Het was rustig in jeugdherberg Vincent Van Gogh. De enige plaats waar het luidruchtig was op dit moment, was de eetzaal. Maar zelfs daar zat niet zo heel veel volk; de meeste gasten bezochten één van de goedkope restaurantjes in de buurt. Een groep van een jeugdbeweging compenseerde het gebrek aan volk in de zaal echter met flink wat extra lawaai. Een jongen van een jaar of 20 probeerde alles onder controle te houden, maar het stilkrijgen van tien jongens van een jaar of veertien bleek een onmogelijke opgave.
Maar op de kamer op de derde verdieping drong helemaal niets van dat geluid door. Er zaten drie mensen in een sobere kamer met vier bedden. Op het vierde bed lag een smoezelige slaapzak. De eigenaar, die op dit moment ergens anders leek te vertoeven, had het erg druk gehad met iets te zoeken dat blijkbaar helemaal vanonder in zijn rugzak had gezeten. Een grote berg gekreukte kleren, halfvochtige handdoeken en plastic zakken met onbekende inhoud lagen verspreid over het hele bed. Het leek er op dat dit de spullen van een meisje waren, maar echt zeker kon je er niet van zijn.
De jeugdherberg lag inderdaad vlakbij, Annelies' inschatting was correct geweest. Het inchecken was probleemloos gegaan; als de dame aan het onthaal Annelies al had herkend had ze daar niets van laten merken. Ze liet overigens helemaal niets merken; ze leek bijzonder geïnteresseerd in het nochtans gevarieerde gezelschap dat haar om slaapplaatsen vroeg. Maar waarschijnlijk zag ze dagelijks bezoekers van nog veel vreemder pluimage veel vreemdere zaken vragen. Ze gaf eigenlijk geen antwoord op de vragen, maar reikte zwijgend formulieren, balpennen en sleutels aan. Een kamer voor hen alleen was niet meer te regelen, één van vier waar al één iemand sliep was de enige optie.
Voorlopig waren ze echter alleen - er kon rustig krijgsberaad gehouden worden, zo leek het.
