Het grote herenhuis aan de Distelkade heeft een statige uitstraling. Hier woont een van de belangrijkste handelsfamilies van Grangor. De meester van dit pand is niemand minder dan Aloph Sandford, een man gezegend door Phex, wiens machtige arm tot ver over het continent reikt.
In de grote vierkante entree klinken de hakken van de bedienden en bodes hol. Ze bewegen zich haastig over de gladde marmeren tegels heen. De laatste paar dagen is het druk geweest in deze grootste ruimte van het huis, maar nu is alles weer brandschoon. Meneer Sandford huurt immers enkel het beste personeel.
Neiro, een van de oudere huisbodes, loopt de brede trap af die uit komt in de hal en opend de deur naar de wachtruimte met één van zijn bronzen sleutels. De kamer is niet groot, maar wel gezellig ingericht. Hij struikeld bijna over het brede kleed dat op de houten vloer ligt en doet daarna elk van de vier diepe stoelen af met zijn plumoe. Meneer Sandford heeft hem opgedragen om de open haard enkel na zonsondergang te ontsteken en aangezien het bijna middag is laat hij de kolen onaangeraakt. Wel zet hij het kleine glas-in-lood raampje open. Het handelstreffen komt tot een eind en vele kooplieden hebben de stad gisteren al verlaten. Toch is het nog erg druk op straat. Even kijkt hij naar boven. De zon, het oog van Praios, staat reeds boven het koepeldak van de blauwe tempel. De gasten zullen weldra arriveren.
Hij laat zijn dames enkele glazen brengen en een fles appelenwijn. Daarna verlaat hij de kamer en ijsbeert een kort moment door de hal. Wat zou het prachtig zijn als alles weer goed is. Hij zou er alles voor over hebben om Meneer en Mevrouw Sandford wederom gelukkig te zien. Misschien zou hun nachtmerrie weldra eindigen.
Niet veel later klinkt het harde geluid van de klopper op het hout van de zware deur. De eerste gast is gearriveerd.
