Setup.

Vrouwe Elena zat rustig met haar man te eten, toen er plotseling een bode binnen kwam rennen. "Vrouwe, Vrouwe" riep de bode. "Er zijn verschrikkelijke dingen gebeurt in het dorpje Vught. Een paar boeren beweren een geest tussen de bomen te hebben gezien, en ze maakt alles kapot wat u heeft proberen op te bouwen. Archimo, de zoon van de houdhakker, schijnt zelfs bomen te hebben gezien, die zich niet zonder slag of stoot om lieten hakken. Letterlijk! Ze vochten terug, met takken en wortels. Het lijkt wel alsof het bos het beu is dat wij hun bomen om hakken." Elena dacht enkele momenten na, en besloot om samen met haar man en 3 ridders naar de Archimo te gaan, en daar enkele dingen bespreken. In de tussentijd werd de bode op de binnenplaats opgehangen, want een bode van slecht nieuws verdient niet beter.

Na een korte reis kwamen Elena en haar man aan bij Archimo. Ze verwachten om gewoon een rustig dorpje te zien, maar niks daarvan is zo gebleken. Overal lagen lijken, een paar doorboort door pijlen, maar het grootste deel was doorzeeft met takken, wortels, of er was gewoon een hele boom over het lichaam heen gegroeid. Ze gingen zo snel mogelijk naar het huisje van de houthakker toe, maar ze konden niet geloven wat ze daar aantroffen. Er was simpelweg geen huisje meer, het was 1 groot nieuw bos geworden.

Vrouwe Elena ging gelijk terug naar haar kasteel, en begon snel al haar boeken door te speuren. Ze werd hierbij geholpen door enkele bedienden, die ook zochten naar aanwijzingen, en na enkele uren vonden ze wat ze zochten. Het was een volk, net zo sierlijk als geheim, en het bos hielp hen met vechten. Ze stonden onder de simpele boeren bekend als bosgeesten, maar personen met status noemen ze liever Wood Elves.

Vrouwe Elena wist wat haar te doen stond, en zond gelijk vele bodes naar alle kleine nederzettingen, kastelen en torens in de buurt, om vraag voor hulp. Nog geen 2 weken later stond iedereen klaar. Een kleine honderd soldaten en 30 ridders. Dat is alles wat er op kwam dagen. Maar Elena liet zich hierdoor niet weerhouden, en trok met de legermacht naar Vught. In die 2 weken waren er geen nieuwe berichten uit vught gekomen, en nu kwam Elena erachter waarom. Vught bestond niet meer. Het was nu 1 groot bos, met hier en daar lijken van boeren, kinderen en vrouwen. Een vreselijk gezicht. Maar dit werd nog versterkt door wat de legermacht zag toen ze aan de rand van het bos stonden. Overal liepen bomen, van kleine wilgen tot grote eiken, en groene schimmen die van de ene boom naar de andere sprongen zonder dat het blote oog hen kon volgen.

Dit was een onbegonnen taak, maar het moest gebeuren. Elena moest de legermacht aanvoeren, en ze moesten overwinnen, of lucifer mocht weten wat er met de rest van het land zou gaan gebeuren. Elena ging op haar paardzitten en zij reed de lopende bomen tegemoet, en terwijl de eerste soldaten al werden neergeschoten, brandde het gevecht los.

Mayla streelde langzaam over de ruwe bast van een overhangende eikenboom die vlak naast een kronkelend, bebladert pad liep. De bladeren op en naast het pad waren vrijwel allemaal donkerbruin, overblijfselen van de koude winter maanden die ze te voorduren hadden gekregen. Haar zachte, mysterieuze stem fluisterde elfse woorden door de snijdende ochtend lucht. De boom kraakte, en leek langzaam in beweging te komen.
Een donkere, diepe stem galmde door het bos hoewel er geen enkele reactie kwam die je verwachte bij een dergelijk geluid, vogels vlogen niet op, bladeren ritselde niet, de aarde beefde niet.. Niks gaf aan dat de stem daar daadwerkelijk was behalve het feit dat Mayla uitstekend goed kon horen als elf zijnde.
“Goedemorgen, elf, wat brengt je naar mijn rustplaats op deze vroege morgen?”
“Heer der wouden” begon Mayla respectvol “inderdaad, kom ik uw rust verstoren deze vroegen morgen.” Ze wist dat je voorzichtig moest zijn, en je absoluut niet moest haasten omdat je anders de aandacht van de boom zou verliezen. “De vogels fluiten nog niet, er weerklinkt nog geen wonderlijke muziek in onze geliefde hallen zo prachtig gevormt door uw goede wil”. “Het is inderdaad vroeg..” zei ze op bedenkelijke wijze.
Een diepe trage lach weerklonk tussen de bomen. “Je wijze van spreken bevalt me elf”
“Nou, vertel me maar snel wat je lastig zit en dan zal ik kijken wat ik voor je kan doen”.
Mayla was even verbaast over de snelheid waarmee de boom dit gesprek wou voeren maar ze kwam snel weer bij en begon de prachtige woorden weer van haar tong te laten rollen “De mensen hebben onze grenzen overschreden, vastbesloten om het bos om te hakken, onze hallen te verbranden en vrede uit ons leven te ontnemen.”
Bomen hielden van spelletjes wist Mayla en deze zou uitgebreid gebruik maken van de situatie.. “Ah.. Mensen..” De boom peinste alsof hij zich moest herrineren wat mensen ookalweer waren. “Dat is waar. Al leven wij niet lang, zijn wij altijd opzoek om ons leven op een stomme manier te beindigen” De boom grinnikte om zijn eigen raadsel.
“Ja, mensen.. Die herriner ik me wel..” “Mooi!” onderbrak Mayla de boom vlug.
“Ik vrees dat dit niet een paar avonturiers zijn. Zij zijn met veel, en wij zijn met weinig”
“Maar zijn jullie dan niet, de meesters van hinderlagen en verrasing?” sprak de trage stem. Op dat moment schalde er een schel geluid door de lucht dat Mayla ogenblikkelijk herkende als een menselijke hoorn. “Het spijt me om u op te jagen maar ik moet u toch onmiddelijk vragen om uw verdiensten, ze komen eraan.. en ze komen nu..”
De boom knorde en sprak toen lichtelijk geiriteerd “algoed, algoed op mij kun je rekenen”. De boom vervormde en draaide en onder luid gekraak werden de wortels uit de grond gestrokken, de woud heer rechtte zich en begon metzijn trage shokkende doch enorme stappen zich achter de lichtvoetige elf aan te bewegen...

Hoewel er vele verliezen zijn geleden, keek Damsel Elena vanaf de heuvel tevreden toe. Ze had zelf niet meegevochten, dat liet ze wel over aan haar leerlingen. Haar ridders en die van de naburige kastelen en torens hebben haar goed geholpen. Ze kijkt tevreden naar de mannen uit het dorp Vught, want ze hebben goed werk vericht. Wat haar eigen Knights niet konden, hebben haar boeren opgelost. De Treeman begon te vluchten, en werd ingehaald door de vele boeren, en viel tegen de grond.
Maar waar het Elena omging, het winnen van de veldslag, gold niet voor alle knights. De knights die vluchtten voor de treeman, konden er niet tegen dat zij hadden gefaald, waar de boeren in zijn geslaagd. Ze ging zonder dat ze het besproken hadden achter de vele lopende bomen en enkele boogschutters aan. Al snel had Elena hen uit het oog verloren, maar ze maakte zich geen zorgen. Wat konden enkele knights en een tovenares nou niet aan, dat moest gewoon lukken. Ze haalde al haar manschappen bij elkaar, en bekeek de gewonden. Ze was uiterst tevreden, maar een klein tiental boeren was overleden, en nog minder knights. Dit deed alle boeren goed, en ze werden beloont met enkele kleren van de afgeslachte boogschutters, terwijl de knights ervandoor gingen met al het goud, zilver, en natuurlijk de wapens van de boogschutters.
Toen de buit was verdeelt, kwam de laatste tovenares bij Elena. Ze barstte in huilen uit, en vroeg haar om vergiffenis. Ze was te overmoedig geworden, en probeerde een spreuk die ze nog niet helemaal onder controle had. De spreuk was mislukt, en de vrouwe uit het meer had haar gestraft door haar alles te laten vergeten wat ze wist over magie. Elena had geen medelijden met Juliet, zo heette de tovenares, want hoogmoed komt immers voor de val. En Elena had eigenlijk geen doel meer voor ogen wat Juliet betrof, dus ze besloot Juliet weg te sturen samen met enkele boeren, zodat ze Elena hulp kon sturen. Want Elena was zeer tevreden met hoe de veldslag was verlopen, en was bloeddorstig geworden, en ze wilden meer dood hout en bloed zien.
Juliet was nog maar net vertrokken, en toen herinnerde ze zich plotseling de knights die samen met haar een van haar leerlingen, Marjolein genaamd, waren vertrokken. Ze besloot al haar manschappen mee te nemen, en ging erachteraan om polshoogte te nemen. Het was in de tussentijd al enkele uren geleden dat ze waren vertrokken, en Elena maakte zich zorgen.
Ze liepen al een half uur lang door het bos, toen ze plotseling een wood Elf tegen een boom aan zagen liggen, met een stuk van een lans in zijn borst. Hij lijdde vreselijke pijnen, en Elena besloot hem te ondervragen, in ruil voor een snelle dood. Hij ging zijn broeders niet verraden, en daar bleef hij bij. Het maakte niet uit wat Elena deed bij de schutter, van vingers afsnijden tot een beetje met de lans gaan porren zodat het bloed vrijelijk kon stromen en je stukjes van ingewanden zag, hij bleef trouw aan zijn volk. Elena was woedend en besloot hem zo te laten liggen, zodat hij langzaam dood zou bloeden, en ze gingen verder. Net was het hele leger voorbij, toen ze ineens een harde schreeuw hoorde, net achter haar. Ze draaide zich onmiddelijk om, en zag nog net dat één van haar knights de lucht in werd geslingerd door een grote tak. Maar waar hij terechtkwam, was nog veel erger om te zien dan toen hij door de lucht vloog. Hij belande in een mooie eik, en werd gespietst aan een tak, en zijn buik werd doorboort. Hij stierf bijna gelijk, maar niet zonder eerst nog flink wat bloed te verliezen. Elena keek vol afschuw naar de knight, en zag tot haar verschrikking niet alleen die knights, maar ook paarden met andere emblemen erop, en vele knights. Sommige lijken waren nog vers en zaten onder het bloed en ze besefte dat de knights zijn gebleven die ze zocht. Maar er zaten ook vele andere lijken in de bomen, grotendeels alleen maar botten, maar ze waren wel duidelijk van ridders, want sommige droegen nog steeds hun harnas, of wat daar nog van over was. Ze besloot snel door te gaan, en alle overleden knights te wreken, door het gehele ras Wood Elves af te slachten. Ze gaf nog eerst snel de opdracht aan enkele Men-at-Arms, die ook waren getraind in het boogschieten, de nog half levende knights te beschieten, zodat ze tenminste een snelle dood hadden. En daar, hoog in de boom, werd ook Marjolein neergeschoten, die ook gepakt was door de bomen.
Na enkele uren rijden kwam ze op een mooie open plek, waar de ze even uit konden rusten. Maar tot haar schrik zag ze dat uit de naburige bossen vele wood elves schoten. Sommige zo snel dat je ze niet kon zien, en ook weer vele lopende bomen. Elena keek naar de zon, en zag dat het al laat was. Ze kon nog geen hulp verwachten van Juliet, dat zou nog wel een dag, of misschien wel twee, duren. Wat moest ze doen, haar troepen waren moe van de strijd, ze waren grotendeels verzwakt, maar ze waren wel zeer opgelaten. Wat zou er immers mooier zijn dan 2 overwinningen op één dag? Ze besloot dat ze wel moest vechten, anders zouden ze zijn afgeslacht. Enkele Men-at-Arms besloten met de boog te blijven schieten die ze in bruikleen hadden van de knights, en het gevecht brak los.
Maar gelukkig, om Elena te ondersteunen, kwam er een eenzame knight uit de bosjes, en aan het paard dat sierlijk liep, de mooie barding die hij had, het grote schild en de sierlijke bewegingen waarmee de knight zijn lans hanteerde, kon Elena duidelijk zien dat het niet zomaar een knight was, dit was een held. Elena hoopte dat deze held het tij van het gevecht kon doen keren, en dat ze, hoewel ze in de problemen zaten door de plotselinge aanval van de wood elves, toch konden winnen. En de hoop werd alleen maar vergroot door enkele grote vliegende paarden. Pegasi genaamd, die de vijand zonder vrees aanvielen.

Geruisloos slopen Mayla en haar escorte door de bossen.
Door jarenlange ervaring en kennis waren ze in staat om hun voeten
zo te plaatsen dat niemand hen zou opmerken.
Ze kwamen aan bij een openplek niet al te diep in het bos, Mayla kende deze plaats maar
al te goed.. Hoevaak was ze hier niet gekomen om te spelen met de dieren?
Ze herinnerde zich nog hoe vaak moeder wel niet had gezegt dat ze niet zo dicht bij de rand van het bos moest komen. Ze glimlachte lichtjes inzichzelf.
Ondertussen was het groepje schutters tot stilstand gekomen en stond ze te glimlachen tegen een ijskoude, grauwe, rotsige wand. Haar glimlach trok van haar gezicht zo snel als hij gekomen was en ze hief haar hand op. Haar middel en wijs vinger vlogen uitelkaar en sloten zich een paar keer vervolgens bracht ze haar duim, ringvinger en pink weer terug bij de anderen en bracht haar hand horizontaal dan weer verticaal en vervolgens nogmaals horizontaal. Deze gebaren waren de eerste die ze had geleert tegen de tijd
dat ze was aangesteld als leider van een klein groepje strijders.
Ogenblikkelijk maakte schaduwen zich los uit verschillende bomen en er sprongen zelfs schutters uit de bomen om rustig te landen op de grond. Met een enorme lenigheid en gratie beklommen de strijders de heuvel. Toen alle strijders boven op de heuvel stonden besloot ze zelf aan de klim te beginnen. Ze bestudeerde de rotswand nauwkeurig waarbij ze een paar opmerkelijk dingen zag varierend tot losse stenen, grind waar je overuit kan glijden, holtes waar je je voet in kon steken en uitstekende punten die je vast kon pakken.
Daarna stippelde ze een route uit en pakte een uitstekende steen vlak boven haar hoofd vast met haar hand en dat alles in een fractie van een seconde. De steen voelde koel en glad in haar handpalm, ze hees zichzelf op, draaide haar hand een kwartslag duwde zich omhoog waardoor haar voeten grip konden krijgen, hief daarna haar andere hand pakte iets anders beet, sprong en kwam met een lichte salto op de boven kant van de heuvel.
De heuvel was zanderig, hier en daar groeie wat struiken en er stond aan de rand zelfs een heuze boom, hoewel deze er oud en krakkemikkig uitzag.
De positie die ze had uitgekozen was perfect om de veldslag te overzien.
In de verte kon ze de forest spirits zien die met een onuitputtelijke woedde voor alles was buiten het woud leefde. Ze speurde de linie af opzoek naar de woud heer die ze die ochtend tot raad had gevraagt. “Vrouwe! In de verte!” Een van haar soldaten genaamt Merquai keek strak in de verte en Mayla volgte zijn blik. In de verte zag ze inderdaad het glimmen van harnassen en het wapperen van vlaggen. “Juist..” zei ze.
Ze sloot haar ogen en sprak toen “Luister, ik ben niet van plan om deze veldslag te winnen..” “In een directe veldslag zijn zij sterker dan wij en er is niet genoeg bos om ons te verdedigen.” Het was inderdaad meer een soort openplek met wat verdwaalde bomen.
“We kunnen ze verzwakken en elke geest die de geest geeft...” ze wachtte tot het grinniken dat hier en daar opsteeg weggestorven was. “hervormt zich in het hart van Loren.” “vrees dus niet, broeders..”


Het was gegaan zoals ze had verwacht, de geesten waren inelkaar gehakt en de Brettonians dachten wraak te hebben genomen. “Zo zelf ingenomen dat ze zelfs niet zien dat ze iets onsterfelijks neerslaan dat terug komt met brandende haat in zijn hart..” mompelde Mayla.. “HERGROEPEREN! ALLEMAAL HERGROEPEREN EEN AANVALLEN!” riep Mayla met een bretoense tongval.
Dit alles was bedoelt om verwarring te veroorzaken bij de bretoenen..
Terwijl de troepen langzaam terug trokken stond ze toe te kijken en orders te schreeuwen die nergens op sloegen. Ze keek vanuit een ooghoek hoe de Woud heer er voor stond en ze reageerde geshokkeert toen ze hem langzaam tegen de vlakte zag gaan, een paar boeren plettend met zijn val. De bretoenen waren vol triomf en de eerste ridders begonnen de elven het bos in te achtervolgen. De feestelijke stemming die ze hadden werd echter onmiddelijk dood geslagen toen er geen reactie kwam van de ridders die zonet de mistige bossen ingereden waren. En daarmee hun dood..

Mayla’s escorte sprong van de heuvel af en zocht snel de beschutting van het bos.
Enkele elfen zochten hun plaats in de bomen weer op, en klommen lenig in de bomen.
Diep in gedachten verzonken liep mayla mee.
Alle Bretoense zouden hun triomfantelijke staat terug winnen nadat ze zich hadden terug getrokken uit het bos. Deze opgewonden staat bezoedelde hun oordeel waardoor ze roekeloos werden. Op het moment dat vijanden zich in deze staat bevonden zouden ze gemakkelijk aan te pakken zijn. En zo liep ze rustig door het bos terwijl haar troepen napraatte over het gevecht en de ongeloofelijke domheid van hun buren.
Ook werd de aankomende overval veel besproken, de dag van victorie waarin Mayla de harde strategieeën van een elfen generaal zou laten zien. Want zeg nou zelf, zo’n operatie uitgedacht door een heuse elfen magiër zou niet mis kunnen gaan... Toch....?

Velkar vluchtte voor zijn leven. Hoe kon dit gebeurt zijn? Ze hadden Dryads, elfjes en meer volledig in de pan gehakt, hoe konden ze nu dan zo vernietigd zijn? Waarschijnlijk was het een combinatie van overmoedigheid en pech. Maar Velkar had er niks meer aan om dit nu te overdenken, en de Bowmen vluchtte verder.
Er was niks aan te doen. Tientallen knights, en wel 40 boeren waren gestorven. Dit was vreselijk. Hij kon nog net van een afstandje zien hoe de knights bruut en oneervol werden afgeslacht. En dit moest ze dan ook nog eens aan Elena vertellen, die nog steeds aan het rouwen was over haar man. Zodra die was afgeslacht, besloot ze te vluchten naar Vught. Nu was van die grote legermacht alleen nog maar Velkar over, en die had de taak om Elena te vertellen over haar zoon, die één van de knights was die het niet had overleeft. Zonder over eventuele verdere gevolgen na te denken, kwam Velkar aan bij de rand van het bos. Hier vond hij de boerenhut, en in een plaats van een lijk, lag er nu een klein graf, ter ere van de houthakker.
Blijkbaar misten niet veel mensen hem, want een beetje redelijke begrafenis kan niet worden geregeld in één dag. Maarja, dat was niet van Velkar's zorg, want als hij het niet slim aan zou pakken, zou hij misschien zelf wel een graf nodig hebben.

Velkar stapte de troonzaal binnen waar hij Elena zag zitten in haar mooie troon, naast een andere troon, die leeg was. Hoewel, leeg was hij niet, want er lagen 2 dingen op: 2 helmen. Velkar herkende de helmen al snel, en besefte plotseling dat hij geluk had: Blijkbaar wist Elena al van de dood van haar zoon, want wat zou zijn helm, naast die van zijn vader, anders doen?
Maar het was niet de tijd om na te denken over de gevolgen van zijn acties, want hij moest zijn dorp, zijn meesteres en zijn geliefden redden, en hij zei dus onmiddelijk wat er was gebeurt na de dood van haar man.
Nadat Elena met tranen in haar ogen heeft zitten kijken naar wat Velkar te zeggen had, bleef ze een tijdje zwijgend zitten. Ze begon met de verlossende woorden voor Velkar: "Nietige boer", zei ze, "er is al teveel bloed vergoten vandaag. Laten we niet nog meer bloed vergieten door jou op te hangen." Velkar kon zijn geluk niet op, totdat zijn meesteres nog niet klaar bleek te zijn met praten. "Jij gaat naar het front, naar het graf van de houthakker, en je neemt je hele familie, en al je geliefden mee naar dat graf. Daar wacht je, samen met mezelf en enkele van mijn geliefden, de bosgeesten op. Als we overwinnen, dan zal onze vreugde, en die van onze dierbaren, groot zijn. Als we falen, dan falen we allemaal, en hebben we geen dierbaren meer die om ons kunnen treuren."
Velkar keek met ontsteltenis naar de kasteelvrouwe, maar in haar ogen zag hij dat ze het meende. Dit zou verschrikkelijk worden, want zelfs al zouden ze winnen, zouden er sowieso enkelen van zijn geliefden de dood vinden, en dan zou hij nog steeds in rouw zijn.
Hij rende gelijk naar het dorp toe, en besloot al zijn geliefden bij elkaar te halen. Hij kon natuurlijk ook wat geliefden achterlaten, maar diep in zijn hart wist hij dat hij sterker zou vechten als zijn geliefden in de buurt waren. Hij ging met zijn hele familie en al zijn geliefden naar het graf toe, en daar stonden de Kasteelvrouwe en haar geliefden al op hen te wachten.
In de verte zag Velkar de eerste bosgeesten door de bomen bewegen, en Elena begon te spreken.
"Aanwezigen", zei Elena plechtig, "dit is de plaats waren velen van ons, misschien zelfs allemaal, wel de dood zullen vinden. Laten we vechten tot we er bij neervallen. Het halve dorp is al vermoord door de bosgeesten, en wij zijn de laatsten die daar iets tegen kunnen doen. Laten we vechten als helden, maar laten we ook sterven als helden. Want wij, wij zijn helden!"
Het gevecht brak los, en er biggelde een traan over Velkar's wang. Dit was het einde, er zou voor hem waarschijnlijk geen morgen meer zijn.

..Mayla liet zich van de ridder’s paard glijden die haar had gezien als een mogelijke 8e vrouw. Ze klopte het stof van haar kleren en nam de situatie in zich op.
Langzaam lieten de bretoense generaal en zijn lijfwacht zich uit het zadel glijden en gingen op hun knieeën zitten met beide handen ver boven het hoofd geheven, omsingelt door genadeloze dryades, die stonden te wachten op het moment dat ze de ridders een oneervolle dood mochten geven. Enkele dryades weken uit en vormde een pad voor de aankomende garde van elfen. Zij maakte op hun beurt een pad vrij voor hun aanvoerder, die onder de elfen bekend stond als een beschermer.
De beschermer was lang, stevig gebouwd en had een grimmig gezicht maar toch straalde hij soepelheid en jeugd uit. Hij torende boven de geknielde ridders uit..
Zijn woorden waren zacht maar dreigend: “Ik gun jullie genade, geen jaren lange dwaal tocht voor jullie, geen verschrikkingen in de donkerste plekken van het bos, geen straf van jullie koning voor het de dood in jagen van verscheidene edellieden, geen verbittering omdat iemand anders jouw troon heeft.”
Hij hield even een pause en keek minachtend naar de mensen die zich onder hem bevonden en hem aankeken met een onbegrijpende –bijna schaapachtige- blik.
“Ik gun jullie de genade..” hervatte hij “van een wisse dood”.
Met één enkele klap, scheidde hij alle vijf hoofden van hun romp, bloed spoot in het rond en enkele dryaden versierde hun takken met de afgehakte hoofden.
Mayla keek toe en bedacht zich dat mensen nooit de genade van een wisse dood in een oord als Athel Loren, nooit zouden begrijpen.
Ze droeg enkelen elfen op om de paarden zonder ruiters, gediciplineert in strijd formatie
het bos uit te laten rijden, recht in een bretoense stad.
Om het spookachtige beeld bij te staan, namen enkelen spites de harnassen over om als spookridders op de paarden te zitten.
Verhalen over de bloedige slachting die “The Fay” hadden aangericht en deze ridders tot spoken hadden verdoemd zouden nog lang rond gaan.