Het is net middernacht geweest als de helden het hol van de reus uit komen. Ze zijn vermoeid, gewond en zitten allemaal onder het grijze steengruis, maar gelukkig leeft iedereen nog.
Het regent en af en toe lichten de wolken op door een verre onweersbui. Gelukkig hoeven ze vanavond de zee niet op, want het zilte water moet vannacht onstuimig zijn.
De zanderige grond voor de spitse rots is modderig en de vlakte voor hen ziet er kaal en eenzaam uit. Als de vier in de richting van het pad lopen verschijnt er achter hen een enorme gedaante. De Cycloop kijkt hen zwijgend na vanuit de schaduwrijke ingang van zijn hol.
Het pad leidt hen wederom door een doods en verlaten landschap. In het weerlicht zien ze maar al te goed wat de waanzinnige reus heeft aangericht. De lucht van dode kadavers kruipt hun neusholten binnen. Het pad brengt hen terug naar de duinen en naar het hutje van Dairan en Rahna.