Het regent de hele nacht sporadisch, dus op de ochtend van 10 november trekt iedereen zijn stevige schoenen aan. God weet trouwens hoe die fabriek er van binnen uit ziet; waar ze allemaal in zullen trappen. Wat ze allemaal zullen ontdekken. Trashmir staat ter plekke al te wachten, alsof hij nooit vertrokken is de dag tevoren. Roderick laat zich dooreen rammelen in een omnibus. Die paar penny verdiende bij wel terug, en dan moest hij niet meteen door wind en modder. Kon hij zich even sparen, voor hetzelfde geld waren ze een hele dag bezig met rondlopen.
Eric is pas op weg. Hij heeft bijzonder slecht geslapen en moest zich haasten nadat hij koffie had gemaakt en gesmaakt. Gisterenavond had hij zich het hoofd gebroken over de zaak. Als die joden al eens niet zo geheimdoenerig waren, en gewoon vertelden wat ze wisten... maar zo werkte het zelden. Wie wist, die zweeg, wie niks gezien had, die stond bij de politie. Dat was altijd zo. Vervolgens had hij gedroomd dat ze Kosher Meal Company waren binnengegaan, en dat hij werd verscheurd door de monsterachtige machinerie. Zijn vrienden en vroegere collega's stonden erbij zonder iets te ondernemen, en na afloop snapten ze niet wie het lijk van Eric zo had toegetakeld. Domme droom.
Net niet lopend gaat Eric door de straat naar de fabriek. Geluk bij een ongeluk dat die zo makkelijk te vinden is. De twee anderen zijn al aangekomen. Trashmir staat ontspannen tegen de muur. Wat doet Rod? Hij lijkt wel de straat in de gaten te houden. Moet die nu zo zenuwachtig doen voor die tien minuutjes vertraging? Eric zwaait even. Roderick merkt het niet op.
