Scène 15 [Ts. Scène 1 en 7, Parijs; Mnèmia, Charia] Neanmoins

Locus Al-Isben, 1710

Agim Al-Isben leest de rol voor. Het is een lange, formele rol en hij heeft er zijn beide handen voor nodig.
Achter hem staat Ayuda, de draak met mensengelaat, de zware bijl in beide handen. Naast hem Jalane, dochter van het niets. Verder in de zaal aanwezig: Achmed Al-Isben (broer van de Erus), Mana en Charuda (zijn vrouw en dochter) Charia van Locus Hazael en de Doornkoning, verborgen achter tranen.

Dan staakt Agim Al-Isben het lezen. Zijn ogen zijn vol meelij voor de jonge macht.
"Heer Fassbinder van Hazael, u begrijpt dat een daad als de uwe (of een uwer voorgangers) niet ongestraft kan gaan.
"Dan, bij het woord van Heer Entropij, laat ik het laatste oordeel aan Vrouw Mnèmia over," hij zegt het zonder veel overtuiging.

Hoe is ze in deze situatie terecht gekomen? Uiteraard kan ze zich alle stappen die hier heen leidden tot in de kleinste details herinneren, maar op de een of andere manier vormen ze samen geen geheel. Het is alsof de naamloze machten van het Lot haar hierheen gedreven hebben. Alleen geloven Machten niet meer in het Lot. Ze zijn het zelf, en ze hebben allemaal namen.

De keuze is zo simpel: haar eigen Anker, of dat van Doornkoning. Een andere mogelijkheid is er niet; de zaak is te belangrijk. De preciese keuze van de sterveling komt te nauw. Iedereen zal toch het leven van zijn geliefden verkiezen boven het leven van anderen? Ze probeert haar stem hard en medogenloos te laten klinken.

"De prijs is bepaald: u moet uw Anker afstaan voor het Ritueel van het Rozenzwaard, dat ik morgen zal uitvoeren. Wees trots dat uw straf een offer is in de strijd tegen de Excrucians, in plaats van pijn zonder betekenis."

Doornkoning zakt langzaam op zijn knieen. Mnèmia vervolgt, met iets zachtere stem:

"Heeft u nog een verzoek omtrent deze zaak?"

"Ja, ik heb een verzoek. Verwijder de Doornkoning uit elke Bijbel. Zuiver mijn naam van kwaad dat mijn voorganger gedaan heeft en ik verzaak de zijne voor de rest van mijn bestaan. Ik heb nooit die kroon op het hoofd van de Christus gezet. Ik heb hem nooit gedood."

Jalene spreekt. Haar holle stem zuigt alle klank rondom op.
"We hebben geen macht over jou, Doornkoning, anders had je de Rite van de Zweep ondergaan.
"Het is zo. Wij oude families houden de wet in ere. Wij oude families houden de wacht terwijl jullie jongelingen maar niet willen bijleren. Laat dit een les zijn."

"Men kan zich niet zo gemakkelijk uit een doornstruik bevrijden, Doornkoning." zegt Mnèmia, nu streng. "Uw daad was... bijzonder onverstandig, en het is puur aan het mededogen van onze Imperatores te danken dat de zaak niet bij Heer Entropie aanhangig is gemaakt. Alleen de goden weten wat er dan was gebeurd, en er zijn geen goden."

Maar ik begrijp waarom je het deed. En in jouw plaats had ik hetzelfde gedaan. Doen wij voor de Liefde niet alles? Dat is een Domein waar niemand van ons de Macht over is... Maar je had kunnen weten dat je zou falen, en ons alleen een legale grond zou geven voor wat we tot nu toe alleen door onze machtsspelletjes hadden kunnen uitvoeren.

"Heer Doornkoning, als u wilt schenk ik u de enige verlossing die ik kan bieden. Alleen wat men zich herinnert doet pijn."

Maar het voorstel van Mnèmia botst op een laatste restje trots.

"Mijn herinneringen zijn de mijne en enkel de mijne. Dit voorstel strekt niemand tot eer. Nog eerder reis ik zonder omkijken naar de Hel en terug dan u nog maar een blik te gunnen op mijn gedachten.
"Zo waar er een vader aan deze Schepping is, zo waar als ik zijn meesterschap boven alle dingen erken. Zo zweer ik dat mijn berouw oprecht is en dat ik met een glimlach mijn jaren zal branden eens het Einde van Alles voltrokken voor die misstap die ik aan Encanta begaan heb."

En Heer Fassbinder knielt diep. Ayuda's knokkels trekken wit weg als zijn handen zich spannen rond de bijl.

Jalene spreekt:
"Het zij zo."

Locus Al-Isben, 1710, een dag later

In het centrale en meest magische punt van de Locus, waar de aanwezigheid van de Imperator altijd het sterkst voelbaar is, is alles klaar gezet voor het Ritueel van het Rozenzwaard. Een honderdtal rozen, elk van een andere soort, elk een perfect exemplaar. De zilveren, de gouden en de stenen kelk. Drie spiegels, geplaats op de hoekpunten van een grote driehoek. In een simpele houder staat het glazen zwaard. Het is rank en elegant, en lijkt breekbaar. Het heft is dik bezet met glazen doornen.

En in het midden, vastgeketend met onzichtbare schakels, naakt, het Rozenmeisje. Doornkonings Anker.

Door de enige ingang komt Mnèmia binnen, in een simpel wit gewaad. Ze laat de deur achter zich in het slot vallen, en spreekt een paar woorden die ervoor zullen zorgen dat niemand het ritueel kan storen.

"Ik zal geen vergiffenis vragen," zegt Mnèmia dan tot het meisje. "Je hebt het recht mij te haten."

Maar het enige wat het meisje doet is huilen.

Het glazen zwaard, tot leven gekomen, gloeiend met het zachte roze van de Liefde. Overal ontspruiten felrode rozen. De doornen op het heft hebben zich zo gerangschikt dat Mnèmia's handen er precies tussen passen. Perfect gebalanceerd. Een warme, liefdevolle gloed stroomt via haar armen haar lichaam in.

Het ontwaakte Rozenzwaard is het mooiste object dat Mnèmia ooit gezien heeft. Maar het is ook het verschrikkelijkste, kilste, meest wrede - de dode ogen in het lijkbleke gezicht van het meisje doorboren Mnèmia's hart als met een mes van ijs.

Maar het was noodzakelijk. Alleen dit zwaard kon de wereld redden.