezellig. Hij wilde net de deur achter zich dichtdoen, toen Fendricks vriend tegen hem opliep. Hij was straalbezopen. En stoned.

"Hey opa, ga eens weg man, Steve moet pissen"


Edward kreeg ineens een inval. Het was een klassiek grapje in goedkope horrorfilms, maar hij zou er wat extra's bijdoen.


"Hey bimbo, dit zijn eigenlijk de WC's helemaal niet", fluisterde hij poeslief in het oor van Steve. Die keek wat troebel en vragend naar Edward.


"Weet je wat dit wel is Steve ? Dit is een badkamer. En weet je wat er zo leuk is aan een badkamer ? Het is er heerlijk donker. En je kan hem op slot doen. En dan kan je er alleen in. Of met twee"


Er flikkerde wat in Steves ogen. Die acteurs waren allemaal hetzelfde. Decadent. Edward walgde er wat van.


"Hehe, opa, wat zeg je me nu", grinnikte hij schaapachtig.


"Ik zeg je dat opa's best nog wel bijdehand zijn" Om Steve helemaal gek te maken, likte hij met zijn koude tong langs diens oor. Degoutant, maar innerlijk genoot hij al van wat hij zodadelijk zou doen. Dit minder smakelijke moment had hij er wel voor over.

Steve ging helemaal door het lint. Alle alle roddels over potentie en alcohol aan zijn laars lappend, tuimelde hij de badkamer binnen, met zijn armen om Edward heen. Die kon maar net op tijd het licht helemaal uitdoen. Het was fijn om Lasombra te zijn.


In het stikdonker hoorde hij hoe Steve zijn kleren uitdeed. Uittrok was gepaster. In de duisternis die hijzelf zo meesterlijk geschapen had, schoof hij naar Chrystal en scheurde haar jurk open. Steve hoorde de scheurende stof en riep hitsig "How opa, zie dat je straks niet in badjas onder de mensen moet komen he !".


Dat zou Edward zeker niet moeten. Steve wel. Voorzichtig schoof hij in de geïmproviseerde dark room langs de flutacteur en raapte diens kleren bijeen. Steve zelf liep als een hete wildpoeper in het rond, op zoek naar Edward. Gevloek. Hij was tegen de rand van het bad geknald. Met een paar snelle manoeuvres was Edward weer bij de deur. Hij glipte erdoor en sloot de deur achter zich. Steves kleren dropte hij achter de eerste de beste plantenbak die hij tegenkwam.

Edward was nog net op tijd op zijn zitje in de openluchtfilmzaal. Met een knikje naar Julien ging hij zitten. De eerste film begon met een levensecht gegil dat zeker een halve minuut duurde. Edward had het licht in de badkamer weer aangedaan.


groetjes,
benjamin aka sareth

Edward zuchtte. Hij haatte het om dingen te moeten uitleggen waar hij al veel tijd in had gestoken. Zeker als hij dan nog eens de mensen aan wie alles uitgelegd moest krijgen bijna even diep haatte. Het was eigenlijk een vicieuze cirkel van zichzelf versterkende haat. Daar had Edward al eens op doorgeboomd en het resultaat in een vrolijk cursiefje gestoken. Het is zelfs gepubliceerd geweest. Maar daar had hij nu niets aan. Even had hij zin om het gewoon recht in hun gezicht te spugen. "Jullie arty-farty motherfuckers zijn nog geen centimeter tape waard, laat staan dat ik je de Boodschap van deze prent uit de doeken doe".

Toch maar niet. Hij had in '84 eens zo'n gewaagde uitspraak gedaan waar een belangrijke uitgever bij was. Die fascist voelde zich nogal aangesproken en wilde niets meer van mij publiceren, de eikel. Het zou hem beter uitkomen om ze nu nog wat te bespelen, ze nog eens goed in te prenten dat ze moesten opkijken naar Edward Evans. Eigenlijk was het wel verwarrend dat hij zijn regie-activiteiten onder zijn eigen naam deed en alle recensies onder pseudoniemen. Tja, hij was waarschijnlijk ook een van de weinigen die zijn eigen films afbrak in recensies. Afbreken, op een manier die de lezer zo goed als verplicht om de film zelf ook te zien, om toch maar te zien waar de suggestieve commentaar op sloeg.

Bon, tijd voor een speechje. OK, toegegeven, hij had al wat voorbereid. Het sprak vanzelf dat zijn film goed onthaald zou worden, dus kon je maar beter het zekere voor het onzekere nemen. Stél dat hij zenuwachtig zou worden...


"Vrienden, kameraden, poepmakkers..." Het was altijd waanzinnig populair om zo vulgair en idioot te openen. Stom publiek.


"U zit hier in rijen. U zit hier in netjes gesorteerde rijen. U zit in een vast rooster van stoelen. U vormt een patroon..." Edward was dol op Peter Handke en zijn Publikumsbeschimpfung. Hooggeëerd publiek.


"U vormt een patroon en u luistert. U neemt waar. U hebt waargenomen." Zijn welluidende stem galmde over de samengepakte schapen.


"Sommigen onder u hebben meer waargenomen dan anderen, maar het hele patroon dat u vormt heeft waargenomen. U hebt samen waargenomen. U vormt een geheel. Een geheel dat waarneemt. Een geheel dat ervaart !" Het sloeg bijna nergens op, maar door zijn charismatische verschijning hing zowat iedereen aan zijn lippen. De drugs, sex en rock 'n roll waar de meesten voor kwamen was even niet belangrijk. Edward sprak.


"U hebt zonet iets ervaren. Sommigen hebben aangename dingen ervaren. Sommigen hebben extase ervaren. De extase van een knallend orgasme. De extase van een moordenaar die de nek van zijn slachtoffer voelt kraken. De extase van een moeder die een kind uitperst. U hebt ervaren!" Het was muisstil. De door drank en drugs vertroebelde hersenen van de aanwezigen werkten aan hoogspanning. Ze probeerden te bedenken wat Edward bedoelde.


"Samen hebt u allerlei gevoelens ervaren. Gevoelens die van het witte doek voor u oversloegen op het saaie patroon dat u met uw stoelen hier vormt. Gevoelens die uit het niets kwamen, van een wit doek. U hebt net als groep, iets magisch meegemaakt. De magie van het witte doek." Dit was zo cliché als het maar kon zijn. Edward dacht even dat hij dit ooit nog op school geleerd had. Làng geleden.


"Wel. Vandaag was het Zwarte Magie! De films die net aan het patroon vertoond werden, hebben het witte doek uitgesproken zwart gekleurd. Ik, Gustav, Henry en Julien hebben een verwerpelijke zwarte pot verf over het scherm gegoten. En u hebt ervan genoten. U hebt genoten van zwartgallige humor. Proficiat. U hebt genoten van een duister plot. Proficiat. U hebt genoten van met zwart leer ingepakte sex. Proficiat. U hebt genoten van symbolische, zwartgeblakerde zwaarden die donker bloed deden vloeien. Proficiat." Nu leek het werkelijk een of andere sekte die toegesproken werd. Schaapachtig lieten ze de vergezochte lulkoek over zich heen gaan. Af en toe knikte een of andere overtuigend en stoned tegelijk. Het deed een beetje denken aan wat zijn broer als Imperial Grand Wizard bij de KKK had gedaan...


"Ik zeg u proficiat, want u hebt drie prenten ervaren. Drie duistere films hebben u in duisternis gehuld. Het was een zwijgend zwart patroon. Maar nu is het licht weer aan. Er is verlichting, Aufklärung. Dat is beeldspraak. U hebt de films begrepen." Hij zweeg even. Ongelofelijk. De seniele meute aan zijn voeten geloofde de bagger die hij verkondigde op de letter. Als bij toverslag waren ze ervan overtuigd dat ze de films begrepen hadden, door heel de slijmerij te ondergaan. Door ze zo expliciet met een communaal gevoel op te zadelen, werkte de nep-verlichting die hij aanduidde als een kettingreactie. Enkelen, vooral die met het meeste coke in hun neus, begonnen overtuigd te knikken. Anderen vonden dat een extra argument en uiteindelijk wilden ook de laatste twijfelaars niet achterblijven. Het hele patroon van makke schapen zat als één man te knikken. Ridicuul. Edward lachte hen uit. Edward genoot.

"Vrienden, kameraden, poepmakkers. De films waren prachtig. Bedankt !" En dan tegen Julien: "Jouw beurt knakker". Mensen waren verwerpelijk stom. En dit waren duidelijk mensen.


groetjes,
benjamin aka sareth

Edward fleurde wat op. Telkens als hij Tobias zag, wilde dat zeggen dat Valez hem nodig had. Dat wilde zeggen dat hij wat voor haar betekende, een gereputeerde vampier was. Dat was een teken van zwakte voor Carolina. Dacht hij

"Kijk eens aan, een ambtenaar in functie, op een feestje..." Edward hield ervan zich wat hautain uit te drukken tegenover Tobias. Tobias was immers zélf niet de machtigste vampier van Montreal, dat was Valez. En tobias was daar een slaafje van. Bovendien zag hij eruit als een lastige opa die klaagt dat je radio te hard staat en hij zich niet kan concentreren op zijn partijtje patience. Dacht hij


"Je komt me toch niet wegbiepen van de screening van mijn eigen meesterwerk ? Dan heeft een mens al eens bewust GEEN GSM en dan komen ze je nog overal zoeken..."

Tobias blies een grote pluim rook richting Edward en stond op.. "Een feestje?...Als dit een feest is dan is ontwaken uit een Torpor in een olievat tot de nok toe gevuld met beton zeker een knalfuif? Valez vroeg zich af hoe het zit met jouw Pack.. We zien jullie maar zelden samen, iets wat Valez dermate stoort."


"Ik heb geen pack"


"Die Vincent dwaald over straat, en vanavond is hij gespot in The Hearth door Sister Evelyn...weet je dat hij daar rond hangt?... En waar die andere joker van je is vraagt iedereen zich af."


"WAAAAT ??? Vincent in the hearth ???"


"Praat ik Chinees?.. Je hebt me wel verstaan."


Edward wist niet waar hij het had. Hij had Vincent geprobeerd 'op te voeden', maar dit was werkelijk beneden alle peil. Alle moeite ten spijt was die naar die marginale keet van verderf gegaan. Toegegeven, de feestjes waar hij naartoe ging (en nu bvb was) waren ook niet veel fraais, maar in the Hearth liep het gewoon vol met mensen van ALLE slag, en dat was nog een heel eind marginaler en vulgairder dan waar Edward zich mee bezig hield.


Vincent was niet goed bezig, en hij zou het te horen krijgen...


"Bah, greg ligt meestal te crashen in zijn marginale kelder. Je weet hoe ik denk over mijn 'pack'" Edward beheerste zich. "Het kan me geen moer schelen wat Greg doet. Jullie willen dat we ons goed organiseren, wel ik ben in mijn eentje goed genoeg georganiseerd om als pack te fungeren. Zeker met Vincent erbij, die is .. praktisch."

Edward was geïrriteerd. Als ze hem enkel maar op zijn feestje kwamen storen om hem nog eens in te wrijven wat een loser die Greg was, dan hadden ze evengoed niet kunnen komen. Greg was erbij omdat er _iemand_ bij moest. Niemand wilde Greg. En greg wilde ook niemand. Dus dat kwam ellemaal lekker uit. Een duffe pander die amper van zich liet horen. Doet niets en dus ook niets verkeerd. Schone schijn.


Op dat moment kwam Julièn vrolijk lachend aangelopen vanaf het ruime balkon, even polshoogte nemen,.. toen hij de schuifdeuren opende keek Tobias hem doordringend aan.. "Ga naar je hoeren en bedriegers, en laat ons met rust...sodemieter op, schaap!"


Julièn keek even verdwaasd en mompelde een zacht.. Hij draaide zich om en liep weer terug.. Hij keek nog enkele malen om maar durfde het niet meer aan om om te keren. Het kon Edward geen moer schelen dat hij Julien uitschold, dat deed hij zelf ook wel eens, maar dan subtieler. Hij was waarschijnlijk toch al meer dan stoned.

"Luister Edward.. Ik ben hier om je te vragen om deze aankomende week zeker twee keer de Vaulderie te delen met Rafter en die wannabe Nossie.. Aankomende zaterdag is het 21 Juni,..het zomerfestival. Het festival van Litha."


"Weet ik. Slappe hap."


"Valez wil dat iedere Pack aanwezig zal zijn voor dit jaarlijkse feest.."


"Zeg, dat festival, moet je ons daar nu echt persoonlijk voor komen uitnodigen ? Een berichtje op mijn antwoordapparaat had ook geholpen hoor."

Edward vond Vaulderie wel leuk, omdat het meestal toch enkel met Vincent was. Hij vreesde wel dat hij zo wat van zijn superieure bloed kwijtspeelde en Vincent er lekker op vooruitging, maar het ritueel was wel cool. Daar had hij ook nog wat aan gesleuteld zodat het 'extra leuk' was . Maar hij rilde al bij de gedachte aan het bloed van Greg. Hij was een pander, dat zei hij toch, maar er zat duidelijk flink wat Nosferatu bloed in. Greg stonk.

"Ik spreek liever met mensen onder vier ogen... Je weet dat ik het meen.. Je kan nu wel de grote jongen uithangen omdat ik me nu op jouw terein begeef,..maar ik meen het echt.. Valez wil jullie drie samen zien Zaterdag.."


"Wat heeft die meid ? Vindt ze het nu zo belangrijk dat we er allemaal in uniform zijn, of zit er meer achter, een sub-plot of zo... Wat is dat toch met dat festival ? Het lijkt wel Cannes..."


"Het zomerfeest is de inwijding van het moment dat de nachten weer langer worden,...een traditie in Montreal.. Iedereen moet aanwezig zijn. Het zou een regelrechte belediging zijn tegenover de Sabbat van Montreal om niet aanwezig te zijn.. Het is een feest.. Een zalig feest, en zeker niet jouw eerste."


"Jaja, weet ik, maar waarom al die heisa ? Ik kan me niet herinneren dat valez de vorige jaren haar schoo.. bloedhondjes erop uit stuurde om zeker te zijn dat ieder er was, of heeft ze me voor iets anders nodig ?" [vette knipoog om die belediging goed te maken]


"Misschien heeft dat een reden,..en pas op met wie je beledigt voor het zomerfeest,... De Vuurdans is verplicht voor iedereen... makker" [vette knipoog terug]

De vuurdans. Edward kreeg spontaan honderden herinneringen tegelijk. Eigenlijk was het iets heerlijks, zo'n filmische beelden met schimmen en vlammen had iets spookachtigs, zelfs voor zij die nu zelf als spokend beschouwd konden worden. Het had iets sektarisch, dat hem deed terugdenken aan zijn broer. Maar het had vooral iets filmisch. Hoeveel films waren er niet voorzien van een fikse vuurscene...


Maar geen enkele film kon weergeven wat een echte Vuurdans van de Sabbat was. Het was er meestal vergeven van leden van Edwards clan die niet nalieten voor onwaarschijnlijk special effects te zorgen, FX waar zelfs lucasarts en dreamworks nog een puntje aan konden zuigen. De Vuurdans bij de Sabbat was wel eentje zonder stuntmensen. Geen stand-ins. Geen blussers. Geen redding. Erop of eronder. Edward hield wel van die mentaliteit. Vooral omdat hij er telkens zonder kleerscheuren door was geraakt

"Dit jaar is speciaal,.. Valez nodigt iedereen persoonlijk uit door een van haar Palladins te sturen naar iedere Pack,..daarom ben ik dus hier."


"Fijn van die dame. Verwacht ze bezoek van buiten Montreal of zo ?" Ondertussen kreeg Edward weer een vage inval. Wat als Greg nu eens niet door de Dans raakte ? Dan had hij zijn pack weer voor zichzelf en Vincent alleen...


Het waaide over. Greg was ook niet onnozel. Enkel lui.


"Nee,... Het is speciaal om een andere reden.. Montreal heeft veel tegenslagen gehad door onderlinge strubbelingen.. Dit is het eerste jaar sinds tijden dat we een unie vormen... Daarvoor wil zij jullie allen bedanken.."


"Bedanken ??? Valez ?? Nou, fijn van haar." Edward kon een brede grijns niet onderdrukken. Valez was hem altijd overgekomen als een van de koudste kikkers op deze planeet. Zij zat volgens hem zélf achter het grootste deel van de strubbelingen in de stad. Strubbelingen waar zij doorgaans als invloedverrijkte overwinnares uitgekomen was.


"Carolina is de ergste niet,.. je moet haar leren kennen.. Ze is een rechtschapen persoon, streng, maar rechtvaardig."


"Weet ik," glimlachte Edward. Met denkbeeldige pretlichtjes in zijn donkere ogen dacht hij terug aan zijn ontmoetingen met haar. "Maar goed. Zeg je tante maar dat we er zullen zijn. Nog wensen voor speciale klederdracht, gemaskerd bal of zo ?"


"Al kom je naakt,.. het boeit mij geen reet... zolang je er maar bent met je Pack. Je zou niet de enige zijn die naakt komt,.. kleding vat eerder vlam dan naakte huid.. " sprak Tobias met een ferme glimlach,..de eerste gemeende emotie van de avond.

Edward vond het genoeg geweest. Kwam die opa nu helemaal alleen om hem en zijn packje uit te nodigen voor het Festival ? Man man man, dat hij daarvoor Juliens feestje moest missen. Hopelijk viel er nog wat te beleven.


"Al goed, tot dan. Men heeft me hier nu nodig" Edward haatte het om het laatste woord niet te hebben. Maar dit zou wel volstaan en hij keerde Tobias de rug toe, met de bedoeling naar de feestenden te gaan..


"Zorg maar dat je er bent, anders komen we je halen... Veel plezier nog in dit konijnenhol.."


"Konijn met porto smaakt nog altijd beter dan hamburgers uit de microgolf" beet Edward hem geïrriteerd toe. Morgennacht zou hij Vincent wel eens aan de tand voelen over the Hearth. Nu niet. Hij had Dorst.

Op het moment dat Tobias wegliep richting de voordeur pakte hij zijn GSM,..terwijl hij uit het zicht verdween "Marcus,..Tobias hier.. Ik heb vernomen van Carolina dat.....", en het geluid stierf af gevolgd door het dichtslaan van een deur.


groetjes,
benjamin aka sareth

Edward zuchtte diep. Achter hem was het orgie nog in volle gang en uiteindelijk had hij zoveel niet gemist. Maar dat bezoek van Tobias zat hem wat in zijn maag. Niet zozeer dat overdreven aanhankelijke gedoe van Valez, dat moest die trien zelf maar weten, maar wat hij daar zei over Vincent. Vincent was naar the Hearth geweest, een meer dan marginaal oord, niet alleen wat de sterfelijke bezoekers betreft. OK, so far so good, maar Vincent had hem daar nooit wat van gezegd. Hij had nooit gevraagd of hij uit mocht gaa..

Edward stopte abrupt met denken. Dit was belachelijk. Vincent was wel zijn kind vanuit vampier-standpunt, maar hij redeneerde alsof hij de biologische vader van boksmans was. Normaalgezien moest hij van zo'n kinderlijke gezichtspunten altijd lachen, maar nu niet. Het klopte niet. Nee, Vincent mocht gerust doen waar hij zin in had, je bent een kind van Kain voor iets. Als Vincent zin heeft in een lekkere slok, dan mag hij de vuilste hoer van de straat plukken en haar helemaal leegzuigen. Als Vincent zin heeft mag hij naar het politiebureau rijden en er met wat bovennatuurlijk gefoefel een stel agenten in elkaar slaan, zoals in die ronduit belachelijke hippiefilm van 1973. Als Vincent wil mag hij zelfs naar dat verderfelijke krocht the Hearth gaan en er ..


Ja. Wat ging Vincent daar eigenlijk doen ? Wat kan je allemaal in zo'n gore keet wat je nergens anders kan ? Vincent was niet het type dat compleet wég is van die drummerige deuntjes en porno of buitenlevenslijke seks waren ook niet aan hem besteed. Toch niet van het soort dat ze ginder serveren. Wat in 's hemelsnaam ging hij er dan doen ? Je kan in die keet enkel maar.. beschadigd raken..

Morgen zou hij bellen.

Edward draaide zich om en mengde zich weer met de massa, een beetje afweziger dan anders. 'Voor de lol' een glas vers bloed bestellen, een ober in de lekkere kont van een actrice laten knijpen, een van de ingehuurde hoeren in de achterkamertjes op het verkeerde moment laten bijten, allemaal dingen waar Edward zich mee amuseerde op scheve feestjes als deze, maar vandaag was de lol eraf. Hij peinsde.


groetjes,
benjamin aka sareth