Wood elves beurt 5

oorspronkelijk geplaatst door stevanov

Mmm dat weet ik dan voor volgende spelletjes, die dryads zijn keisterk

oorspronkelijk geplaatst door Athel

Ja, ik snap je punt zeker

Ik dacht dat je niet gebeden had ofzo, omdat je dat perongeluk was vergeten en daarom nergens ward saves deed.

oorspronkelijk geplaatst door jemoris

Als je opgeeft is het toch automatisch een Massacre/Crushing Victory?

..Mayla liet zich van de ridder’s paard glijden die haar had gezien als een mogelijke 8e vrouw. Ze klopte het stof van haar kleren en nam de situatie in zich op.
Langzaam lieten de bretoense generaal en zijn lijfwacht zich uit het zadel glijden en gingen op hun knieeën zitten met beide handen ver boven het hoofd geheven, omsingelt door genadeloze dryades, die stonden te wachten op het moment dat ze de ridders een oneervolle dood mochten geven. Enkele dryades weken uit en vormde een pad voor de aankomende garde van elfen. Zij maakte op hun beurt een pad vrij voor hun aanvoerder, die onder de elfen bekend stond als een beschermer.
De beschermer was lang, stevig gebouwd en had een grimmig gezicht maar toch straalde hij soepelheid en jeugd uit. Hij torende boven de geknielde ridders uit..
Zijn woorden waren zacht maar dreigend: “Ik gun jullie genade, geen jaren lange dwaal tocht voor jullie, geen verschrikkingen in de donkerste plekken van het bos, geen straf van jullie koning voor het de dood in jagen van verscheidene edellieden, geen verbittering omdat iemand anders jouw troon heeft.”
Hij hield even een pause en keek minachtend naar de mensen die zich onder hem bevonden en hem aankeken met een onbegrijpende –bijna schaapachtige- blik.
“Ik gun jullie de genade..” hervatte hij “van een wisse dood”.
Met één enkele klap, scheidde hij alle vijf hoofden van hun romp, bloed spoot in het rond en enkele dryaden versierde hun takken met de afgehakte hoofden.
Mayla keek toe en bedacht zich dat mensen nooit de genade van een wisse dood in een oord als Athel Loren, nooit zouden begrijpen.
Ze droeg enkelen elfen op om de paarden zonder ruiters, gediciplineert in strijd formatie
het bos uit te laten rijden, recht in een bretoense stad.
Om het spookachtige beeld bij te staan, namen enkelen spites de harnassen over om als spookridders op de paarden te zitten.
Verhalen over de bloedige slachting die “The Fay” hadden aangericht en deze ridders tot spoken hadden verdoemd zouden nog lang rond gaan.

oorspronkelijk geplaatst door Athel

Grmbl.. En ik maar denken dat alleen die dwergen zo koppig en dom zijn.

oorspronkelijk geplaatst door Athel

Mischien vinden de wood elves het genoeg geweest en plunderen een boerderij?

Velkar vluchtte voor zijn leven. Hoe kon dit gebeurt zijn? Ze hadden Dryads, elfjes en meer volledig in de pan gehakt, hoe konden ze nu dan zo vernietigd zijn? Waarschijnlijk was het een combinatie van overmoedigheid en pech. Maar Velkar had er niks meer aan om dit nu te overdenken, en de Bowmen vluchtte verder.
Er was niks aan te doen. Tientallen knights, en wel 40 boeren waren gestorven. Dit was vreselijk. Hij kon nog net van een afstandje zien hoe de knights bruut en oneervol werden afgeslacht. En dit moest ze dan ook nog eens aan Elena vertellen, die nog steeds aan het rouwen was over haar man. Zodra die was afgeslacht, besloot ze te vluchten naar Vught. Nu was van die grote legermacht alleen nog maar Velkar over, en die had de taak om Elena te vertellen over haar zoon, die één van de knights was die het niet had overleeft. Zonder over eventuele verdere gevolgen na te denken, kwam Velkar aan bij de rand van het bos. Hier vond hij de boerenhut, en in een plaats van een lijk, lag er nu een klein graf, ter ere van de houthakker.
Blijkbaar misten niet veel mensen hem, want een beetje redelijke begrafenis kan niet worden geregeld in één dag. Maarja, dat was niet van Velkar's zorg, want als hij het niet slim aan zou pakken, zou hij misschien zelf wel een graf nodig hebben.

Velkar stapte de troonzaal binnen waar hij Elena zag zitten in haar mooie troon, naast een andere troon, die leeg was. Hoewel, leeg was hij niet, want er lagen 2 dingen op: 2 helmen. Velkar herkende de helmen al snel, en besefte plotseling dat hij geluk had: Blijkbaar wist Elena al van de dood van haar zoon, want wat zou zijn helm, naast die van zijn vader, anders doen?
Maar het was niet de tijd om na te denken over de gevolgen van zijn acties, want hij moest zijn dorp, zijn meesteres en zijn geliefden redden, en hij zei dus onmiddelijk wat er was gebeurt na de dood van haar man.
Nadat Elena met tranen in haar ogen heeft zitten kijken naar wat Velkar te zeggen had, bleef ze een tijdje zwijgend zitten. Ze begon met de verlossende woorden voor Velkar: "Nietige boer", zei ze, "er is al teveel bloed vergoten vandaag. Laten we niet nog meer bloed vergieten door jou op te hangen." Velkar kon zijn geluk niet op, totdat zijn meesteres nog niet klaar bleek te zijn met praten. "Jij gaat naar het front, naar het graf van de houthakker, en je neemt je hele familie, en al je geliefden mee naar dat graf. Daar wacht je, samen met mezelf en enkele van mijn geliefden, de bosgeesten op. Als we overwinnen, dan zal onze vreugde, en die van onze dierbaren, groot zijn. Als we falen, dan falen we allemaal, en hebben we geen dierbaren meer die om ons kunnen treuren."
Velkar keek met ontsteltenis naar de kasteelvrouwe, maar in haar ogen zag hij dat ze het meende. Dit zou verschrikkelijk worden, want zelfs al zouden ze winnen, zouden er sowieso enkelen van zijn geliefden de dood vinden, en dan zou hij nog steeds in rouw zijn.
Hij rende gelijk naar het dorp toe, en besloot al zijn geliefden bij elkaar te halen. Hij kon natuurlijk ook wat geliefden achterlaten, maar diep in zijn hart wist hij dat hij sterker zou vechten als zijn geliefden in de buurt waren. Hij ging met zijn hele familie en al zijn geliefden naar het graf toe, en daar stonden de Kasteelvrouwe en haar geliefden al op hen te wachten.
In de verte zag Velkar de eerste bosgeesten door de bomen bewegen, en Elena begon te spreken.
"Aanwezigen", zei Elena plechtig, "dit is de plaats waren velen van ons, misschien zelfs allemaal, wel de dood zullen vinden. Laten we vechten tot we er bij neervallen. Het halve dorp is al vermoord door de bosgeesten, en wij zijn de laatsten die daar iets tegen kunnen doen. Laten we vechten als helden, maar laten we ook sterven als helden. Want wij, wij zijn helden!"
Het gevecht brak los, en er biggelde een traan over Velkar's wang. Dit was het einde, er zou voor hem waarschijnlijk geen morgen meer zijn.

Gelukkig 2010!

oorspronkelijk geplaatst door Athel

Nouja, je hebt er soms van die gekken bij lopen.



Ik vrees dat het 2011 word

Dat lijkt me inderdaad heel cool

oorspronkelijk geplaatst door Athel

Nee, we gingen vandaag met de hele fammilie oliebollen eten, en ik ben nu ech even te moe om redelijk te redeneren. (Fammilie is vermoeiend )

oorspronkelijk geplaatst door Athel

zorg dat er bos bij is!

Edit: Ik heb mijn lijst af hoor!