Het is harder gaan waaien en de twee schepen liggen gevaarlijk dicht langszij. De gevangenen, Nadschenka en Ake-Iya, zitten vastgebonden tegen elkaar aan op het bovendek. Het licht van de maan geeft de mist een mysterieuze gloed en weldra zal het middernacht zijn.
De ongure bemanning, vele tientallen schurken, blijven aan boord van het piratenfregat, maar de piratenkapitein en diens eerste stuurman overleggen met Orm Hazel aan boord van het kleine smokkelschip. Dan wenkt de piratenkapitein naar zijn mannen aan boord van het andere schip, waarna het plotseling akelig stil wordt.
Als een fantoomverschijning daalt er een gedrongen gestalte van de brede loopplank af. Als ze voet zet aan boord van de Kogge doen alle bootsmannen uit angst een stap achteruit.
De oude vrouw is gedrongen en heeft lang pluizend wit haar. Haar huid lijkt te zijn gemaakt van rottend perkament en ze is gekleed in vuile lompen. De toverkol leunt op een dikke wandelstaf van zwart hout.
Orm Hazel begroet het schepsel met eerbied en wijst naar zijn gevangenen. Aangezien zijn bootsmannen nog niet terug zijn gekomen uit het benedenruim geeft hij twee van zijn andere mannen met een enkel teken van zijn hand de opdracht om benedendeks te gaan kijken. Shafir blijft bij de gevangenen. Ze mogen immers niet ontsnappen.
Iedereen ziet de afschuwelijke ogen van de heks. Het ene klein, zwart en doods als dat van een haai en het andere, blind, melkwit en ontstoken.
Terwijl de situatie op het bovendek steeds dreigender lijkt te worden, horen Owan en Ayransk voetstappen naderen in het benedenruim.
De Thorwaler heeft net hun belagers gekneveld, maar de deur naar de kleine gang is door Owan op een kleine kier gelaten. Rahna lijkt maar niet te ontwaken en haar koorts lijkt toe te nemen. Dairan heeft haar op schoot genomen en zit in een hoek van het slaapvertrek. De magister staat in de kapiteinskamer van Orm Hazel tegenover een doodsbang meisje.
