Orisal is een kleine bergachtige en welvarend eiland in de verre zeeën van Hegemonie waar de Zwarte Roos, de maffia, met zijn huurmoordenaars en uitgebreide zwarte markt aan de macht staat. Het land probeert angstvallig zijn onafhankelijkheid te bewaren, maar stuurt zijn zonen (of dochters) wel uit voor de landen of mensen die genoeg betalen.
Een historische beschouwing: hoe kwam de Zwarte Roos aan de macht?
+ waarom bewaard Orisal angstvallig zijn onafhankelijkheid?
Door Krechhalser, ambtenaar bij ministerie van historie en wetenschapsbehoud
Vroeger werd Orisal geregeerd door een tsaar. Onder zijn bewind ging het land alle mogelijke verdragen aan. De Tsaar wild overal op tijd bijhoren en niet te laat zijn om mee te profiteren van de voordelen. Hij focuste zich op de hoofdzaken van de verschillende verdragen en op de voordelen die ze voor hem meebracht. Overal in het land sproten commissies uit de grond die alles in goede banen moesten leiden. De ene na de andere instelling mislukte echter jammerlijk door fraude, ruzies, slechte communicatie,…
Tot overmaat van ramp stapelden na een tijd de tegenstrijdigheden op: zo moest er volgens het ene verdrag een militaire macht aan de grenzen staan ter preventie van smokkelen, maar moest er van een andere ondertekende tekst een vrij verkeer zijn van handelen en goederen. Het systeem, gebaseerd op tegenstrijdigheden, stortte verrassend snel in. Overal rezen smeekbeden op om van bepaalde verdragen af te stappen. De Tsaar wou er echter niets van horen: ‘Het imago van het land zou zwaar geschaad worden naar de buitenwereld toe.’ Uiteindelijk kwam het zover dat de boeren werden verplicht om meer te produceren, in naleving van het VLC (= Verzamelde Landbouw Conventie) en werden beboet voor de overproductie die ze dan maakten (= EPSP - Economisch Pact ter Stabilisering van Prijzen). De toestand werd onhoudbaar. Het volk kwam in opstand tegen hun Tsaar. Onder leiding van de charismatische rebellenleider Haser kwam het tot gevechten tussen het Tsaristische leger en de gewone bevolking. Het land stortte zich in een decennia durende burgeroorlog.
De oorlog is ongeveer veertig jaar voor dit schrijven beëindigd. Orisal had zichzelf terug in de ontwikkeling gevochten. Onder de heerschappij van Hasar werden daadwerkelijk veel verdragen, zo niet alle, afgeblazen. Maar de bevolking was door de oorlog gereduceerd tot nog maar de helft van wat ze vroeger was. Omdat de Tsaar bijna alle wetenschappers voor
‘‘S Lands Glorie’ had aangezet het land te verlaten en ergens anders te gaan werken, bezat het land bijna geen kennis meer. Het volk moest zelf zijn plan leren trekken.
Toen Haser stierf, had hij geen zoon die hem kon opvolgen (Zijn zoon zelf was vijf jaar geleden gestorven bij een mysterieuze moordaanslag, het enige dat was teruggevonden bij zijn lijk was een Zwarte Roos) dus werd hij opgevolgd door zijn kleinzoon Iras (de jongen was amper veertien). De kleine bestuurder was incapabel en het bestuur van het land brokkelde verder en verder af. De mensen trokken zich daar weinig van aan, ze waren blij dat al die lastige verdragen naar het verleden waren verbannen en prezen Hasar, de rebellenleider voor dit feit, zijn kleinzoon Iras werd volledig vergeten. Na een niet al te lange regeerperiode stierf Iras aan longkanker. Er was geen opvolger en de bevolking verenigde zich in kleine clans . Hier werd onrechtstreeks de grootse kracht van het land geboren.
In deze kleine gemeenschappen was overleven moeilijk. Constante conflicten tussen verschillende clans eisten hun tol van de toch al zo uitgedunde bevolking. Omdat het niet meer mogelijk was om veel manschappen in de strijd in te zetten, werden mensen opgeleid om alleen of in kleine aantallen door middel van sabotage en moordaanslagen zo veel mogelijk schade te berokkenen aan de tegenstander. De training van deze mensen was niet volledig en zeker niet efficiënt. Het gevolg was een enorme schade in de verschillende kampen.
De clanleiders zaten met de handen in het haar, op een dag kregen ze allemaal een brief toegestuurd. Hierin stond dat zij voor vrij grote sommen een huurmoordenaar konden huren om zo een andere leider te laten liquideren, kwaliteit was verzekerd en mislukken was geen optie. Alles gebeurde volledig anoniem, niemand wist wie de mysterieuze persoon was die hen deze prachtige kans bood. Iedereen ging, onwetend van elkaar, enthousiast in op het voorstel. Er volgden een aantal jaren waarin leiders vreemde doden stierven. Het enige dat bij de lichamen werd teruggevonden was een Zwarte Roos, niemand dacht aan dezelfde soort roos die bij het lijk van de zoon van Hasar was terug gevonden.
Als een leider stierf was het de gewoonte dat de overwinnende clan het leiderschap verkreeg. Aangezien hun clanhoofd was gestorven aan moord, werd hij gewoon opgevolgd door zijn zoon, die meestal niet zo ervaren was. Het was dan een peulschil voor een ander clanhoofd om de jongen uit te dagen en te overwinnen. Als dat niet het geval was stuurde hij een nieuwe moordenaar op de jongen af totdat er een opvolger kwam waar hij wel tegen kon winnen in een ‘eerlijk’ gevecht.
Het resultaat was dat er minder, maar grotere, clans ontstonden. De dorpen groeiden uit tot steden, het moordden stopte. De clans breidden uit en de levenstandaard steeg. Stilaan werd de Zwarte Roos vergeten. Toch stierf er af en toe nog een leider die werd terug gevonden met een Zwarte Roos op zijn borst.
De ontwikkeling steeg, een nieuw bestuur werd geïnstalleerd. De tijd van de clans was voorgoed voorbij, maar het land had bijna geen geld meer en andere landen wilden niets meer met Orisal te maken hebben. Dat dit land plots alle verdragen had verbroken lag nog vers in hun geheugen. Voedselvoorraden werden schaars en luxeproducten onbetaalbaar. De toestand werd terug onhoudbaar, maar plots verscheen daar uit het niets de zwarte markt.
De zwarte markt werd gecontroleerd door dezelfden die de Zwarte Roos controleerden, ze duldden geen concurrentie en het hoofd van deze criminele organisatie werden rijker en rijker. Toch weet niemand wie het is, het is een identiteit die angstvallig geheim wordt gehouden door de weinigen die de naam kennen. Het netwerk behandeld zijn leden goed, maar kan uiterst hard optreden als iemand iets fout doet.
Deze anonieme persoon had vanuit zijn onbekende schuilplaats de touwtjes van Orisal in handen. De Zwarte Roos werkt voor iedereen en verkoopt alles, als de prijs maar juist is.
Zo komt het dat Orinar een klein onafhankelijk eiland is, waar huurmoordenaars en een groots opgezette maffia hun grootste exportartikel zijn.
Organisatie van De Zwarte Roos
Omdat ze echter een eilandje zijn dat zo onbekend mogelijk wil blijven hebben ze een netwerk op het vasteland uitgebouwd dat ongezien wil opereren. Er staat overal kleine ambassades, zoals ze het zelf noemen die onderdak bieden aan huurmoordenaars, informatiesprokkelaars of voor de juiste mensen die het weten te vinden. Als je weet waar je naar moet zoeken vind je hen wel. Er zijn een aantal hogergeplaatste leden van de Zwarte Roos die op Hegemonie verblijven. Zij nemen beslissingen in naam van de persoon die de leiding over de volledige organisatie heeft. Moesten zij echter afvallig worden is er een huurmoordenaar aangesteld die na overleg met de leiding in Orisal de afvallige moest vermoorden en zelf zijn plaats innemen.
Welvaart:
Het hoofd van De Zwarte Roos controleert de bestuursleden van de ‘democratie’ en beslist alles. Dit moet echter niet worden opgevat als een bestuur waar alles in het honderd loopt. De welvaart is hoog. Iedereen heeft (al dan niet crimineel) werk en het onderwijs is een van de betere systemen die er bestaan. Alhoewel de studenten vaak naar de Zwarte Roos gaan om als huurmoordenaar te worden opgeleid, studeren er soms briljante wetenschappers af die het land met hazensprongen vooruit helpen.
Technologie:
Niets noemenswaardig. Er wordt niet veel geproduceerd, het meeste dat in het land aanwezig is komt van de Zwarte Roos. Deze goederen zijn meestal vanuit andere landen gesmokkeld. Stakingen zijn er over het algemeen niet omdat iedereen gelukkig is en genoeg betaald wordt (en omdat de maffia hard optreed tegen stakingen)
Economie:
Alles draait rond de opleiding van huurmoordenaars en de zwarte markt. Omdat de Zwarte Roos (en zo dus ook de staat) genoeg verdient aan de zwarte markt zijn er heel weinig belastingen. Orisal is dus de gedroomde plaats (al dan niet zwart) geld. Er is heel wat fraude, maar als je het geluk hebt dat er niet met je geld wordt geknoeid, zit je gebeiteld.
Gezondheidszorg:
De levenstandaard ligt relatief hoog, de mensen worden oud als ze niet mislukken in een opdracvht en sport is een van de geliefde tijdsbestedingen.
Media:
Kranten zijn toegestaan maar buitenlands nieuws is er niet in aanwezig. Het is mogelijk om dat nieuws clandestien naar Orisal te krijgen via de hooggeplaatste ambtenaren op Hegemonie, maar de buitenlandse informatie dient alleen maar om de leiding van de Zwarte Roos te kunnen laten beslissen of een grootscheepse actie in Hegemonie nodig is. Het buitenlandse nieuws wordt van de bevolking weg gehouden. Dit om te voorkomen dat er een ‘slechte invloed’ van het buitenland het land binnensijpelt. Het is ook een extra stimulans voor de inwoners van het land om huurmoordenaar te worden. Zij worden negen kansen op tien naar het vaste land gestuurd en worden dan degelijk gebrieft over de toestand aldaar en mogen in het voor hen onbekende Hegemonie verblijven
Geld:
Er wordt in Orisal betaald met GR, de gouden roos. De benaming is afkomstig uit het feit dat de maffia hun huurmoordenaars doden als ze spraken tegen de verkeerde personen. Uit rouw (de maffia vindt het echt jammer om een bekwame man te doden) legden de maffialeden een gouden muntstuk op de tong van de dode moordenaar.
Militair:
Orisal heeft een heel klein leger. Maar zijn weinige manschappen zijn goed getraind en het volk is standvastig.
Geografie
Zoals eerder vermeld is Orisal een klein en bergachtig eiland. In de bergen zit er veel zwavel die wordt gebruikt voor het aanmaken van buskruit en kogels. Dieper onder de grond zit er ijzererts, Orisal heeft echter niet de middelen en kennis om die op te graven. Het heeft veel bergmeertjes via aquaducten en leidingen wordt het water naar de steden vervoerd.
Bevolking:
Orisal heeft een bevolking van ongeveer 1.500.000 personen. Ze zijn uitgelaten, vrolijk en koppig.
Binnenkort hieronder: alles wat de Zwarte Roos heeft gedaan om vaste voet aan wal te krijgen in Hegemonie, het veranderen van hun standpunt ten opzichte van het vaste land en de politieke inmenging van de ZR door aanslagen en spionnen.
|
|
|
|
login | registreren | FAQ | menu verklappen
|