Scène 33 [Aelfscienne; Lokfjèt, Ophelia, Dock-Alfar] Grafstemmen

verberg

Een intern bericht sturen
Aan:
CC:
Onderwerp
Bericht	vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld

verberg

Reageren op dit item
Titel
Reactie	vet - cursief - onderlijnd - titel - link tekst - alinea - voorbeeld
	Gebruik mijn ondertekening

Reacties

door Gersom code monkey, 6308 / 7246 gepost: 18-9-2005 om 18u56	Scène 33 [Aelfscienne; Lokfjèt, Ophelia, Dock-Alfar] Grafstemmen
	De weg verdwijnt achter Lokfjèt en met een zucht vult de warme lucht het vacuüm dat het achterlaat. Voor hem liggen de vlaktes van Aelfscienne. Uitgestrekte oranje vlaktes, enkel begroeid met mager helmgras en schriele klaver. Het schemert, de nacht valt dra in dit land van de Dock-Alfar. De eerste van de stenen beelden, willekeurig gezaaid over het ganse landschap, komt tot leven. Net als de andere is het een dwerg met een gezicht zo scherp van trekken dat het zichzelf moet scheren. Hij veegt gruis uit zijn ogen, geeuwt wijd en strekt zijn rug. Als hij de jonge god opmerkt schrikt ie en maakt dan een beleefde buiging. Zijn woeste haar lijkt net weer bij te komen van een overdadige portie elektrocutie. "Gör 'Woeler' Ginda, hier om u te dienen. Bent u het, de Quinten Flynn, zo lang aangekondigd, doch zoveel te laat? Heeft u eindelijk uw waarheid gevonden? "

door Ulfgar pluijmvee, 1376 / 2151 gepost: 22-9-2005 om 19u55	Antw: Scène 33 [Aelfscienne; Lokfjèt, Ophelia, Dock-Alfar] Grafstemmen
	"Pardon?" Vragend kijkt Lokfjèt hem aan. Nooit had hij gedacht ook maar een milimeter te lijken op zijn broeder. "Eh... zeker de secetaresse? Mijn mamsie dacht dat ik mijn zaakjes niet meer aankon en heeft een afspraak gemaakt. Lokfjèt, macht van het bedrog, om u te bedriegen." Een dikke vette knipoog is het enige dat subtiel weergeeft dat Lokfjèt niet direct zichzelf serieus neemt. Eigenlijk kan hij hier niets serieus nemen. Waarom moet zijn Moeder zich altijd met hem bemoeien? "Maar goed, alle lolligheid ten spijt. Zou ik met Ophelia kunnen spreken? Of heeft zij het te druk? Want dan zou ik maar wat graag met mijn eigen zaakjes verder gaan. Ik neem aan dat u toch ook geen schadeclaim aan uw broek wil hebben, wel? Daar is immers door mij altijd wel voor te zorgen. En volgens mij is het ook voor een zeer goede zaak." Wederom spreidt Lokfjèt het irritante glimlachje en de vette knipoog tentoon. Nog immer heeft Lokfjèt geen buiging gegeven. Op dit moment staat hij er werkelijk bij alsof hij nog jaren zonder dat hij het wil belasting ontvangt van de hardwerkende burgers. Een akelig toepasselijke afspiegeling van de werkelijkheid, zo bedenkt hij zich. Een koude rilling loopt over hem heen, terwijl hij wacht totdat de man hem naar Ophelia toestuurt.

door Gersom code monkey, 6314 / 7246 gepost: 23-9-2005 om 14u25	Antw: Scène 33 [Aelfscienne; Lokfjèt, Ophelia, Dock-Alfar] Grafstemmen
	"Dé Ophelia? Ahah, ik zie het: een grapje. Zeer grappig, erg goede smaak. "Excuseer. Mijn vertaalrat, ziet u." Ostentatief grijpt hij met twee handen het arme dier van onder zijn tuniek. Hij schudt het knaagdier hevig, als een cocktail. Stopt het dan weer weg. Op de achtergrond worden steeds meer van de Dock-Alfar wakker. Geeuwend en lichtjes krakend. "Ophélia is hier al. Ze komt een goedeavond toewensen. Ze is overal en nergens en verschijnt altijd net-" Een kleine windhoos jaagt wat zand op en schoont de roks eronder op. Zonder enige aankondiging staat op die plek plots een vrouw. D'r haar verdwijnt haast tegen het avondrood. Haar teint is effen melkwit, haar ogen zijn als van Alfarbloed. Maar ze is klein van stuk, ze is hooguit een hoofd groter dan Gör. "- op tijd." Haar rokersstem weerklinkt. Ze luidt en schalt over de vlaktes. "Goedeavond, bende. Leuke dag gehad?"

door Ulfgar pluijmvee, 1394 / 2151 gepost: 26-9-2005 om 21u12	Antw: Scène 33 [Aelfscienne; Lokfjèt, Ophelia, Dock-Alfar] Grafstemmen
	"Ah, juist. Ophelia. Jou moest ik hebben. Ik neem aan dat mijn mamsie je wel van mijn komst verteld heeft?" Lokfjèt probeert onverschillig naar haar te kijken. Hij weet hoe zij over hem denkt. Hun domeinen mogen mekaar niet. En zij zullen dus ook moeite met elkaar hebben. Maar zijn komst richting haar zal Ophelia ongetwijfeld wel een bonk zelfvertrouwen en eigendunk geven. Van dat laatste heeft zij toch al niet echt een tekort, zo denkt Lokfjèt. Stil loopt hij naar haar toe en fluistert haar in haar oor:"Hoi liefje, ik weet zeker dat je iemand anders had verwacht. Maar ik ben er zeker van dat het gezellig tussen ons gaat worden, toch? En vertel eens over mijn broeder? Hoezo zou hij bij jou komen? Ik wist dat je hem al eens had gestoord, zoveel had hij uit zijn bewoordingen laten blijken. Maar dat hij hier echt vaak op de thee zou komen, dat had ik niet verwacht." Lokfjèt slaat wederom zijn irritante sarcastische toon aan. Niet dat hij ook maar enig vertrouwen heeft dat Ophelia ervan onder de indruk zou zijn; het is meer een kwestie van zichzelf een vals gevoel van zowel genoegdoening als vertrouwen te schenken.

door Gersom code monkey, 6319 / 7246 gepost: 30-9-2005 om 11u54	Antw: Scène 33 [Aelfscienne; Lokfjèt, Ophelia, Dock-Alfar] Grafstemmen
	"Geweldig. Is dit weer van dat 'oh Ophelia, ik ben je Grote Nemesis'-gezeik? Want in dat geval kan je maar beter opstappen. "Wat je mama betreft: zou ik Oedipus durven suggereren? Wat je grote broertje betreft: verdrongen minderwaardigheidscomplex misschien? Duidelijke tekenen van latent seksisme zijn ook waar te nemen. Xenofobie in het algemeen? Wie weet. "Geef me je naam en telefoonnummer en je krijgt één sessie zelfzekerheidstherapie van de zaak op onze kosten." Tegen het einde lijkt Ophelia meer geïntrigeerd dan geïrriteerd, alsof Lokfjèt de gedroomde patiënt is.

door Ulfgar pluijmvee, 1410 / 2151 gepost: 30-9-2005 om 12u44	Antw: Scène 33 [Aelfscienne; Lokfjèt, Ophelia, Dock-Alfar] Grafstemmen
	"Wie, ik?? Hoezo, grote 'Nemesis-gezeik? Ik zou niet durven..." De wind raast langs Lokfjèt heen terwijl hij met een druipend cynisme naar Ophelia kijkt. Die ratelt ondertussen verder over haar zelfverzekerheidstherapie. Dit is werkelijk een grote onzin. Nu ja, blijkbaar kan Lokfjèt het alsnog niet meer verbruien. "Ja, ho ho ho ho hoh. Zelfverzekerheid is bij mij in voldoende mate aanwezig, mevrouw de therapeute, of psychologe of mevrouw ik-breng-wel-zelfzekerheid-terug-aan-meneer-die-daar-al-ruim-voldoende-aan-heeft. Mag ik allicht voor dezelfde discount gaan voor een zelfherkenningstherapie en prioriteitensteltherapie? En allicht dat je ook nog meteen een 'ik-wil-van-mijn-Moeder-af'-onderdruktherapie zou kunnen geven. Daar wil ik dan best voor betalen." Lokfjèt kijkt haar met een grote grijns aan. Ook hijzelf kan zich nu niet meer serieus nemen, maar dat gaat ook moeilijk wanneer zo'n kweetal voor je staat en daar met een zelfverzekerde blik naar je staat te staren. "Soit. Zou jij mij nu svp een datum kunnen geven voor mijn afspraak? Of zou het gelijk nu kunnen? Je zelfverzekerdheid intrigeert me enorm namelijk."

door Gersom code monkey, 6330 / 7246 gepost: 15-10-2005 om 8u45	Antw: Scène 33 [Aelfscienne; Lokfjèt, Ophelia, Dock-Alfar] Grafstemmen
	De meeste van de Dock-Alfar zijn wakker nu. Allen trekken ze weg van hier, op Gör na. Ze praten niet met elkaar, ze gaan allemaal afzonderlijk tesamen. Misschien, in dit land van Waarheid, weten ze alles van elkaar. Of misschien weten ze nét te veel. "Gelijk nu lijkt me best. Je bent het ergste geval in maanden. Het lijkt erg dringend. "Zeg me, vooreerst, is het een vrouw die om je hoofd spookt? Bindingsangst met moeders valt vaak vanuit zulk een paradigma te beschrijven."

door Ulfgar pluijmvee, 1474 / 2151 gepost: 24-10-2005 om 11u23	Antw: Scène 33 [Aelfscienne; Lokfjèt, Ophelia, Dock-Alfar] Grafstemmen
	"Natuurlijk. Maar ik geloof dat een dictatoriale versie van Moeders daarin ook wel een aardige rol speelt, zou het niet? Ja. Er speelt een vrouw in ja. Eigenlijk twee. Waarvan er bij een bij mijns inziens slechts de gevoelens van de vorige Macht een rol speelt. Desondanks spelen die nog altijd. En het verlies van aandacht voor het machtzijn. Of beter: het jezelf niet voelen als een macht. Jezelf als niet meer zien dan een bevrijdende versie van je oude ik. Een onhumane versie, die nu eens wel om kan gaan met mensen. Dat kenmerk wat bij mij altijd ontbrak. Een die zich niet zomaar laat afkatten." Een twijfel groeit over Lokfjèt heen. De laatste woorden vlogen uit zijn mond. Waarom laat hij plots voor Ophelia wel die volledige waarheid gaan? Wil hij dan toch geholpen worden? Of spelen de krachten van die heks een rol?

naar boven

© mandragon web team - 2000-2012
disclaimer - privacy
0.135 s