| | |

Prelude van Annelies de Graue

Dit item bevindt zich in:

Online RPGs > Mage online RPG > 1. Preludes

Reacties

door Assunkill Wandraak, 4472 / 5034 gepost: 3-9-2008 om 17u58 gewijzigd door Assunkill 5-9-2008 om 17u05	Prelude van Annelies de Graue

door malkav achterban(k), 5840 / 7020 gepost: 6-9-2008 om 11u18	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	De band van haar tas, die ditmaal iets zwaarder was dan normaal, sneed wat in haar schouder. Ze trok het hengsel wat anders aan en haalde de paraplu, die Angkrah haar gegeven had, uit de lederen tas die over haar heup hing. Het was een paraplu van het uitklappende soort, en in een mooi zakje nog wel. Hoe sjiek. Een oude mannetjes paraplu, zeer typerend. Het moest zeker een jaar geleden zijn geweest dat ze voor het laatst met het openbaar vervoer gereisd had. Bitter zoete herinneringen uit haar schooltijd kwamen al de gehele middag over haar heen sinds ze in Antwerpen op de trein was gestapt. Angkrah zou de komende week in Antwerpen blijven, daarna zou hij naar Wenen vertrekken. Het was voor haar een rare beleving om totaal zonder toezicht te zijn. Ze was wel vaker alleen geweest maar Angkrah was altijd in de buurt, op z'n minst in dezelfde stad. Ze mocht hem overigens altijd bellen had hij gezegd. Maar liever niet had hij er aan toegevoegd, en waarschijnlijk meende hij dit ook nog. Het afgelopen jaar had zij half in hotels en half in een Mercedes klasse: 'kitscherig' geleefd. Zelfs een luxe auto werd met iedere maand kleiner als je er met zijn twee�n in moest verblijven. Vooral met een nors iemand die zelf zo royaal mogelijk wilde slapen in het voertuig en daarbij ook nog eens luidruchtig sliep. Ze liep het perron af en wandelde de grote vertrekhal binnen. Het was iets over drie zag ze op de klok boven het grote digitale informatiebord. Ze wilde zo snel mogelijk een hotel vinden met een geschikte prijs voor haar budget. Al vond ze de regen een zwaardere factor dan een hotel wat misschien wat te prijzig was naar haar smaak. Met dit weer wilde je nu eenmaal niet te lang onnodig rondzwerven in een vreemde stad. Het was een drukte vanjewelste in de vertrekhal en Annelies kon merken dat ze in een wereldstad was aanbeland. Ze deed haar rits dicht en maakte de drie zware gespen voorop haar jas ook dicht. Haar capuchon, gesierd met grijs bont, trok ze wat in haar nek. Annelies liep naar buiten en het weer was nog steeds even miezerig als dat het de gehele dag was geweest. Ze drukte op het knopje van de paraplu en deze schoof met een krachtige klik uit. Ze schudde het wat los en opende het sjieke geval waarna ze het grote grijze gebouw verliet. Buitengekomen, verscholen voor de regen, stak ze direct het grote zebrapad over en liep richting de historische binnenstad. Ze wilde snel een hotelletje vinden of een 'hostel' wat geen woekerprijzen vroeg.

door malkav achterban(k), 5841 / 7020 gepost: 6-9-2008 om 13u20	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	Ze liep het historische centrum van Brussel in en concentreerde zich op de vele wegwijzertjes naar de legio toeristische bezienswaardigheden. Ze verdween in de krioelende mensenmassa. Al snel zag ze een bordje waar Tourist Office op stond geschreven. Ze volgde door de miezer de bordjes naar de Grote Markt toen ze plots wat onbehagelijk werd. Er ging een tinteling over haar lichaam, en ze voelde zich wat opgelaten. Annelies werd wat overvallen door dit gevoel, ze was immers zo geconcentreerd geweest op de bordjes die ze volgde. Ze liet de steel van de paraplu op haar schouder zakken en de miezer streelde haar gezicht. Ze stond even stil op het plein en bekeek de robuuste kerk die haar aandacht trok. Het voelde haast als een verstoring van het Weefwerk, iets wat ze ook voelde als er magie werd gebruikt in haar omgeving. Ze trachtte door de magische matrix te kijken maar zag niets wat ergens op kon wijzen aan de buitenkant van het gebouw. Dit was anders dan de Magie die zij kende, het was een vreemde energie die wel statisch leek. Sterker nog, het was geen tastbare energie eerder een spanning die op je gevoel werkte. Haar ogen gleden nogmaals over het beeldhouwwerk boven de grote zware deur; De twee engelen aan weerszijde van de Heilige Maagd. Ze schudde het eigenaardige gevoel van haar af en liep verder. De vele andere mensen waaronder heel wat toeristen leken blind te zijn voor hetgeen dit gebouw uitstraalde. Zodra ze een dak boven haar hoofd had en wat gesetteld was zou ze de kerk aan wat nadere inspectie onderwerpen, rekening houdend met hetgeen waarvoor Angkrah haar zo oprecht voor gewaarschuwd had. Ze liep de Grote Markt op en kwam al snel uit bij het Toeristisch Bureau. Het was niet overdreven druk binnen en gelukkig waren er meerdere loketten. Ze schudde haar paraplu uit en klapte deze in. Ze knoop het touwtje van het handvat vast aan haar heup tas. Ze ging in de rij staan en haalde uit een houten schap aan de muur een gratis toeristische kaart van het centrum van Brussel. Terwijl ze wachtte haalde ze een pen uit haar tas en zocht ze op de kaart de kerk op die ze zojuist gepasseerd was. Ze zette een kleine cirkel op de kaart, rond de Sint Niklaas kerk, en borg de kaart en pen weer op in haar tas. Ze werd aan het loket door een vriendelijke dame geholpen. Annelies trachtte in haar beste Frans te vragen naar een betaalbaar Youth Hostel en de vrouw beantwoorde haar in het Nederlands. Annelies glimlachte bescheiden naar de vrouw. Ze beschreef haar de route naar Centre Vincent van Gogh, een van de goedkopere Hostels in het hartje van Brussel. Annelies bedankte de vrouw vriendelijk en verliet het Toeristen bureau. Het was gestopt met regenen maar voor hoelang? De lucht was nog altijd even grijs als vanochtend. Ze zette haar reis voort richting het van Gogh Hostel. Nu gaf ze haar zintuigen wat meer de kost omdat ze nu een duidelijk doel voor ogen had. Zo nu en dan botste ze tegen een trosje toeristen aan die plots stil bleven staan voor haar, irritant gedrag vond ze dat.

door Assunkill Wandraak, 4486 / 5034 gepost: 6-9-2008 om 17u17	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	De weg naar de jeugdherberg was niet moeilijk te vinden. Op het kaartje bleek dat hij net buiten het centrum lag, in de gemeente Sint-Joost-ten-Node. Hoewel het maar een twintigtal minuten stappen was om het centrum uit te komen, merkte Annelies dat er wel degelijk een verschil was tussen Brussel en Sint-Joost-ten-Node. Brussel, dat waren brede straten met neoklassieke gevels, bevolkt door toeristen, zakenlui en ambtenaren. In Sint-Joost werden de straten meteen veel smaller, de gevels waren lager, soberder en meestal verwaarloosd. Er lag veel afval in de goot en op straat liepen geen toeristen met camera's noch mannen met aktentassen meer. Groepjes jongeren van vreemde origine hingen rond op de straathoeken. Saint-Josse, de kleinste en armste gemeente van Belgi�, had duidelijk een ander gezicht dan de gemeente Brussel zelf. Toen Annelies de hoek van de Dwarsstraat omsloeg, stapte er een jongen van een jaar of vijftien van twee kameraden weg, naar haar toe. "H� jufrouw, een sigaret voor mij, alstublieft" Zijn leren jasje hing te breed om zijn schouders en op zijn bovenlip schemerde iets waarvan hij vermoedelijk zou beweren dat het dons was. Zijn vraag klonk niet agressief, maar hij versperde wel het volledig voetpad voor Annelies.

door malkav achterban(k), 5843 / 7020 gepost: 6-9-2008 om 21u57	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	In de tussentijd was het weer gaan regenen en ze was gedwongen geweest om dat onding weer tevoorschijn te halen. Ze klapte de paraplu uit en stapte de hoek om. Ze was wat in de weer en schrok van een gestalte die ineens voor haar stond. Annelies keek vreemd op naar de jongen die haar de weg versperde. Haar brein moest zich wel heel plots aanpassen waardoor hetgeen de jongen zei maar laat tot haar doordrong. Haar Frans was wel in orde maar zeker niet goed. Ze keek hem vanonder de rand van de paraplu aarzelend aan en beantwoorde hem in het Frans;"Ik rook niet... Nu ze hem recht in zijn ogen keek zag ze dat het nog maar een knul was, een jaar of zestien hooguit. Ze voelde zich wel ietwat bedreigt, meer omdat de twee andere snotapen in de portiek wat akelig stonden te grinniken. "Komaan, juffrouw. E�n sigaret, alstublieft." Hoewel hij 'alstublieft' zei, klonk hij allerminst beleefd. Hij bleef voor Annelies staan en was niet van plan om haar door te laten zonder dat ze een sigaret gaf. Annelies keek hem vol ongeloof aan. Tegelijk voelde ze een angst over haar heen komen om wat deze jongen zou proberen als bleek dat ze hem echt geen sigaret kon geven. Ze deed een kleine stap achteruit. "Ik rook echt niet en heb dus geen sigaretten,.. laat me er langs, alsjeblieft?" Ze wist dat haar stem beefde, maar wiens stem zou dat niet doen in deze situatie? De jongen fronste zijn wenkbrauwen en deed alsof hij overdreven diep moest nadenken. Maar voor hij tot een besluit kon komen, klonk er vanachter Annelies een luide, kijvende stem. De jongen voor haar rolde met zijn ogen en stak zijn tong uit. Toen sjokte hij terug naar zijn makkers, die hem uitlachten om zijn weinig heldhaftige aftocht. Achter Annelies stond een grote, gezette vrouw in een lang gewaad en met een hoofddoek. In haar beide handen had ze plastic tassen waar groenten uitpuilden. Ze was een jaar of vijftig en riep de jongens nog wat achter na in een taal die Annelies niet begreep. Annelies keek de jongen na en zag dat eentje er een sigaret in zijn mond stak. Ze zag zijn hand naar diens broekzak gaan en er een plastic aansteker uithalen. Achter haar hoorde ze de vrouw haar aanspreken in gebroken Frans, "Eentje voor de jeugdherberg zeker?". De duim van de jongen gleed over de cilinder en Annelies zag de vonken vuursteen weg dwarrelen. Ze ademde in en op het moment dat ze uitademde ontstak het vuursteen het gas wat uit de aansteker ontsnapte.. In haar geestesoog schonk ze een klein deel van haar adem aan de vlam die nu ontstond. De vlam schoot hoog op, maar werd enigszins binnen de perken gehouden omdat de cap van het petje van de jongen de vlam plafoneerde. Hij schrok hevig en liet de aansteker vallen, waarop de vlam doofde. Zijn twee vrienden schrokken ook, maar minder hard en begonnen al snel te lachen. Annelies draaide zich om en keek de vrouw aan. V��r haar onschuldige vendetta leek ze haar erg vriendelijk gezind, ze vroeg immers of zij naar de jeugdherberg moest. Nu keek ze haar met grote, angstige ogen aan. Ze zette enkele passen achteruit en stak dan de smalle straat over om verder te kunnen lopen zonder dicht bij haar te moeten komen. Ze liep haastig verder zonder om te kijken... Tot Annelies' verbazing liep ze de jeugdherberg binnen waar zij ook moest zijn. Annelies bekeek het Hostel en haar ogen gleden nog eens naar de jongens die haar nu compleet leken te negeren. Ze zou kunnen zweren dat de vrouw in de gaten had dat zij de oorzaak was geweest van de steekvlam. Zeer eigenaardig want ze had het vluchtig laten gebeuren haast op hetzelfde moment als dat de vrouw tot haar sprak. Ze stak de straat over in de andere richting en liep weer terug naar het centrum. Toen ze een goede paar minuten aan het lopen was begon ze zich toch nieuwsgierig te maken. Ze vervloekte zichzelf om haar besluiteloosheid en draaide wederom om, terug naar de Vincent van Gogh Hostel. Toen ze daar arriveerde was er geen spoor te bekennen van de jongens in de straat en binnengekomen zag ze de, vermoedelijk Marokkaanse, vrouw ook nergens. Ze betaalde slechts tien euro voor een overnachting op een ruime kamer die ze met drie andere meiden deelde. Ze waren druk in de weer om te gaan stappen deze avond en waren Annelies zeer vriendelijk gezind. Ze waren wat buitensporig maar zeker niet onaardig. Ze had hen verteld dat ze wat moe was en even wilde liggen. Ze loog dat ze later een afspraak had. Angkrah had haar de uiterste voorzichtigheid bevolen, iets wat ze misschien al beschaamd had. Annelies haalde haar bijbel uit haar tas en legde deze onder haar kussen. Ze zakte op bed en ging er comfortabel op liggen. Voor zo'n goedkoop establishment waren de bedden en kussens redelijk in orde. Ze sloot haar ogen en sloeg haar handen over elkaar. Haast onhoorbaar prevelde ze in een taal die op het eerste oor incoherent klonk of zelfs op een verzonnen taal leek. Anderen zoals zij zouden dit kunnen herkennen als de Hoge Spraak.. Ze bad en concentreerde zich op de energie�n om haar heen. 'Onze Vader, die in de hemel zijt, Uw Naam worde geheiligd, Uw Rijk kome, Uw wil geschiede op aarde zoals in de hemel, Geef ons heden ons dagelijks brood, en vergeef ons onze schuld, zoals ook wij aan anderen hun schuld vergeven, en leid ons niet in bekoring, maar verlos ons van het kwade...Amen.' In haar geestesoog legde zij een warme beschermende deken over haar lichaam. Ze wachtte op de sensatie die kwam wanneer dit ritueel van haar voltooid was,.. het kortstondige tintelen van haar vullingen.

door Assunkill Wandraak, 4492 / 5034 gepost: 8-9-2008 om 10u25	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	Rond zes uur klonk er gestommel op de gang. Mensen die snel van de trappen naar beneden liep, hard gepraat en af en toe gelach. Toen Annelies de deur opende, was het niet moeilijk om te raden waarom iedereen naar beneden leek te lopen: een sterke maar aangename geur van gebakken vlees steeg langs de trappenhal omhoog. Twee van haar drie kamergenotes liepen ook naar beneden, maar de derde stond haar haar nog te drogen voor de spiegel. "Hou een plaats me vrij, trienen, ik kom zo, mijn haar is nog niet droog!", gilde ze lachend haar vriendinnen achter achterna. Ze keek geconcentreerd naar haar spiegelbeeld, waarvan het kapsel haar blijkbaar niet beviel. Van zodra de deur dichtviel en ze met Annelies alleen op de kamer was, zette ze de haardroger uit, hoewel haar haar nog vochtig was. Ze richtte zich tot Annelies en leek plots op geen enkele manier nog op de giechelende rugzaktoeriste die ze enkele seconden geleden nog was geweest. Ze straalde een zekere ernst en rust uit toen ze op het bed tegenover Annelies ging zitten. "Zo... ik hoor dat jij vanmiddag N�mal flink hebt laten schrikken?"

door malkav achterban(k), 5845 / 7020 gepost: 8-9-2008 om 17u25	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	Annelies zat op haar bed, haar benen opgetrokken en leunend tegen de muur. Op de achtergrond kwam het monotone geluid van de haardroger tot een halt. Ze staarde wat naar buiten en was zich mentaal klaar aan het maken om de komende avond het centrum van Brussel te verkennen. In het bijzonder het onzichtbare Brussel, de wereld tussen werelden in. In haar ooghoek zag ze het meisje tegenover haar plaats nemen op het bed. "Zo... ik hoor dat jij vanmiddag N�mal flink hebt laten schrikken?", sprak het meisje in perfect Nederlands, al was er wel een Frans accent te horen. De meid die eerst zo luchtig en oppervlakkig had geleken was nu bitter ernstig. De vraag haalde haar direct terug naar het hier en nu. Nieuws ging hier klaarblijkelijk snel en het verbaasde Annelies dat een 'backpacker' bekend was met hetzelfde straat-tuig waarmee zij in aanraking was gekomen daarstraks. Hoe groot was de kans dat Annelies zelf onbewust voor dit Hostel had gekozen, zeer klein achtte ze. Creatie stuurde haar deze richting op, waarschijnlijk regelrecht het wespennest in. Ze keek het meisje redelijk emotieloos aan en keek bedenkelijk. Haar mondhoeken gingen wat omhoog en gaf het meisje antwoord. "Ik ben bang dat ik je niet helemaal volg," sprak ze op een amicale toon.."Ik ben Anna, uit Nederland, zoals je waarschijnlijk al wel gehoord hebt." Ze gooide er een verlegen lachje achteraan.

door Assunkill Wandraak, 4494 / 5034 gepost: 8-9-2008 om 17u53	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	Het meisje tegenover Annelies rolde met haar ogen. "Ik leg het je even uit: N�mal is een sensor. Ze snapt niets van magie, ze weet niet eens dat het bestaat, maar ze voelt de rimpelingen in het magisch veld wel. Dat maakt haar bang. Ze is dom, onwetend en bang, en daarom de perfecte sensor. We gebruiken haar vaak." Uit een toiletzak naast haar op bed pakte ze een haarborstel en ze begon haar vochtige haren te kammen. Ondertussen praatte ze onverstoorbaar verder tegen Annelies. "Dus als jij wordt lastig gevallen door die idiote pubers van het Houwaertplein, en ��n van hen heeft nu een schroeivlek op zijn petje en N�mal doet het in haar broek voor jou, dan liggen conclusies voor de hand. Maar N�mal blijft N�mal en die idioten blijven die idioten - ik moet alles zelf onderzoeken om zeker te zijn. Dus wat doe ik? Ik laat je op mijn kamer onderbrengen. En verdomd, je bent hier nog geen half uur en ik voel het z�lf, hoe je aan je magie werkt!" Ze gooide haar borstel naast zich op het bed en keek weer naar de spiegel. Met haar handen probeerde ze haar haar beter in model te brengen, maar haar ontevreden gezicht suggereerde dat het niet helemaal werd wat ze gehoopt. Tenslotte zette ze een grote, vreemde pet op die bijna al haar haar verborg. Ze keek Annelies fel en een beetje spottend aan. "Ik weet niet waar jij vandaan komt, maar hier moet je oppassen met dat soort truukjes. Je hebt geluk dat N�mal en ik je hebben gevonden, en niet een Afrikaanse bende of zo."

door malkav achterban(k), 5846 / 7020 gepost: 8-9-2008 om 19u01 gewijzigd door malkav 8-9-2008 om 19u06	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	Het kwam haar allemaal maar koud op haar dak. Op de een of andere manier dacht ze dat Angkrah haar op dezelfde dingen zou hebben aangesproken, al zou hij haar misschien ook nog gedisciplineerd hebben. Misschien was dit ook wel een geluk bij een ongeluk, de wegen van de Heer waren immers ondoorgrondelijk. Ze had nu wel een directe informatiebron in handen. De vraag was enkel of deze meid wel iemand was die Annelies wilde kennen. Daar zou ze vanzelf wel achter komen. Ze moest misschien inderdaad beter uitkijken met magie die misschien direct aandacht trok. Wie weet hoeveel 'sensoren' er rondliepen. Of deze toebehoorde aan eventuele groeperingen was ook wel iets waardevols om kennis van te hebben.. "Ik dacht dat Brussel een toevluchtsoord was waar mensen zoals wij met rust gelaten werden. Een plek waar iemand zou kunnen schuilen voor de wereld.... Of even een vakantie weg van alles zou kunnen hebben.", ze glimlachte en schoof wat vooruit zodat ze op de rand van het bed kon zitten. "Het is misschien goed dat jij me vond,.. om me een illusie armer te maken, beste ...?", ze keek de meid die zich nog altijd niet voorgesteld had vragend aan.

door Assunkill Wandraak, 4495 / 5034 gepost: 9-9-2008 om 11u11	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	Het jonge meisje stelde zich voor als Marieke Van Bockstael en ging enige tijd verder met het correct proberen zetten van de enorme pet op haar hoofd. Het duurde wel een halve minuut eer ze opnieuw tegen Annelies sprak. "Met rust gelaten worden? Niemand controleert deze stad, dus de straten lopen vol met gespuis. Als Ga�lle hoort dat ik dat zeg, vermoordt ze me, maar zo is het: zelfs Ga�lle heeft niet alles hier onder controle. Ze weet dat zelf ook wel, hoor." Marieke lachte alsof ze zich weinig zorgen over maakte over dat gespuis en vermoord worden en sprong van haar bed. Ze gooide haar spullen weer in de toilettas, die ze tegen haar rugzak mikte. Ze hing een schoudertas om en liep naar de deur. "Je kan hier nog wel enkele dagen blijven, maar ik ben hier na het eten weg. Ik moet in Molenbeek poolshoogte gaan nemen. Maar als je naar Ga�lle gaat, kom ik je misschien nog wel tegen." Bijna liep ze de deur uit, maar toen leek ze zich plots iets te herinneren. Ze rommelde even in de schoudertas en haalde er uit een grote bruine enveloppe uit, waar een kleinere witte enveloppe inzat. "Als ik wil dat je bij Ga�lle raakt, moet ik je natuurlijk dit wel geven. Bijna vergeten. Ga�lle vermoordt me nog eens �cht, h�h�." Ze wierp de witte enveloppe in de schoot van Annelies, riep nog luid "Nou, da-ag dan!" en stormde toen naar buiten, de deur met een luide klap achter zich toegooiend. Annelies was alleen met de witte enveloppe, waar in een een getraind handschrift Annelies de Graue - vertrouwelijk op stond geschreven.

door malkav achterban(k), 5847 / 7020 gepost: 9-9-2008 om 16u40	Antw: Prelude van Annelies de Graue
	En daar pronkte haar naam op de envelop in net handschrift. Het zag er naar uit dat dit het handschrift was van iemand die het gewoon was om met pen te schrijven. Annelies was niet langer dan een paar uur in Brussel en ze had nu al het gevoel dat ze de situatie alles behalve in de hand had. Ze waren wel heel goed op de hoogte van haar komst.. Angkrah noemde dit een 'undercover' missie? Hoe meer ze erover nadacht werd ze steeds angstiger voor de mogelijkheid dat deze missie ��n groot fiasco zou worden. Ze staarde naar de envelop op haar schoot en streek met haar vingers over dikke witte het papier. Haar oog viel op de authentiek aandoende zegel die het gesloten hield. Ze hield haar hoofd schuin en trachtte het object te doortasten. Ze zag direct dat er geen magie in geweven was. Ze liet een zucht van verlichting want gedachte controlerende magie werd wel vaker op deze manier verzonden, een van de oudste truuks in het boek volgens Angkrah. Ze opende brief en ontvouwde deze; Geachte juffrouw de Graue, wij vernamen de goede tijding dat u onze stad met een bezoek vereert. Zulks pleziert ons, daar wij momenteel in overweging nemen van uw expertise gebruik te maken. Graag nodigden wij u daarom uit in onze vestigingsplaats te Sint-Joost-ten-Node. Wij zijn ervan overtuigd dat u hierop kan ingaan en verheugen ons hierover. Gelieve deze brief mee te brengen. U bent meer dan welkom morgenavond om 20u00 precies in de Palmerstonelaan 4 te Sint-Joost-ten-Node. Hoogachtend, Ga�lle Laudemard Secretaris Tertiaire Aangelegenheden Ga�lle Laudemard,.. het zei haar helemaal niets. Ze werd verwacht door de leider van een van Brussel's groeperingen. De Kerk zou moeten wachten. Ze stak de brief terug in de envelop en borg deze op in haar heuptas. Ze pakte haar jas, die nog een beetje vochtig was, en paraplu van de kapstok. Ze sloeg haar tas om en ging naar beneden. Ze zocht een plaatsje in de overvolle eetzaal en nuttigde niet veel later een groot bord tomatensoep met kaas-snippers, als hoofdgerecht at ze een stuk biefstuk met salade en brood. Haar biefstuk was nog een beetje te roze vanbinnen maar smaakte zeker niet verkeerd. Terwijl ze zat gleden haar ogen over het zaaltje. Haar ogen kruiste even met die van Marieke, die aan het andere eind zat van de ruimte. Annelies knikte naar haar en glimlachte voor het eerst bijna oprecht. Ze verorberde haar maaltijd en rekende af. Twaalf euro voor zo'n maal was zeker een vriendelijke prijs. Ze deed haar jas aan en sloeg haar tas om voordat ze richting de uitgang liep. Haar paraplu had ze weer aan haar tas geknoopt, hopend deze voorlopig niet nodig te hebben. Ze zou vanavond de toerist uithangen, wat caf�s bezoeken en wat cultureel onderwezen worden als het er in zat. Waar de menselijke cultuur opvallend dynamisch was of ooit was geweest vond je met regelmaat mensen zoals zij. Alles wat ze nodig had was wat oplettendheid, een luisterend oor en haar kaartje van de binnenstad waar ze Angkrah's vulpen in had gestoken. Zijn andere geschenk aan haar, evenals de paraplu niets magisch. Haar Meester kennende kon ze zich niet aan de indruk ontdoen dat hij deze dingen om een reden had gegeven.

Dit item bevindt zich in:

Online RPGs > Mage online RPG > 1. Preludes

Het gaat niet om het slot - het gaat om de deur.

© mandragon web team - 2000-2010
disclaimer - privacy
0.3776 s