Tussen de vele rotsachtige eilanden van de archipel stormde het zelden. Een laaghangende purperen ochtendzon verwarmde de koele zeelucht. Vanaf het bovendek keken de bemanningsleden van de Zeenaald naar de grove kustlijnen van de eilanden. Aan de horizon zagen ze een uitgestrekte kust van hoge rotsen uit het water omhoog steken. Boven het eiland dreven dikke zwarte wolken en oplettende toeschouwers zagen een afschuwelijke rookkolom vanaf het eiland omhoog sluieren. De Kogge gleed langs verre havensteden, maar niemand op het dek van de Zeenaald zag een levende ziel op of nabij het zeewater.
Terwijl het oog van Praios de hemel beklom aten de bemanningsleden, scheepslieden en gasten, broodjes met dikke plakken pekelvlees, terwijl de kapitein hen tussen doodse rotspartijen manoeuvreerde.
Het was reeds een geruime tijd middag toen ze het kraaieneiland naderde. Een zanderige kustlijn met daarachter hoge groene duinen leek omhoog te komen uit de zee. Boven het strand dreef een grote zwarte zwerm vogels door de hemel. Het zonlicht was half verborgen achter de rooksluier, afkomstig van één van de grotere eilanden. Dit zorgde voor een schemerig licht. Het eiland leek te hangen tussen dag en nacht in een eeuwig halfduister.
